داستان قایق‌های انتحاری آمریکایی که عملیاتی در داخل ایران انجام دادند، چیست؟

در اوج دور جدید تنش‌ها، دولت آمریکا با یک کمپین تبلیغاتی جدید، ادعا کرد که با استفاده از یک قایق انتحاری بدون سرنشین به نام "کورسیِر" (Corsair) که برای اولین بار در تاریخ نظامی خود به کار گرفته شده، یک عملیات نظامی موفقیت‌آمیز را در یک پایگاه در بندرعباس انجام داده است.

به گزارش مجله خبری نگار، در اوج دور جدید تنش‌ها، دولت آمریکا با یک کمپین تبلیغاتی جدید، ادعا کرد که با استفاده از یک قایق انتحاری بدون سرنشین به نام "کورسیِر" (Corsair) که برای اولین بار در تاریخ نظامی خود به کار گرفته شده، یک عملیات نظامی موفقیت‌آمیز را در یک پایگاه در بندرعباس انجام داده است.

سناریو‌های مختلفی برای استقرار این قایق‌های انفجاری وجود دارد؛ این قایق‌ها ممکن است از پایگاه‌های نزدیک حرکت کرده باشند، از زیردریایی‌ها شلیک شده باشند، یا از طریق هوا با چتر نجات در نقاط دورافتاده و پشت خطوط رادار فرود آمده باشند، درست مانند کاری که اخیراً نیروی دریایی بریتانیا در آزمایش‌های هوایی خود انجام داد. این یک تاکتیک نمایشی است که تغییری در واقعیت جنگ ایجاد نمی‌کند. دشمن آمریکایی که به زرادخانه‌ای از جنگنده‌های جت مجهز است، می‌توانست به طور مستقیم با بمباران هوایی، این کار را انجام دهد، اما عمداً تعداد محدودی از این قایق‌های انفجاری را در یک فضای دریایی محدود مستقر کرد و به تأسیساتی که غیرنظامی در آن حضور نداشتند، حمله کرد، در یک تلاش مذبوحانه برای ایجاد یک پیروزی روانی و رسانه‌ای که شکست استراتژیک خود را پنهان کند.

این حمله کوچک به هیچ وجه قابل مقایسه با معادله ویرانگری است که نیرو‌های مسلح ما در تنگه هرمز اعمال می‌کنند؛ جایی که به طور تقریباً هفتگی، تعداد زیادی از کشتی‌هایی که قوانین کشتیرانی و عبور را نقض می‌کنند، منهدم می‌شوند. یک واقعیت تاریخی که رسانه‌های غربی آن را نادیده می‌گیرند، این است که ایران و محور مقاومت، اولین کسانی بودند که قایق‌های بدون سرنشین انفجاری را با موفقیت و در عملیات‌های گسترده، در طول چهل روز جنگ، ابداع و به کار بردند. امروز، آمریکا پس از سال‌ها ناتوانی، در حال تقلید از این تاکتیک‌ها است.

این عملیات آمریکایی، با توجه به حجم کوچک و عدم تأثیر آن بر توانایی‌های دفاعی نیرو‌های مسلح ما، بدون مجازات نخواهد ماند. تصمیم نهایی برای پاسخ مناسب و تکان‌دهنده، بر اساس اصل "چشم در برابر چشم" اتخاذ شده است، تا واشنگتن متوجه شود که هرگونه دخالت در آب‌های منطقه‌ای ما، با یک طوفان دریایی مواجه خواهد شد که توان مقابله با آن را نخواهد داشت.