محمد معتمدی: برخی باعث می‌شوند مواضع میهنی یک هنرمند در داخل هم او را منزوی کند / شبه‌اپوزسیون‌بودن برخی هنرمندان تکنیک لو رفته است

به گزارش مجله خبری نگار، محمد معتمدی، خواننده، در یادداشتی درباره حمله‌ی عده‌ای به هنرمندان طرفدار وطن نوشت:

یکی از اهداف ایجاد پلتفرم‌های تصویری در برابر صدا و سیما، و تاسیس برخی شرکت‌های اینترتینمنت، حفظ مرجعیت رسانه در داخل کشور و پر کردن اوقات فراغت مخاطبانی بود که احیاناً به دلیل موضع مخالف، علاقه‌ای به دیدن صدا وسیما نداشتند. با همین رویکرد، این شرکت‌ها و پلتفرم‌ها برای تولیداتشان، بیشتر به سراغ هنرمندانی رفتند که به خاطر داشتن مواضع مخالف و البته بی‌خطر، در میان توده‌های منتقد حاکمیت، مقبولیتی داشتند.

سرمایه‌گذاری‌هایی انجام شد و جواب داد. کم کم بر اساس همین متد و با هدف مدیریت منابع دیداری و شنیداری مخالفان، بیلبورد‌های شهر، پلتفرم‌ها، تئاتر‌ها و کنسرت‌ها به چهره‌های شبه اپوزیسیونی اختصاص داده شد.

حامیان مالی و اسپانسر‌های غالباُ نیمه دولتی هم خود را در این بازی برنده می‌دیدند. پروژه‌هایی که هم اقبال توده‌های مخالف حکومت را به همراه داشت و هم چراغ سبز حاکمیت.

بدین ترتیب، در گذر زمان، آرام و بی صدا، در عرصه هنر، یک «قاعده بازی» تدوین شد.

هنرمندان به مرور فهمیدند طبق «قاعده بازی» اگر می‌خواهند تبدیل به اهداف گران قیمت برای آن نهاد‌ها و پلتفرم‌ها و شرکت‌ها شوند و بیشتر به سراغشان بیایند و همیشه روی بیلبورد باشند، باید ساز مخالفشان همیشه روی یک درجه خفیف کوک باشد و از بیان مواضع همسو با منافع ملی (به دلیل همپوشانی احتمالی با منافع حاکمیت) خودداری کنند. در غیر این صورت، اثرگذاری و جذابیت شان برای آن مخاطب هدف کم می‌شود و کم کم بایکوت می‌شوند و از گردونه بازی خارج می‌شوند.

حالا اگر برخی هنرمندان با وجود تجاوز به خاک، از ایران چیزی نمی‌گویند، از کودکان میناب نمی‌نویسند یا حمله متجاوز را محکوم نمی‌کنند، چندان مقصر و سزاوار سرزنش نیستند. آنها طبق قاعده‌ای که حاکمیت و بازوان اجرای اش در عرصه اینترتینمنت خواسته یا ناخواسته طراحی کرده‌اند بازی می‌کنند. اما این «قاعده بازی» شرافتمندانه نیست! حداقل الان دیگر مثل قبل کار نمی‌کند و برای بسیاری یک تاکتیک لو رفته به حساب می‌آید.

خوب است مردم بدانند که برخلاف باور عمومی، بیان مواضع میهنی برای یک هنرمند، نه تنها منفعت مالی و فرصت‌های شغلی بیشتر در پی ندارد، بلکه موجب انزوا و بایکوت، نه از سوی مردم بلکه از سوی سازوکار‌های حاکمیتی می‌شود.

امیدوارم مردم، مواضع صادقانه هنرمندان را حتی اگر خلاف سلیقه‌شان باشد، بر ظاهر سازی‌های نه چندان واقعی ترجیح دهند. حداقل، ما مردم، صداقت داشتن را برای هنرمندان، سخت و غیرممکن نکنیم.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری