فانتزی‌ بازی‌های خاتمی، روحانی و ظریف؛ تفاوت فاحش سخنان اصلاح‌طلبان با واقعیات میدانی

به گزارش مجله خبری نگار، خلاصه آنچه در اعلام مواضع ایران در سازمان ملل گذشت، تاکید بر این واقعیت بود که آمریکا از توافق اسلام آباد خارج شده و باید به این توافق بازگردد. در این شرایط، اما ترویج دوگانه مذاکره یا جنگ که از سوی برخی چهره‌های سیاسی مطرح می‌شود، حرکت در همان مسیری است که ترامپ نیز از تریبون سازمان ملل خواستار آن بود؛ مذاکره مجدد برای قبول شرایط آمریکا!

تقریبا از تیرماه گذشته بود که سید محمد خاتمی اصطلاح «صلح شرافتمندانه» را در سپهر سیاسی کشور مطرح کرد. در آن زمان به دلیل نقض عهد آمریکا در دو مساله عبور کشتی‌ها از مسیر عمان و همچنین تداوم تجاوز اسرائیل به لبنان، توافق اسلام آباد کارایی خود را از دست داده بود و با بالاگرفتن تنش‌ها در تنگه هرمز، ایالات متحده دوباره محاصر دریایی را از سرگرفت.

برهم خورد توافق اسلام آباد که طبق معمول با نقض عهد آمریکا صورت گرفت، برخی از جریان‌ها و چهره‌های سیاسی در داخل کشور را دوباره فعال کرد تا بدون اشاره به رفتار طرف مقابل، به مقصریابی داخلی بپردازند.

در این میان سید محمد خاتمی همزمان با رد دوقطبی‌سازی، خود بر دوگانه تندرو-میانه‌رو تاکید کرد و از صلح شرافتمندانه با کسی گفت که سابقه بدعهدی در برجام و خروج یکطرفه از این توافق‌نامه بین المللی را دارد.

در حالی که آمریکا پس از ماجرای برجام نیز دو بار دیگر میانه مذاکرات، به ایران حمله نظامی کرد، در سخنان خاتمی، افرادی که به دنبال احقاق حقوق ایران هستند به «طرفداری از جنگ و انتقام» متهم شدند.

آغاز تحرکات ظریف پیش از آتش‌بس

محمد جواد ظریف اولین چهره سیاسی بود که تقریبا یک هفته پیش از پایان جنگ تحمیلی ۴۰ روزه، با انتشار مقاله‌ای در نشریه فارن افرز از پایان جنگ و دادن «تضمین» به آمریکا از سوی ایران سخن گفته بود.

او در ماه‌های بعد از جنگ نیز برای همین رسانه آمریکایی و همچنین نشریه آلمانی زنیت مقالات دیگری نوشت و از لزوم تقویت «منطقه قوی» به جای ایران قوی سخن گفت. همان ایده عجیبی که پیش از جنگ منطقه‌ای رمضان نیز آن را مطرح کرده بود. ایده‌ای که تصور می‌شد پس از همراهی کشور‌های عربی با آمریکا در تجاوز به ایران تعدیل شود، اما ظریف در مقاله خود در زنیت باز هم به آن تاکید کرد.

به هر روی، بازی روی واژه‌هایی، چون صلح و لزوم پایان جنگی که ایران شروع کننده آن نبود، بدون درنظر گرفتن واقعیات میدانی، از سوی ظریف در بحبوحه جنگ ۴۰ روزه شروع شد و سپس از سوی محمد خاتمی، حسن روحانی و دیگر چهره‌های سیاسی موسوم به اصلاح‌طلب تداوم یافت.

اشاعه تفکر مذاکره به هر قیمت با متجاوزی که ۱۶۸ کودک را تنها در یک مدرسه به شهادت رساند، در حالی صورت می‌گرفت آمریکا به عنوان آغاز کننده جنگ، همواره از نابودی ایران یا پذیرش خواسته‌های این کشور سخن گفته است. چنانچه ترامپ در آخرین مواضع رسمی خود در سازمان ملل، ایران را بین دوگانه نابودی یا تسلیم مخیر گذاشت!

فانتزی‌هایی که تمامی ندارند

آنچه از سخنان خاتمی، ظریف و روحانی استنباط می‌شود. به خوبی نشان می‌دهد که آنها به عمد یا غیرعمد، طرف شروع کننده جنگ را فراموش کرده‌اند. یا برجام را فراموش کرده و یادشان رفته که ترامپ در روز‌های نخست جنگ، از براندازی نظام، تجزیه ایران و برداشت سهم نفتش سخن می‌گفت.

از ونزوئلا تا ایران و بعد هم کوبا، آمریکا ناوهایش را فرستاده بود تا کار هر سه کشور را کمتر از چند ماه تمام کند. اما در باتلاق تنگه هرمز گیر کرد و اگر نبود توان نیرو‌های مسلح و پشتیبانی ملت مبعوث، سایه «لیبی‌سازی» ایران به عنوان اسم رمز توافق خوب با ایران که از سوی افرادی، چون نتانیاهو و لیندسی گراهام مطرح می‌شد، چندان از کشورمان دور نبود.

اما سخنان هماهنگ ظریف و خاتمی آنجایی کامل شد که حسن روحانی علنا از رفراندوم برای ادامه یا پایان جنگ سخن گفت. مواضع عجیبی که حتی خود او نیز درپی انتقاد‌های گسترده نتوانست آن را برتاب و به تازگی حرفش را پس گرفته است.

در واقع تجویز نسخه فقط «مذاکره و توافق» آن هم برای دشمنی که تجربه نشان داده به هیچ معاهده‌ای پایبند نیست و به چیزی جز تسلیم ایران فکر نمی‌کند، شاهکار افرادی است که گویی نه تنها شهادت مقام معظم رهبری، ترور ده‌ها فرمانده، چهره سیاسی، علمی، صد‌ها غیرنظامی و... که حتی فریاد‌های نابودی ایران از سوی ترامپ نیز قرار نیست آنها را از خواب بیدار کند.