آتلانتیک: شی جین‌پینگ فقط داشت ترامپ را تحمل می‌کرد

به گزارش مجله خبری نگار، نشریه آتلانتیک در گزارشی مفصل از سفر اخیر دونالد ترامپ به چین نوشت که رفتار شی جین پینگ در قبال رئیس‌جمهور آمریکا، بیش از آنکه نشانه یک رابطه نزدیک و راهبردی باشد، نوعی «تحمل حساب‌شده» و مدیریت سرد و کنترل‌شده روابط بود. به نوشته این نشریه، پکن تلاش کرد در ظاهر، فضای دیدار را با تشریفات گسترده، احترام رسمی و استقبال رسانه‌ای مدیریت کند، اما در عمل حاضر نشد امتیاز تعیین‌کننده‌ای به واشنگتن بدهد.

آتلانتیک در تحلیل خود تأکید می‌کند که این سفر، نشانه‌ای از تغییر آرام، اما عمیق در ساختار قدرت جهانی است؛ تغییری که در آن، برتری سنتی آمریکا دیگر مانند گذشته بدون چالش پذیرفته نمی‌شود. این گزارش می‌نویسد نفوذ سیاسی، اقتصادی و حتی نظامی آمریکا در بسیاری از مناطق جهان با تردید و محدودیت روبه‌رو شده و دولت‌ها دیگر واشنگتن را تنها مرجع تصمیم‌گیری جهانی نمی‌بینند.

به باور نویسنده، حتی روابط دیپلماتیک سطح بالا نیز دیگر بر پایه وابستگی کامل شکل نمی‌گیرد و بیشتر به تعاملاتی محتاطانه و مبتنی بر محاسبه تبدیل شده است. این گزارش با اشاره به رفتار هیئت چینی در طول سفر ترامپ می‌نویسد که پکن با وجود حفظ کامل پروتکل‌های رسمی، از دادن هرگونه دستاورد بزرگ رسانه‌ای یا سیاسی به آمریکا خودداری کرد. در موضوعات حساس از جمله رقابت فناوری، تجارت، امنیت منطقه‌ای و مسائل ژئوپلیتیکی، مواضع چین بدون تغییر باقی ماند و شی جین‌پینگ تلاش کرد نشان دهد که پکن عجله‌ای برای توافق یا عقب‌نشینی ندارد.

آتلانتیک همچنین تأکید می‌کند که فضای عمومی و رسانه‌ای چین نیز در طول این سفر به‌شکلی مدیریت شد که واکنش‌های غیررسمی و حتی طعنه‌آمیز نسبت به ترامپ کاملاً حذف نشوند؛ موضوعی که به‌گفته این نشریه، بخشی از نمایش خونسردی و اعتمادبه‌نفس چین در برابر آمریکا بود.

در بخش دیگری از این گزارش آمده است که بسیاری از کشور‌ها در سال‌های اخیر، در حال بازتعریف روابط امنیتی و اقتصادی خود هستند و تلاش می‌کنند وابستگی انحصاری به آمریکا را کاهش دهند. به نوشته آتلانتیک، کشور‌ها به سمت همکاری همزمان با چند قدرت مختلف حرکت کرده‌اند تا در برابر تغییرات ناگهانی و بحران‌های بین‌المللی، آسیب‌پذیری کمتری داشته باشند. این روند به‌تدریج نظم قدیمی جهان را به سمت ساختاری چندقطبی‌تر سوق داده است.

این نشریه همچنین درگیری‌های پرهزینه آمریکا در خاورمیانه را یکی از عوامل مهم این تغییر توصیف می‌کند و می‌نویسد که مصرف منابع نظامی و اقتصادی واشنگتن در بحران‌های فرسایشی، باعث شده متحدان سنتی آمریکا نسبت به توان واقعی این کشور برای مدیریت همزمان چند بحران جهانی دچار تردید شوند. به باور نویسنده، این مسئله مستقیماً بر محاسبات سیاسی و امنیتی متحدان آمریکا اثر گذاشته است.

آتلانتیک در ادامه می‌نویسد که چین و برخی دیگر از قدرت‌های جهانی، از این وضعیت به‌صورت غیرمستقیم بهره می‌برند و با ارائه گزینه‌های جایگزین در حوزه‌هایی مانند انرژی، زیرساخت، تجارت و همکاری‌های امنیتی، نفوذ خود را در مناطقی که پیش‌تر تحت سلطه آمریکا بودند افزایش می‌دهند. این گزارش تأکید می‌کند که این روند نه از طریق تقابل مستقیم، بلکه با استفاده از فرسایش تدریجی قدرت آمریکا و بهره‌برداری از خلأ‌های ایجادشده در نظم جهانی انجام می‌شود.

در جمع‌بندی این تحلیل آمده است که جهان به‌سمت نظمی حرکت می‌کند که در آن هیچ قدرتی به‌تنهایی تعیین‌کننده همه قواعد نیست و رقابت‌ها بیش از گذشته، بلندمدت، چندلایه و مبتنی بر صبر و فرسایش خواهد بود. آتلانتیک معتقد است که سفر اخیر ترامپ به پکن، یکی از نشانه‌های آشکار همین تغییر در موازنه قدرت جهانی بود؛ سفری که با وجود تشریفات گسترده، نتوانست برتری یا دستاورد قاطعی برای آمریکا ایجاد کند.