دانشمندان به فواید پیاده‌روی برای مبتلایان به آسم اشاره کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، پیاده‌روی منظم می‌تواند به افراد مبتلا به آسم کمک کند تا بیماری خود را به همان اندازه ورزش منظم مدیریت کنند. این نتیجه‌ای است که محققان دانشگاه سائوپائولو به آن رسیده‌اند، که دو استراتژی برای افزایش فعالیت بدنی را با هم مقایسه کرده‌اند. این مطالعه شامل افرادی با اشکال متوسط ​​و شدید این بیماری بود. ایزوستیا در مورد چگونگی تأثیر گام‌های روزانه بر آسم گزارش می‌دهد.

پیاده‌روی با ورزش مقایسه شد

این مطالعه توسط محققان دانشگاه سائوپائولو در برزیل، با همکاری واحد ریه‌شناسی موسسه قلب در بیمارستان دانشگاه انجام شد. محققان می‌خواستند مشخص کنند که آیا افزایش فعالیت بدنی معمول در زندگی روزمره به اندازه ورزش هوازی طراحی‌شده در کنترل آسم مؤثر است یا خیر. نتایج در مجله علمی ریه‌شناسی منتشر شد.

در مرحله اولیه، محققان در مجموع ۴۸۰ بیمار را استخدام کردند، اما پس از غربالگری، ۵۲ نفر در مطالعه شرکت کردند. همه آنها ۱۸ تا ۶۵ سال سن داشتند، آسم متوسط ​​تا شدید کنترل نشده داشتند و کم‌تحرک بودند (کمتر از ۱۵۰ دقیقه فعالیت بدنی متوسط ​​یا شدید در هفته). شرکت‌کنندگان همچنین حداقل شش ماه تحت درمان بودند، در ۳۰ روز گذشته تشدید بیماری نداشتند و سیگاری نبودند.

قبل از آزمایش، همه داوطلبان یک جلسه آموزشی در مورد آسم، استفاده صحیح از دارو‌ها و اهمیت فعالیت بدنی را گذراندند. سپس شرکت‌کنندگان به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: گروه اول به مدت ۴۵ دقیقه دو بار در هفته تحت نظارت متخصصان روی تردمیل ورزش می‌کردند. گروه دوم هفته‌ای یک بار با محققان ملاقات می‌کردند، توصیه‌هایی برای افزایش فعالیت دریافت می‌کردند و اهداف قدم زدن را تعیین می‌کردند و آنها را با یک ساعت هوشمند پیگیری می‌کردند.

هر دو برنامه هشت هفته طول کشید. سپس محققان وضعیت شرکت‌کنندگان را بلافاصله پس از اتمام و دوباره چهار ماه بعد ارزیابی کردند. در طول دوره پیگیری، فعالیت بدنی، کنترل آسم، کیفیت زندگی و علائم اضطراب و افسردگی را ارزیابی کردند.

برداشتن گام‌های بیشتر به کنترل بیماری کمک کرد

نتایج برای هر دو گروه قابل مقایسه بود. هم ورزش هوازی و هم افزایش تعداد گام‌های روزانه به شرکت‌کنندگان کمک کرد تا آسم خود را بهتر کنترل کنند و شدت علائم تنفسی را کاهش دهند. این تغییرات مثبت چهار ماه پس از اتمام برنامه‌های هشت هفته‌ای حفظ شد.

شرکت‌کنندگان همچنین بهبود کیفیت زندگی و کاهش علائم اضطراب و افسردگی را گزارش کردند. با این حال، هیچ یک از استراتژی‌ها مزیت آشکاری نسبت به دیگری نشان ندادند. به عبارت دیگر، ورزش ساختاریافته تحت نظارت در این مطالعه مؤثرتر از برنامه‌ای با هدف افزایش فعالیت روزانه نبود.

تفاوت در تعداد قدم‌ها نیز قابل توجه بود. پس از هشت هفته، شرکت‌کنندگان در گروه ورزش هوازی به طور متوسط ​​۱۵۳۷ قدم در روز بیشتر از قبل از مطالعه پیاده‌روی کردند. پس از چهار ماه، این افزایش به ۹۸۳ قدم کاهش یافت. در گروهی که فعالیت روزانه خود را افزایش دادند، تعداد قدم‌های آنها بلافاصله پس از برنامه ۱۱۲۶ قدم افزایش یافت و پس از چهار ماه، در ۹۹۶ قدم در روز بالاتر از حد پایه باقی ماند.

