به جای همه تاریخ، شادی کن

رضا کردلو نویسنده در خصوص ویدئویی نوشت: این فیلم را که دیدم یاد خیلی چیز‌ها افتادم. داستان دریادار غلامعلی بایَندُر در ذهنم زنده شد.

به گزارش مجله خبری نگار، رضا کردلو نویسنده در خصوص ویدئویی نوشت: این فیلم را که دیدم یاد خیلی چیز‌ها افتادم. داستان دریادار غلامعلی بایَندُر در ذهنم زنده شد. درجه دار عالی رتبه نیروی دریایی ایران، در زمان حمله متفقین در ۱۳۲۰؛ که علی رغم اعلام ترک مخاصمه توسط رضاخان، در جنوب در بندر خرمشهر، پای بهمنشیر، مقاومت کرد تا به همراه نیروهایش شهید شد. یا سرجوخه مصیب ملک محمدی و دو سرباز همراهش که این سوی ارس روی پل آهنی جلفا، فقط با سه قبضه اسلحه، ایستادند در مقابل لشکر ۴۷ شوروی در همان ۱۳۲۰. آنقدر مقاومت کردند تا شهید شدند. وقتی فرمانده لشکر ۴۷ به این سوی پل رسید و دید این همه مدت با سه تن می‌جنگیده، درجه‌اش را کند و روی دوش مصیب ملک محمدی چسباند. مادر به قربانت پسر. این خاک چه دارد که فکر می‌کنی تا تو زنده‌ای دشمن نباید پا رویش بگذارد.

کاش زنده بودی دریادار بایَندُر، کاش زنده بودی مصیب ملک محمدی، تا ایرانی که می‌خواستید را می‌دیدید. ایران حالا جهان‌گیر شده. کاش عباس میرزا زنده بود و داغ ترکمانچای و گلستان را با حماسه‌ی این روز‌های هرمز، تسلی می‌داد. کاش شاه اسماعیل زنده بود تا غم شهدای چالدران را با تماشای «و ما رمیت اذ رمیت» دلاوران پای لانچر بشوید. کاش فردوسی بود، بود تا ببیند شیربچه‌های حیدرکرار، چگونه شاخ غول استکبار را شکستند.

کاش جلال الدین خوارزم‌شاه که با دریغ و درد، نتوانست راه بر مغول ببندد، زنده بود و عقب نشینی آبراهام لینکن را می‌دید؛ و توای برادری که با هیجان، چون لحظه‌ی گل حمید استیلی به آمریکا، شوق می‌باری از خوردن سری‌های F آمریکایی با پدافند ایرانی! شاد باش. شاد باش و به جای بایَندُر و ملک محمدی و عباس میرزا و جلال الدین و شاه اسماعیل، بِبال به این روز‌های ایران. جایشان را خالی کن.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری