دانشمندان دریافتند که دارو‌های ADHD در واقع توجه را بهبود نمی‌بخشند

سلول: دارو‌های ADHD مستقیماً مراکز توجه مغز را هدف قرار نمی‌دهند

به گزارش مجله خبری نگار، دانشمندان دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن دریافته‌اند که دارو‌های ADHD مانند ریتالین و آدرال مستقیماً بر "مراکز توجه" مغز تأثیر نمی‌گذارند، بلکه عمدتاً بر سیستم‌های پاداش و بیداری تأثیر می‌گذارند. یافته‌های این مطالعه در مجله Cell منتشر شده است.

ADHD - اختلال بیش‌فعالی با کمبود توجه - یک اختلال رفتاری عصبی-رشدی است که با سه علامت اصلی مشخص می‌شود: بیش‌فعالی، تکانشگری و بی‌توجهی. محرک‌های تجویزی می‌توانند علائم آن را کاهش دهند. اعتقاد بر این است که آنها با تقویت قشر جلوی مغز، ناحیه‌ای که با کنترل توجه ارادی مرتبط است، تمرکز را بهبود می‌بخشند. با این حال، تجزیه و تحلیل MRI عملکردی تصویر متفاوتی را نشان داد.

محققان داده‌های ۵۷۹۵ شرکت‌کننده در پروژه بزرگ آمریکایی ABCD را بررسی کردند که رشد مغز کودکان هشت تا ۱۱ ساله را دنبال می‌کند. آنها فعالیت مغزی افرادی را که در روز اسکن دارو‌های محرک مصرف کرده بودند با افرادی که این دارو‌ها را مصرف نکرده بودند، مقایسه کردند.

معلوم شد که مصرف دارو باعث افزایش فعالیت در مناطقی می‌شود که مسئول بیداری و ارزیابی پاداش هستند - یعنی پیش‌بینی لذت از یک فعالیت. با این حال، هیچ افزایش قابل توجهی در فعالیت در مناطق "کلاسیک" که مسئول توجه و تمرکز هستند، مشاهده نشد. این یافته‌ها در یک آزمایش جداگانه شامل داوطلبان بزرگسال سالم بدون ADHD که قبل و بعد از مصرف محرک تحت fMRI قرار گرفتند، تأیید شد.

به گفته نویسندگان، محرک‌ها جذابیت ذهنی وظایف خسته‌کننده یا دشوار را افزایش می‌دهند و انگیزه برای ادامه کار را تقویت می‌کنند. این، به جای تحریک مستقیم توجه، به کودکان مبتلا به ADHD کمک می‌کند تا بهتر یاد بگیرند و در آزمون‌های شناختی عملکرد بهتری داشته باشند. علاوه بر این، بیشترین تأثیر زمانی حاصل می‌شود که علائم این اختلال آشکار شوند.

این مطالعه همچنین نقش مهم خواب را برجسته کرد. در کودکان مبتلا به ADHD یا کودکانی که به طور مزمن از کمبود خواب رنج می‌برند، محرک‌ها تا حدی اثرات کمبود خواب را جبران می‌کنند و عملکرد تحصیلی و عملکرد مغز را بهبود می‌بخشند. با این حال، در کودکان دارای نوروتیپیک و دارای استراحت کافی، دارو‌ها هیچ مزیت شناختی ارائه ندادند.

نویسندگان تأکید می‌کنند که محرک‌ها جایگزین خواب نمی‌شوند و می‌توانند کمبود آن را بپوشانند. این نکته هنگام تشخیص ADHD باید در نظر گرفته شود: در برخی موارد، علائم بی‌توجهی ممکن است نه به این اختلال، بلکه به کمبود مزمن خواب مربوط باشد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری