کد مطلب: ۱۰۹۳۴۷۵
|
|
۲۴ تير ۱۴۰۵ - ۲۱:۵۹

دانشمندان کشف کرده‌اند که اقیانوس به دلیل ذوب شدن یخ‌ها، توانایی خود را برای «تغذیه» از دست می‌دهد

دانشمندان کشف کرده‌اند که اقیانوس به دلیل ذوب شدن یخ‌ها، توانایی خود را برای «تغذیه» از دست می‌دهد
اروپای مرکزی و شرقی: ذوب شدن یخ‌های قطب شمال، یک ماده مغذی کلیدی را از اقیانوس شسته است

به گزارش مجله خبری نگار، ذوب شدن یخ‌های قطب شمال، برخلاف آنچه قبلاً تصور می‌شد، اقیانوس را پربارتر نمی‌کند، بلکه آن را از یکی از ضروری‌ترین مواد مغذی‌اش، یعنی نیترات، محروم می‌کند. این نتیجه‌ای است که دانشمندان دانشگاه ادینبورگ به آن رسیده‌اند. نتایج مطالعه آنها در مجله Communications Earth & Environment (CEE) منتشر شده است.

محققان مدت‌هاست فرض می‌کنند که کاهش پوشش یخی قطب شمال، رشد فیتوپلانکتون‌ها، پایه و اساس زنجیره غذایی قطب شمال، را تحریک می‌کند. منطق این فرضیه ساده بود: یخ کمتر به معنای نفوذ بیشتر نور خورشید به آب است که به معنای فتوسنتز بیشتر است. با این حال، داده‌های جدید نشان داده‌اند که این اثر توسط فرآیند دیگری خنثی می‌شود.

دانشمندان بیش از ۲۰ سال مشاهدات خود را در تنگه فرام، کانال اصلی که آب‌های قطب شمال از طریق آن به اقیانوس اطلس شمالی وارد می‌شوند، تجزیه و تحلیل کردند. آنها دریافتند که از حدود سال ۲۰۰۹، غلظت نیترات در آب‌هایی که از قطب شمال خارج می‌شوند، شروع به کاهش مداوم کرده است. این همزمان با شتاب شدید ذوب یخ‌های دریا بوده است.

دلیل آن در فلات‌های کم‌عمقی نهفته است که تقریباً نیمی از اقیانوس منجمد شمالی را اشغال کرده‌اند. پس از ناپدید شدن صفحه یخی، نور خورشید شروع به رسیدن به کف دریا کرد و فرآیند نیترات‌زدایی را تشدید کرد. در طول این واکنش، باکتری‌ها نیترات‌ها را به گاز نیتروژن تبدیل می‌کنند که به جو فرار می‌کند و دیگر برای استفاده موجودات دریایی در دسترس نیست.

به گفته دانشمندان، چنین کسری نه تنها می‌تواند به کاهش بهره‌وری کلی بیولوژیکی اقیانوس منجر شود، بلکه به تغییراتی در ترکیب جوامع پلانکتون نیز منجر خواهد شد. گونه‌های کوچکتر پلانکتون قادر به زنده ماندن در آب‌های فقیر از نظر مواد مغذی هستند، اما کمتر قادر به انتقال انرژی به سطوح بالاتر زنجیره غذایی هستند.

به گفته نویسندگان، قطب شمال عملاً از یک اکوسیستم با محدودیت نور به اکوسیستمی تبدیل شده است که در آن نیترات به عامل محدودکننده اصلی تبدیل شده است. این امر می‌تواند بر ذخایر ماهی‌ها، پرندگان دریایی و پستانداران تأثیر بگذارد و همچنین توانایی اقیانوس در جذب دی‌اکسید کربن از جو را تضعیف کند.

برچسب ها: اقیانوس تغذیه
ارسال نظرات
captcha
قوانین ارسال نظر