دانشمندان بی‌خوابی را با افزایش خطر سکته مغزی مرتبط دانسته‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، بی‌خوابی با افزایش خطر سکته مغزی، بستری شدن در بیمارستان و طیف وسیعی از مشکلات سلامت روان و شناختی مرتبط دانسته شده است. این نتیجه گیری توسط محققان پس از تجزیه و تحلیل داده‌های بیش از ۱.۳ میلیون نفر و نتایج چندین بررسی سیستماتیک حاصل شده است. ایزوستیا در مورد پیامد‌های اختلالات خواب بر سلامت گزارش می‌دهد.

بی‌خوابی خطر سکته مغزی را ۲۶ درصد افزایش می‌دهد

محققان نتایج بررسی‌های سیستماتیک قبلی و سه بررسی جدید از مطالعات اولیه را گردآوری کردند. برای ارزیابی ارتباط بین بی‌خوابی و سکته مغزی، آنها نه مطالعه واجد شرایط را بررسی کردند که شش مورد از آنها در متاآنالیز گنجانده شدند. این مطالعات در مجموع بیش از ۱.۳ میلیون شرکت‌کننده را شامل می‌شدند.

مشخص شد افرادی که دچار بی‌خوابی هستند، در مقایسه با افرادی که اختلال خواب ندارند، ۲۶ درصد بیشتر در معرض خطر سکته مغزی قرار دارند. با این حال، میزان این ارتباط بین مطالعات مختلف به طور قابل توجهی متفاوت بود.

در مطالعه‌ای که در مجله Sleep Medicine Reviews منتشر شد، بی‌خوابی به عنوان وضعیتی تعریف شد که در آن فرد در به خواب رفتن یا در خواب ماندن مشکل دارد و اختلالات خواب با اختلال در عملکرد روزانه علی‌رغم فرصت‌های کافی خواب همراه است.

مشکلات خواب با بستری شدن در بیمارستان مرتبط بود

علاوه بر سکته مغزی، محققان ارتباط بین بی‌خوابی و احتمال بستری شدن در بیمارستان را ارزیابی کردند. برای انجام این کار، آنها پنج مطالعه را بررسی کردند که سه مورد از آنها در متاآنالیز گنجانده شدند.

افراد مبتلا به بی‌خوابی ۲۸ درصد بیشتر احتمال داشت که به هر دلیلی در بیمارستان بستری شوند. نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که این یافته نشان‌دهنده ارتباط بین اختلالات خواب نه تنها با بیماری‌های خاص پزشکی، بلکه با سلامت کلی نیز هست.

با این حال، این مطالعه به ما اجازه نمی‌دهد عوامل خاص پشت افزایش احتمال بستری شدن در بیمارستان را تعیین کنیم. این تجزیه و تحلیل، داده‌های حاصل از مطالعات مختلف انجام شده با استفاده از روش‌های مختلف را ترکیب کرده است. نویسندگان معتقدند که یافته‌ها از لزوم در نظر گرفتن اختلالات خواب هنگام ارزیابی سلامت کلی فرد پشتیبانی می‌کنند.

یک حوزه جداگانه از تحلیل بر سلامت شناختی متمرکز بود. اکثر بررسی‌های بررسی‌شده، ارتباط بین بی‌خوابی و زوال عقل را به طور کلی نشان می‌دادند، اما نتایج مطالعات فردی متناقض بود. محققان داده‌های منسجم‌تری برای بیماری آلزایمر به دست آوردند. با این حال، ارتباط با زوال عقل عروقی کمتر واضح بود و نتایج متناقضی داشت.

بنابراین، اختلالات خواب در محل کار نه تنها به عنوان مشکلی در استراحت شبانه در نظر گرفته شد. یافته‌ها نشان‌دهنده ارتباط احتمالی بین بی‌خوابی و بیماری‌هایی است که بر عملکرد مغز تأثیر می‌گذارند، اگرچه ماهیت این ارتباط نیاز به مطالعه بیشتر دارد.

بی‌خوابی با افسردگی و رفتار خودکشی مرتبط است

این بررسی همچنین پیامد‌های سلامت روان بی‌خوابی را بررسی کرد. مطالعات قبلی که در این تجزیه و تحلیل گنجانده شده‌اند، اختلالات خواب را با افسردگی و رفتار خودکشی مرتبط دانسته‌اند.

نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که بی‌خوابی می‌تواند عواقبی فراتر از خستگی و کاهش عملکرد در طول روز داشته باشد. در مجموع، یافته‌های این مطالعه، مشکلات خواب را به چندین مشکل سلامتی، از اختلالات عصبی گرفته تا سلامت روان، مرتبط می‌کند. به گفته نویسنده اصلی این مطالعه، لوئیجی ویگناتلی، از موسسه علوم عصبی بولونیا، بی‌خوابی باید نشانه سلامت مغز و روان در نظر گرفته شود.

خواب باید در هر سنی در چارچوب سلامت مغز مورد بحث قرار گیرد. ما باید آگاهی از بی‌خوابی و درمان‌های آن را افزایش دهیم و خواب را در برنامه‌های ارتقای سلامت در جوامع، مدارس و محل‌های کار خود بگنجانیم.

محققان تأکید می‌کنند که این یافته‌ها پیوند‌های آماری را نشان می‌دهند و ثابت نمی‌کنند که بی‌خوابی مستقیماً باعث سکته مغزی، زوال عقل، افسردگی یا سایر بیماری‌های مورد مطالعه می‌شود.

یکی از محدودیت‌های این مطالعه، تفاوت در نحوه تعریف بی‌خوابی در مطالعات فردی بود. علاوه بر این، داده‌های تجزیه و تحلیل شده به طور کافی استفاده از دارو‌های خواب‌آور را در نظر نگرفته بودند، که این امر نیز می‌توانست بر نتایج تأثیر بگذارد.

نویسندگان معتقدند که برای درک بهتر ماهیت ارتباطات شناسایی‌شده، تحقیقات بیشتری مورد نیاز است. علاوه بر این، آنها معتقدند که یافته‌ها از رویکردی متمرکزتر به اختلالات خواب و درمان آنها و همچنین گنجاندن خواب و بهداشت خواب در برنامه‌های پیشگیری از بیماری پشتیبانی می‌کنند.

نتایج نشان می‌دهد که افراد مبتلا به بی‌خوابی، خطر ابتلا به زوال عقل یا سکته مغزی را افزایش می‌دهند. بی‌خوابی باید به عنوان بخشی از یک رویکرد گسترده‌تر به سلامت با هدف کاهش خطر ابتلا به این اختلالات، شناخته و درمان شود.