دانشمندان توضیح داده‌اند که چگونه می‌توان یک کودک سالم و فعال را از کودک مبتلا به ADHD تشخیص داد

به گزارش مجله خبری نگار، تقریباً یک چهارم از دانش‌آموزان روسی مبتلا به اختلال بیش‌فعالی کمبود توجه (ADHD) تشخیص داده می‌شوند و تعداد این تشخیص‌ها همچنان رو به افزایش است. در عین حال، تعداد موارد تشخیص بیش از حد، که در آن این اختلال به کودکان سالم نسبت داده می‌شود، نیز در حال افزایش است. دانشمندان دانشگاه پلی‌تکنیک پرم توضیح دادند که چگونه ADHD را از فعالیت طبیعی تشخیص دهیم، چه کسی بیشتر احتمال دارد که به آن مبتلا شود و نقش رفتار والدین در ایجاد این اختلال چیست. سرویس مطبوعاتی دانشگاه این موضوع را به Gazeta گزارش داد.

ADHD یک اختلال رشدی مرتبط با اختلال عملکرد سیستم عصبی مرکزی است. این اختلال با بی‌توجهی، بیش‌فعالی و تکانشگری مشخص می‌شود و منجر به مشکلاتی در یادگیری، ارتباط و خودکنترلی می‌شود.

ماریا دووانسکایا، دکترای روانشناسی و دانشیار گروه جامعه‌شناسی و علوم سیاسی در دانشگاه پلی‌تکنیک تحقیقات ملی پرم، توضیح داد: «کودکان مبتلا به ADHD اغلب در تمرکز مشکل دارند، اشتباهات بی‌دقتی مرتکب می‌شوند، حرف بزرگسالان را قطع می‌کنند، به شدت به شکست واکنش نشان می‌دهند و در پیروی از قوانین مشکل دارند.»

اولین علائم معمولاً بین سنین ۳ تا ۶ سالگی ظاهر می‌شوند و در دبستان، زمانی که نیاز به پشتکار و تمرکز به شدت افزایش می‌یابد، بیشترین شدت را دارند.

به گفته والری لیتوینوف، کاندیدای علوم پزشکی، مکانیسم کلیدی ADHD با عملکرد ناکافی لوب‌های پیشانی مغز، که مسئول کنترل رفتار هستند، مرتبط است.

این متخصص خاطرنشان کرد: «این ساختار‌ها از طریق کنترل بیرونی فعال توسط بزرگسالان شکل می‌گیرند. اگر به اصطلاح «فرزندپروری آزاد» غالب باشد، که در آن به ندرت به کودک مرز داده می‌شود، ممکن است مهارت‌های خودتنظیمی توسعه نیابد.»

اختلال بیش فعالی-کمبود توجه (ADHD) در پسران ۲ تا ۴ برابر بیشتر از دختران تشخیص داده می‌شود. دلیل این امر این است که پسران معمولاً بیش فعالی قابل توجهی از خود نشان می‌دهند، در حالی که دختران بیشتر احتمال دارد نوع بی‌توجهی را نشان دهند که اغلب برای مدت طولانی تشخیص داده نمی‌شود.

متخصصان تأکید کردند که تشخیص این اختلال اغلب اشتباه است. علائم شبه ADHD می‌تواند نتیجه اختلالات اضطرابی، استرس، درگیری در مدرسه، کمبود خواب مزمن یا استفاده بیش از حد از وسایل الکترونیکی باشد. تفاوت اصلی بین ADHD و فعالیت طبیعی، تداوم علائم آن است.

ماریا دووانسکایا افزود: «علائم در همه موقعیت‌ها - در خانه، مدرسه، هنگام ملاقات - مشاهده می‌شوند و منجر به مشکلات جدی در یادگیری و اجتماعی شدن می‌شوند.»

خلاص شدن کامل از علائم ADHD امکان‌پذیر است، اما نیاز به کار طولانی مدت و جامع با مشارکت متخصصان و خانواده دارد.

دانشمندان تأکید کردند: «تشخیص به معنای حکم اعدام نیست، بلکه نشانه‌ای برای شروع اصلاح سیستماتیک است که به کودک کمک می‌کند تا یاد بگیرد رفتار خود را مدیریت کند و با زندگی سازگار شود.»