دانشمندان ارتباط بین سرطان و خطر سکته مغزی را توضیح داده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، افراد مبتلا به تومور‌های تهاجمی در مقایسه با جمعیت عمومی، خطر سکته مغزی ایسکمیک بیشتری داشتند و بیشترین خطر در سه ماه اول پس از تشخیص رخ می‌داد. این ارتباط به ویژه برای سرطان پانکراس و ریه قوی بود. گزارش ایزوستیا در مورد اینکه چه زمانی خطر سکته مغزی پس از تشخیص سرطان در بالاترین حد خود است و کدام انواع سرطان بیشترین ارتباط را با آن دارند، بحث می‌کند.

خطرناک‌ترین دوره، سه ماه اول است

این نتیجه گیری توسط محققان اسرائیلی پس از تجزیه و تحلیل داده‌های ثبت ملی سرطان و ثبت ملی سکته مغزی حاصل شد. این مطالعه شامل ۱۸۲،۲۲۱ فرد ۴۰ ساله و بالاتر بود که بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۱ به تازگی به سرطان تهاجمی مبتلا شده بودند. دانشمندان موارد سکته مغزی ایسکمیک جدید را به مدت یک سال پس از تشخیص پیگیری کردند. نتایج در مجله علمی سرطان منتشر شد.

در مجموع، در سال اول پس از تشخیص سرطان، سکته مغزی تقریباً ۸۰٪ بیشتر از حد انتظار بر اساس میزان در جمعیت عمومی رخ داد. میزان مطلق ۶۲ مورد در هر ۱۰۰۰۰ بیمار بود. با این حال، توزیع خطر در طول زمان ناهموار بود: در سه ماه اول پس از تشخیص، بالاترین میزان را داشت، زمانی که میزان بروز سکته مغزی ایسکمیک ۲.۵ برابر بیشتر از حد انتظار بود.

نتایج ما نشان می‌دهد که ماه‌های اول پس از تشخیص سرطان، دوره‌ای بحرانی برای افزایش خطر سکته مغزی ایسکمیک است. تفاوت‌های قابل توجه بین انواع سرطان، با افزایش خطر قابل توجه سرطان پانکراس و ریه، اهمیت شناسایی بیمارانی را که ممکن است از ارزیابی کامل‌تر خطر سکته مغزی بهره‌مند شوند، برجسته می‌کند.

محققان خاطرنشان می‌کنند که ارتباط بین سرطان و سکته مغزی در مطالعات قبلی نشان داده شده است، اما تاکنون مشخص نبوده است که خطر عوارض عروقی پس از تشخیص با چه سرعتی تغییر می‌کند و کدام انواع سرطان با بالاترین خطر مرتبط هستند. این مطالعه جدید امکان ارزیابی این شاخص‌ها را در یک جمعیت بزرگ فراهم کرده و ماه‌های اول پس از تشخیص را به عنوان یک دوره بسیار مهم برجسته کرده است.

مهم‌ترین ارتباط در بیماران مبتلا به سرطان پانکراس مشاهده شد. در این گروه، میزان بروز سکته مغزی ایسکمیک ۵.۹ برابر بیشتر از حد انتظار بود، با نرخ مطلق ۱۶۲ مورد در هر ۱۰۰۰۰ نفر. برای سرطان ریه، این میزان ۳.۹ برابر بیشتر از حد انتظار بود. با این حال، محققان هیچ افزایش آماری معنی‌داری در خطر سکته مغزی برای سرطان سینه و پروستات مشاهده نکردند.

این خطر همچنین بسته به سن و مرحله بیماری متفاوت بود. در بین بیماران ۴۰ تا ۵۴ ساله، میزان سکته مغزی ۳.۶ برابر بیشتر از جمعیت عمومی بود، در حالی که در بین افراد ۷۵ سال و بالاتر، ۱.۴ برابر بیشتر بود. نویسندگان همچنین همبستگی معناداری با مرحله بیماری یافتند: برای سرطان موضعی، این میزان ۱.۲ بود، در حالی که برای بیماری متاستاتیک، به ۲.۸ رسید.

بنابراین، این خطر برای همه افراد مبتلا به سرطان یکسان نبود: احتمال عوارض بسته به نوع و میزان تومور و همچنین سن بیمار به طور قابل توجهی متفاوت بود.

نویسندگان این مطالعه قصد نداشتند مکانیسمی را ایجاد کنند که ارتباط مشاهده شده را توضیح دهد، بنابراین نتایج از این ادعا که سرطان مستقیماً باعث سکته مغزی می‌شود، پشتیبانی نمی‌کند. یک توضیح احتمالی شامل تغییراتی در سیستم انعقاد خون است که می‌تواند با سرطان همراه باشد. برخی تومور‌ها تمایل بدن به تشکیل لخته‌های خون را افزایش می‌دهند که می‌تواند جریان خون را مسدود کند.

عوامل دیگر مرتبط با سرطان شدید نیز ممکن است قابل توجه باشند، اما محققان نتوانستند تأثیر همه عوامل خطر قلبی عروقی، روش‌های درمانی و دارو‌ها را در این مطالعه به طور جداگانه ارزیابی کنند. بنابراین، نویسندگان بر لزوم تحقیقات بیشتر برای تعیین دقیق‌تر علل این الگوی مشاهده شده تأکید می‌کنند.

به گفته‌ی نویسنده‌ی این مطالعه، لیبرودر، ماه‌های اول پس از تشخیص سرطان باید دوره‌ای از آگاهی بیشتر از خطر سکته‌ی مغزی ایسکمیک در نظر گرفته شود. این امر به ویژه در مورد بیماران مبتلا به سرطان پانکراس و ریه و همچنین افراد مبتلا به اشکال پیشرفته‌ی این بیماری صادق است. نویسندگان معتقدند که ارزیابی کامل‌تر خطرات عروقی مغز ممکن است برای این گروه‌ها مفید باشد.