دانشمندان ارتباطی بین اختلالات روانی در همسران شناسایی کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، محققان دریافته‌اند که افراد مبتلا به اختلالات روانی بیشتر احتمال دارد با شرکایی که تشخیص‌های یکسان یا مشابهی دارند، در رابطه باشند. تجزیه و تحلیل داده‌های بیش از ۴.۲ میلیون نفر از ساکنان دانمارک نشان داد که این الگو ممکن است بر شیوع بیماری روانی در خانواده‌ها و وراثت‌پذیری خطر تأثیر بگذارد. ایزوستیا بررسی می‌کند که چرا افرادی با ویژگی‌های سلامت روان مشابه ممکن است یکدیگر را انتخاب کنند و پیامد‌های آن چیست.

اختلالات روانی در همسران مشابه بود

محققان موسسه روانپزشکی زیستی در دانشگاه کپنهاگ و سایر موسسات تحقیقاتی دانمارک، داده‌های ۴،۲۴۴،۵۸۵ نفر از ساکنان دانمارک که بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۲۰۱۷ متولد شده بودند را بررسی کردند. دانشمندان اطلاعات مربوط به بیماری‌های روانی و جسمی زوجین و همچنین داده‌های مربوط به فرزندانشان را با هم مقایسه کردند. نمونه حاصل شامل ۵۴۹،۵۴۱ زوج و ۸۲۲،۲۰۹ کودک بود.

این مطالعه در مجله روانپزشکی JAMA منتشر شد. محققان به اصطلاح انتخاب جفت بر اساس تطابق علاقه‌مند بودند - وضعیتی که در آن افراد بیشتر احتمال دارد با کسانی جفت شوند که ویژگی‌های خاصی را به اشتراک می‌گذارند.

در مورد اختلالات روانی، شباهت‌های بین زوجین قابل توجه بود. همبستگی کلی برای بیماری‌های روانی ۰.۲۸ بود. برای بیماری‌های جسمی، این شاخص کمتر بود - از ۰.۰۳ به ۰.۱۴ - و بخش قابل توجهی از این ارتباط با اختلالات روانی همراه توضیح داده شد.

چه اختلالات روانی در همسران شایع‌تر بود؟

محققان مهم‌ترین همبستگی را بین همسران مبتلا به اسکیزوفرنی یافتند: این همبستگی ۰.۳۸ بود. مقادیر بالایی نیز برای اختلالات طیف اوتیسم، ADHD و اختلالات مصرف مواد مشاهده شد.

علاوه بر این، لزوماً لازم نبود که زوجین تشخیص یکسانی داشته باشند. محققان همچنین ارتباط بین اختلالات مختلف را یافتند. به عنوان مثال، مهمترین ترکیب زمانی بود که مرد اختلال مصرف مواد و زن ADHD داشت: همبستگی ۰.۲۶ بود.

نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که این الگو‌ها حتی پس از در نظر گرفتن همبودی - وضعیتی که در آن یک فرد به طور همزمان مبتلا به چندین اختلال روانی تشخیص داده می‌شود - همچنان ادامه داشتند. این مهم است، زیرا بدون چنین در نظر گرفتن، همپوشانی در تشخیص‌ها بین زوجین می‌تواند تا حدودی با این واقعیت توضیح داده شود که همان فرد دارای چندین بیماری است.

چرا افراد ممکن است شرکای مشابهی را انتخاب کنند؟

این مطالعه خودِ این شباهت را نشان می‌دهد، اما مستقیماً به این سوال که چرا افراد یکدیگر را انتخاب می‌کنند، پاسخ نمی‌دهد. محققان تعاملات قرار ملاقات را مشاهده نکردند و از شرکت‌کنندگان نپرسیدند که چه ویژگی‌های خاصی را در یک شریک جذاب می‌دانند. بنابراین، ارتباط کشف‌شده را نمی‌توان به این ادعا تقلیل داد که افراد آگاهانه به دنبال شریک‌هایی با تشخیص یکسان هستند.

نویسندگان چندین مکانیسم را بررسی می‌کنند که در اصل می‌توانند شباهت بین شرکا را شکل دهند. افراد ممکن است مستقیماً کسی را با ویژگی‌های مشابه انتخاب کنند، اما شباهت می‌تواند به طور غیرمستقیم نیز ایجاد شود - برای مثال، اگر شرکا ویژگی‌های رفتاری یا شخصیتی مرتبط با یک اختلال روانی خاص را به اشتراک بگذارند.

علاوه بر این، افراد می‌توانند پس از شروع یک رابطه به دلیل محیط‌های مشترک و تأثیر متقابل، بیشتر به هم شبیه شوند. محیط‌های اجتماعی و فرهنگی، محل زندگی و محافل اجتماعی نیز می‌توانند بر انتخاب شریک زندگی تأثیر بگذارند. بنابراین، شباهت‌های مشاهده شده بین شرکا لزوماً به این معنی نیست که ویژگی روانشناختی یکی از آنها علت این امر است.

برای ارزیابی پیامد‌های بالقوه این الگو، محققان ۵۱۳،۲۵۹ خانواده متشکل از مادر، پدر و فرزند را مورد مطالعه قرار دادند. سپس این خانواده‌های واقعی را با مدلی که در آن همسران به صورت تصادفی انتخاب شده بودند، مقایسه کردند.

این مقایسه نشان داد که در یک جمعیت واقعی، که در آن همسران به طور تصادفی انتخاب نمی‌شوند، شیوع هرگونه اختلال روانی ۱.۸٪ بیشتر از سناریوی انتخاب تصادفی همسر است. وراثت‌پذیری خانوادگی تخمینی خطر ۱۲.۵٪ بیشتر بود. این بر اساس مدل‌سازی ریاضی مبتنی بر داده‌های جمعیتی است، نه بر اساس افزایش ۱۲.۵ درصدی خطر برای هر کودک به صورت جداگانه.

چگونه شباهت شریک زندگی می‌تواند شیوع بیماری را تغییر دهد؟

به گفته نویسندگان، اگر افراد مبتلا به اختلالات روانی بیشتر احتمال دارد که روابط برقرار کنند، خطرات مرتبط ممکن است در خانواده‌های خاصی متمرکز باشد. اگر این الگو در طول چندین نسل ادامه یابد، می‌تواند بر میزان بیماری در کل جمعیت تأثیر بگذارد.

محققان تأکید می‌کنند که اثر مشاهده‌شده را نمی‌توان صرفاً با ژنتیک توضیح داد. شباهت شریک زندگی می‌تواند از طریق چندین مسیر شکل بگیرد و خود مطالعه به ما اجازه نمی‌دهد سهم هر یک را تعیین کنیم. بنابراین، نویسندگان نه تنها انتخاب جفت بر اساس سازگاری، بلکه مکانیسم‌های دیگری را که می‌توانند منجر به شباهت والدین شوند، مورد بحث قرار می‌دهند.

نتایج همچنین محدودیت‌های درک ساده از وراثت‌پذیری اختلالات روانی را نشان می‌دهد. انباشت خطر خانوادگی نه تنها به انتقال گونه‌های ژنتیکی از والدین به فرزندان، بلکه به انواع زوج‌های تشکیل‌شده در جمعیت نیز بستگی دارد. علاوه بر این، این مطالعه بر روی داده‌های ساکنان دانمارک انجام شد، بنابراین تحقیقات بیشتری برای ارزیابی میزان اشتراک این الگو‌ها در سایر کشور‌ها و گروه‌های اجتماعی مورد نیاز است.