خطرناک‌ترین سن برای افزایش وزن و تأثیر آن بر خطر مرگ زودرس

به گزارش مجله خبری نگار، چاقی که در اوایل بزرگسالی شروع می‌شود، در مقایسه با افرادی که وزن طبیعی خود را برای مدت طولانی‌تری حفظ می‌کنند، با میزان مرگ و میر به طور قابل توجهی بالاتر همراه است.

این مطالعه نشان داد افرادی که برای اولین بار بین سنین ۱۷ تا ۲۹ سالگی چاق شدند، در مقایسه با افرادی که تا سن ۶۰ سالگی چاق نشدند، تقریباً ۷۰ درصد بیشتر احتمال داشت که در طول دوره پیگیری به هر دلیلی فوت کنند.

این مطالعه توسط تیمی از دانشگاه لوند در سوئد انجام شد، با هدف پیگیری وزن در مراحل مختلف زندگی به جای تکیه بر یک اندازه‌گیری واحد. محققان به داده‌های بیش از ۶۰۰۰۰۰ نفر تکیه کردند، از جمله فقط افرادی که حداقل سه اندازه‌گیری وزن ثبت شده بین سنین ۱۷ تا ۶۰ سال داشتند.

محققان شروع چاقی را زمانی تعریف کردند که شاخص توده بدنی (BMI) برای اولین بار به ۳۰ یا بیشتر برسد، که این استانداردی است که در زمان اندازه‌گیری وزن اتخاذ می‌شود، اگرچه تعاریف مدرن چاقی پیچیده‌تر شده‌اند و شامل عوامل دیگری مانند توزیع چربی و تمایز بین توده چربی و توده عضلانی می‌شوند.

اگرچه این مطالعه مستقیماً ثابت نمی‌کند که افزایش وزن زودرس تنها علت مرگ است، اما آنچه را که از نظر علمی در مورد ارتباط بین چاقی و تعداد زیادی از مشکلات مزمن سلامتی می‌دانیم، تأیید می‌کند.

تانیا استوکس، اپیدمیولوژیست دانشگاه لوند، گفت: «مستندترین یافته این است که اضافه وزن در سنین جوانی در مقایسه با افرادی که وزن کمتری اضافه می‌کنند، با خطر بالاتر مرگ زودرس در مراحل بعدی زندگی مرتبط است.»

محققان معتقدند دلیل احتمالی این امر این است که بدن به دلیل چاقی برای مدت طولانی‌تری تحت استرس بیولوژیکی قرار می‌گیرد و این امر احتمال ابتلا به مشکلات مزمن سلامتی مانند التهاب، مقاومت به انسولین، بیماری قلبی و آسیب به اندام‌ها را در طول زمان افزایش می‌دهد.

این تیم میزان مرگ و میر کلی و همچنین مرگ و میر ناشی از بیماری‌های قلبی عروقی، انواع مختلف سرطان و دیابت نوع ۲ را که از جمله برجسته‌ترین بیماری‌های مرتبط با چاقی هستند، پیگیری کرد.

نتایج نشان داد افرادی که در طول زندگی خود بیشترین وزن را اضافه کرده‌اند، بیشترین احتمال مرگ را دارند و بیماری‌های قلبی عروقی مانند حملات قلبی و سکته مغزی بیشترین سهم را در این موارد دارند.

محققان در مقاله علمی خود نوشتند: «نتایج ما نشان می‌دهد که مدت چاقی، و نه فقط افزایش وزن در مراحل بعدی بزرگسالی، ممکن است عامل اصلی افزایش خطر مرگ باشد.»

آنها افزودند که قرار گرفتن طولانی مدت در معرض مقاومت به انسولین و التهاب مزمن، علاوه بر اختلالات انعقادی ناشی از مواد ترشح شده توسط بافت‌های چربی، ممکن است این افزایش در میزان مرگ و میر را توضیح دهد.

این مطالعه همچنین چاقی را با مرگ و میر ناشی از دیابت نوع ۲ و برخی از انواع سرطان مرتبط دانست، اما برخی موارد، مانند سرطان مثانه در مردان و سرطان معده در زنان، همبستگی آماری واضحی را نشان ندادند.

محققان به تفاوت‌هایی بین مردان و زنان، به ویژه در مورد سرطان در زنان، اشاره کردند، زیرا خطر مرگ مرتبط با چاقی صرف نظر از زمان افزایش وزن، مشابه بود، که نشان می‌دهد عوامل دیگری مانند تغییرات هورمونی ممکن است تأثیرگذارتر باشند.

آنها به برخی محدودیت‌های این مطالعه اشاره کردند، از جمله عدم در نظر گرفتن تأثیر فعالیت بدنی و رژیم غذایی، علیرغم اهمیت زیاد آنها در سلامت عمومی، که ممکن است بر تفسیر نتایج تأثیر بگذارد.

با این حال، حجم نمونه بزرگ و دوره پیگیری طولانی، اهمیت قابل توجهی به این مطالعه از نظر بهداشت عمومی می‌دهد و لزوم پیشگیری از چاقی در سنین پایین را به جای انتظار برای بروز اثرات آن در سنین بالاتر، تقویت می‌کند.

برای روشن شدن نتیجه به صورت عددی، اگر از هر ۱۰۰۰ نفری که دچار چاقی زودرس نشده بودند، ۱۰ نفر در طول دوره پیگیری فوت کرده باشند، پس حدود ۱۷ نفر از هر ۱۰۰۰ نفر در گروهی که دچار چاقی زودرس شده بودند، فوت کرده‌اند.

استوکس تأکید کرد که تمرکز نباید صرفاً بر روی اعداد دقیق باشد، بلکه باید بر الگوی کلی آشکار شده توسط این مطالعه نیز تمرکز شود و گفت: «این نتایج پیام مهمی برای تصمیم‌گیرندگان و سیاستمداران در مورد لزوم مداخله زودهنگام برای کاهش چاقی دارد.»