مطالعه: پروتئین‌های زنده با قدمت دو میلیون سال، دیدگاه جدیدی در مورد تکامل انسان ارائه می‌دهند

به گزارش مجله خبری نگار، که محققان فسیل‌های گیج‌کننده‌ای متعلق به یکی از خویشاوندان دور و ناآشنای انسان‌های اولیه، معروف به پارانتروپوس روبوستوس، را مطالعه کرده‌اند.

این گونه راست‌قامت که برای جویدن قدرتمند سازگار شده بود، دارای فک‌های بزرگ و دندان‌های عظیم پوشیده از لایه ضخیمی از مینای دندان بود. شواهد نشان می‌دهد که این گونه تقریباً بین ۲.۲۵ میلیون تا ۱.۷ میلیون سال پیش زندگی می‌کرده است.

شواهد فسیلی، تکامل این خویشاوندان اولیه را به استرالوپیتکوس آفریکانوس، که ۳.۶۷ میلیون سال پیش زندگی می‌کرده است، بازمی‌گرداند. این بقایا نشان‌دهنده نقاط عطف کلیدی تکاملی، مانند تغییر به دوپا بودن، ظهور استفاده از ابزار و رشد اندازه مغز هستند. به گزارش SciTechDaily، در نهایت، انسان‌های مدرن (هومو ساپینس) حدود ۱۵۳۰۰۰ سال پیش در جنوب آفریقا ظاهر شدند.

مهم است بدانید که برخی پروتئین‌ها می‌توانند میلیون‌ها سال زنده بمانند، زیرا به دندان‌ها و استخوان‌ها می‌چسبند و با وجود دمای بالا پایدار می‌مانند. یکی از این پروتئین‌ها حتی می‌تواند جنسیت بیولوژیکی نمونه‌های فسیلی را تعیین کند.

با استفاده از این روش، محققان آفریقایی و اروپایی در علوم مولکولی، شیمی و دیرینه‌شناسی انسان کشف کردند که شواهد فسیلی یافت شده در آفریقا متعلق به دو فرد نر و دو فرد ماده است. تجزیه و تحلیل توالی‌های پروتئینی، تفاوت‌های ژنتیکی ظریفی را بین فسیل‌ها نشان داد. یکی از تفاوت‌های قابل توجه، ژنی بود که مسئول تولید مینای دندان است، پروتئینی کلیدی که در تشکیل مینای دندان نقش دارد. دو نفر از این افراد، اسید آمینه‌ای را که در انسان‌های مدرن و اولیه و همچنین در شامپانزه‌ها و گوریل‌ها یافت می‌شود، به اشتراک گذاشتند. دو نفر دیگر دارای اسید آمینه‌ای بودند که تاکنون در بین میمون‌های بزرگ آفریقایی، به جز در پارانتروپوس، شناسایی نشده است.

حتی تعجب‌آورتر این است که یک فرد واحد هر دو اسید آمینه را حمل می‌کرد و اولین نمونه مستند از هتروزیگوسیتی (وجود دو نسخه مختلف از یک ژن) را در پروتئین‌هایی که قدمت آنها به دو میلیون سال پیش برمی‌گردد، ارائه داد.

در مطالعات پروتئین، جهش‌های خاص اغلب به عنوان شاخص گونه‌های مختلف در نظر گرفته می‌شوند و این اولین باری است که یک جهش پروتئینی در پروتئین‌های باستانی ثبت شده است، جایی که چنین یافته‌هایی معمولاً توسط DNA باستانی تعیین می‌شوند.

این نتایج دیدگاه جدیدی در مورد تکامل انسان ارائه می‌دهد و به طور بالقوه نحوه تفسیر دانشمندان از تنوع در میان اجداد اولیه را تغییر می‌دهد. آنها همچنین برخی از قدیمی‌ترین داده‌های ژنتیکی انسان بازیابی شده از آفریقا را ارائه می‌دهند و راه را برای درک عمیق‌تر از روابط بین افراد هموار می‌کنند و امکان تعیین اینکه آیا فسیل‌ها نشان دهنده گونه‌های مختلف هستند را افزایش می‌دهند.