یک «ترکیب» غیرآشکار در بدن شناسایی شده است که خطر مرگ را تا ۸۳ درصد افزایش می‌دهد

به گزارش مجله خبری نگار، یک تیم بین‌المللی از دانشمندان دریافتند که ترکیب چاقی شکمی و کاهش توده عضلانی، خطر مرگ را به طور قابل توجهی افزایش می‌دهد. افرادی که این عوامل را دارند، در مقایسه با افرادی که هیچ یک از این عوامل را ندارند، ۸۳ درصد بیشتر در معرض خطر مرگ قرار دارند. این مطالعه در مجله تحقیقات بالینی و تجربی پیری (ACER) منتشر شده است.

این وضعیتی است که به عنوان چاقی سارکوپنیک شناخته می‌شود و زمانی رخ می‌دهد که توده چربی افزایش و توده عضلانی به طور همزمان کاهش می‌یابد. این بیماری اغلب مورد توجه قرار نمی‌گیرد، اما با کاهش کیفیت زندگی، از دست دادن استقلال، افزایش خطر زمین خوردن و ابتلا به بیماری‌های مزمن همراه است.

این مطالعه بر اساس داده‌های بیش از ۵۴۰۰ فرد بالای ۵۰ سال انجام شده است که به مدت ۱۲ سال به عنوان بخشی از پروژه ELSA تحت نظر بودند. دانشمندان دریافتند که ترکیب دو عامل - چربی شکمی و کمبود توده عضلانی - بیشترین خطر را ایجاد می‌کند.

یکی از نویسندگان این مطالعه، استاد سالمندشناسی، تیاگو دا سیلوا الکساندر، خاطرنشان کرد: «ما نشان داده‌ایم که می‌توان از روش‌های ساده برای تشخیص چاقی سارکوپنیک استفاده کرد. این مهم است، زیرا فقدان معیار‌های یکسان، تشخیص و درمان را پیچیده می‌کند.»

معمولاً از روش‌های تشخیصی گران‌قیمتی مانند MRI، سی‌تی‌اسکن یا اسکن امپدانس بیوالکتریک استفاده می‌شود. با این حال، محققان رویکرد در دسترس‌تری را پیشنهاد کرده‌اند: اندازه‌گیری دور کمر و محاسبه توده عضلانی بر اساس پارامتر‌های بالینی (سن، جنس، قد و وزن).

آستانه‌های خطر به صورت دور کمر بیشتر از ۱۰۲ سانتی‌متر برای مردان و ۸۸ سانتی‌متر برای زنان و همچنین شاخص توده عضلانی اسکلتی پایین تعریف شدند. این شاخص‌ها امکان تشخیص زودهنگام و پیشگیری به موقع را فراهم می‌کنند.

همانطور که دانشمندان توضیح می‌دهند، این خطر ناشی از یک اثر متابولیک دوگانه است. چربی اضافی التهاب را در بدن افزایش می‌دهد و تجزیه عضلات را تسریع می‌کند. علاوه بر این، بافت چربی می‌تواند به معنای واقعی کلمه خود را در بافت عضلانی "جاسازی" کند و عملکرد آن را مختل کند.

جالب اینجاست که این عوامل به تنهایی همیشه چندان خطرناک نیستند. افرادی که توده عضلانی کمی داشتند، اما چاقی شکمی نداشتند، خطر مرگ حتی کمتر از حد متوسط ​​​​بود، در حالی که افرادی که چربی اضافی داشتند، اما توده عضلانی خود را حفظ کرده بودند، افزایش قابل توجهی در خطر نشان ندادند.

به گفته‌ی نویسنده‌ی اول این مطالعه، والدته رجینا گواندالینی، این موضوع نشان می‌دهد که ترکیب این دو بیماری نقش کلیدی ایفا می‌کند.

نویسندگان تأکید می‌کنند که روش‌های تشخیصی ساده‌ی پیشنهادی می‌توانند غربالگری را در دسترس‌تر کرده و به افراد بیشتری کمک کنند تا مداخلات - از تغییرات غذایی گرفته تا ورزش - را به موقع آغاز کنند.