هر دو درمان برای بیماران مفید هستند و کنترل بالینی بهتری بر بیماری ارائه می‌دهند؛ و بر اساس نتایج ما، هیچ یک از استراتژی‌ها بر دیگری برتری نداشت. با این حال، ورزش هوازی به تجهیزات بیشتری نیاز دارد و باید تحت نظارت باشد. از سوی دیگر، پیاده‌روی ساده و افزایش تعداد قدم‌ها در روز، به بیماران کمک می‌کند تا بیماری خود را مدیریت کنند و از مزایای دیگری مانند بهبود کیفیت زندگی و کاهش علائم اضطراب و افسردگی بهره‌مند شوند.

بنابراین، اثرات هر دو برنامه حتی پس از پایان فعالیت‌های سازمان‌یافته تا حدی ادامه داشت. علاوه بر این، پس از چهار ماه، شرکت‌کنندگان در گروه پیاده‌روی روزانه به طور متوسط ​​​​کمی بیشتر از گروه ورزش هوازی قدم برداشتند.

چرا فعالیت روزانه مهم بود؟

به گفته نویسندگان این مطالعه، یکی از مزایای رویکرد رفتاری، دسترسی به آن است. ورزش هوازی نیاز به تجهیزات و نظارت منظم از سوی متخصص دارد، در حالی که افزایش تعداد گام‌ها می‌تواند در یک برنامه منظم روزانه گنجانده شود. این امر، این استراتژی را به طور بالقوه برای افرادی که شرکت منظم در کلاس‌های ورزشی برایشان دشوار است، راحت‌تر می‌کند.

پس از آزمایش، محققان هیچ وظیفه اضافی به شرکت‌کنندگان ندادند و چهار ماه بعد پیشرفت آنها را دوباره ارزیابی کردند. بسیاری از افراد در گروه ورزش هوازی گزارش دادند که به طور مستقل به ورزش ادامه می‌دهند و به باشگاه‌های ورزشی می‌پیوندند. شرکت‌کنندگان در گروه رفتاری تا حد زیادی به پیاده‌روی به عنوان بخشی از برنامه روزانه خود ادامه دادند.

با این حال، همه نتوانستند سطح فعالیت قبلی خود را به طور کامل حفظ کنند. شرکت‌کنندگان تغییرات آب و هوایی را به عنوان دلایلی برای توقف پیاده‌روی خود ذکر کردند. محققان خاطرنشان می‌کنند که این عامل ممکن است بر توانایی افراد در حفظ عادات منظم فعالیت بدنی در درازمدت تأثیر بگذارد.

دانشمندان همچنین به نتایج مطالعه قبلی خود استناد می‌کنند که نشان می‌داد بیماران آسمی که تقریباً ۷۵۰۰ قدم در روز پیاده‌روی می‌کنند، کنترل بالینی بهتری بر بیماری خود دارند. با این حال، مطالعه حاضر یک هدف کلی برای تعداد قدم‌ها برای همه بیماران تعیین نمی‌کند، بلکه دو استراتژی را برای افزایش فعالیت بدنی مقایسه می‌کند.

پیاده‌روی جایگزین دارو نیست

نویسندگان مطالعه تأکید می‌کنند که فعالیت بدنی در این مورد به عنوان یک مکمل برای درمان اولیه در نظر گرفته می‌شود. شرکت‌کنندگان طبق دستورالعمل‌های ابتکار جهانی آسم، به مصرف دارو‌های تجویز شده خود ادامه دادند و محققان جایگزینی دارو با ورزش یا پیاده‌روی را پیشنهاد نکردند.

یافته‌ها نشان می‌دهد که برای افراد مبتلا به آسم متوسط ​​تا شدید، افزایش فعالیت روزانه ممکن است راهی مقرون‌به‌صرفه برای تکمیل درمان باشد. با این حال، این مطالعه ثابت نمی‌کند که پیاده‌روی به تنهایی می‌تواند جایگزین برنامه‌های تخصصی یا دارو‌ها شود.

نتیجه‌گیری اصلی این مطالعه این است که توانایی حفظ منظم سطح کافی فعالیت بدنی ممکن است از نوع خاص فعالیت بدنی برای کنترل آسم مهم‌تر باشد. در شرایطی که ورزش ساختارمند برای همه مناسب نیست، یک استراتژی ساده‌تر افزایش تعداد گام‌های روزانه می‌تواند جایگزین مناسبی باشد.