دانشمندان به نقش غذا‌های فوق فرآوری شده در افسردگی اشاره کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، کاهش نسبت غذا‌های فوق فرآوری شده در رژیم غذایی بیش از ۸۵ درصد با کاهش قابل توجه علائم افسردگی در شرکت‌کنندگان در یک مطالعه کوچک همراه بود. دانشمندان همچنین بهبود متوسطی را در نمرات اضطراب ثبت کردند و اظهار داشتند که تأثیر رژیم غذایی بر روده و التهاب مزمن ممکن است مکانیسم‌های احتمالی باشند. ایزوستیا در مورد چگونگی ارتباط تغییرات رژیم غذایی با سلامت روان گزارش می‌دهد.

۸۵٪ - و علائم ضعیف‌تر شدند

مطالعه‌ای توسط محققان دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو، روی ۲۰ فرد مبتلا به افسردگی انجام شد. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۴۴ سال بود و ۷۰٪ آنها زن بودند. چهارده نفر از آنها علاوه بر افسردگی، اضطراب نیز داشتند.

این مطالعه که در مجله روانپزشکی JAMA منتشر شده است، تأثیر کاهش قابل توجه مصرف غذا‌های فوق فرآوری شده بر علائم افسردگی شرکت‌کنندگان را بررسی کرد.

نویسندگان، غذا‌های فوق فرآوری‌شده را شامل تنقلات بسته‌بندی‌شده، فست‌فودها، نوشیدنی‌های شیرین و سایر غذا‌های صنعتی طبقه‌بندی کردند.

پس از تغییر به این رژیم غذایی، شرکت‌کنندگان مصرف غذا‌های فوق فرآوری‌شده را بیش از ۸۵ درصد کاهش دادند. محققان بهبود متوسط ​​تا قابل توجهی را در سه مقیاس مختلف افسردگی ثبت کردند. نمرات اضطراب نیز اندکی کاهش یافت.

برای مقایسه رژیم‌های غذایی مختلف، محققان شرکت‌کنندگان را به دو گروه تقسیم کردند. برای چهار هفته اول، یک گروه رژیم غذایی معمول خود را حفظ کرد، در حالی که گروه دیگر به رژیم غذایی کم غذا‌های فوق فرآوری شده روی آورد.

نیاشا چاگوِدرا، بنیانگذار برنامه متابولیسم و ​​سلامت روان در دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو، و یکی از نویسندگان این مطالعه

غذا‌های فوق فرآوری‌شده تولید دوپامین، هورمون لذت‌بخشی که باعث هوس‌های غذایی می‌شود، را تحریک می‌کنند. شرکت‌های غذایی با دانشمندان همکاری می‌کنند تا مقدار بهینه قند، نمک و چربی را برای ایجاد هوس بیشتر در شما پیدا کنند.

شرکت‌کنندگان به‌طور مستقل غذا را انتخاب و خریداری کردند و از تیم تحقیقاتی توصیه‌هایی دریافت کردند. پس از چهار هفته، گروه‌ها رژیم غذایی خود را تغییر دادند: کسانی که در ابتدا به رژیم غذایی معمول خود پایبند بودند، به رژیم غذایی کمتر فرآوری‌شده روی آوردند، در حالی که دیگران به رژیم غذایی اولیه خود بازگشتند.

این رویکرد به آنها اجازه داد تا تغییرات را در افراد مشابه تحت شرایط غذایی مختلف مقایسه کنند. محققان این مطالعه را به عنوان یک مطالعه آزمایشی توصیف می‌کنند و خاطرنشان می‌کنند که این مطالعه پتانسیل انجام یک مطالعه در مقیاس بزرگتر را نشان می‌دهد.

افسردگی نسبت به اضطراب، تغییر محسوس‌تری داشته است

نتیجه اصلی مربوط به علائم افسردگی بود. پس از کاهش قابل توجه غذا‌های فوق فرآوری شده، بهبود‌هایی در سه معیار مختلف مشاهده شد. با این حال، تغییرات در اضطراب کمتر بود. دانشمندان ادعا نمی‌کنند که حذف برخی غذا‌ها به تنهایی افسردگی را درمان می‌کند: آنها بر اساس نتایج یک مطالعه کوچک و اولیه هستند که ارتباط بین تغییرات رژیم غذایی و خلق و خوی شرکت‌کنندگان را مشاهده کرده است.

در زمان مطالعه، همه شرکت‌کنندگان شاخص توده بدنی بالا و حداقل یک اختلال متابولیک مانند فشار خون بالا، دیابت یا کلسترول LDL بالا نیز داشتند. بنابراین، یافته‌ها را نمی‌توان به طور خودکار به افرادی با سایر ویژگی‌های سلامتی تعمیم داد.

دانشمندان یک توضیح احتمالی را به محور روده-مغز مرتبط می‌دانند. محققان این فرضیه را مطرح می‌کنند که مقادیر زیاد غذا‌های فوق فرآوری شده ممکن است به پوشش محافظ روده آسیب برساند.

این به نوبه خود، پتانسیل حفظ التهاب مزمن با درجه پایین در بدن را دارد. نویسندگان معتقدند که این وضعیت ممکن است مستقیماً بر علائم افسردگی تأثیر بگذارد یا حساسیت به آنها را افزایش دهد.

آسیب روده می‌تواند باعث التهاب مزمن خفیف در سراسر بدن شود که یا مستقیماً منجر به افسردگی می‌شود یا افراد را مستعد ابتلا به آن می‌کند. به عبارت دیگر، غذا‌های فرآوری نشده می‌توانند به روده شما آسیب برسانند که می‌تواند بر مغز شما تأثیر بگذارد.

با این حال، این توضیح همچنان در حد فرضیه است: این مطالعه ثابت نکرد که آسیب روده علت تغییرات در وضعیت روانی است.

حجم نمونه کوچک، مسئله کلیدی است

نویسندگان تأکید می‌کنند که نتایج هنوز قطعی نیستند. این مطالعه تنها شامل ۲۰ نفر بود، بنابراین یافته‌ها باید در گروه بسیار بزرگ‌تری تأیید شوند. اندرو کریستال، نویسنده ارشد، خاطرنشان کرد که این مطالعه امکان‌سنجی یک آزمایش در مقیاس بزرگ‌تر را نشان می‌دهد.

بنابراین، این مطالعه در حال حاضر ارتباط احتمالی بین کاهش قابل توجه مصرف غذا‌های فوق فرآوری شده و کاهش علائم افسردگی را نشان می‌دهد، اما رابطه علت و معلولی را اثبات نمی‌کند. تحقیقات بیشتر باید مشخص کند که این اثر چقدر قوی است و چه فرآیند‌های بیولوژیکی ممکن است آن را توضیح دهند.