ایندیپندنت: با وجود زمزمه پایان جنگ، ایران خود را برای یک ماراتن آماده می‌کند

به گزارش مجله خبری نگار، اظهارات اخیر دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو درباره پایان قریب‌الوقوع جنگ، در حالی مطرح می‌شود که ارزیابی‌های میدانی و تحلیل‌های مستقل، تصویری کاملاً متفاوت از روند تحولات ارائه می‌دهند. گزارش منتشرشده درنشریه ایندیپندنت نیز بر همین شکاف تأکید دارد؛ شکافی میان «روایت سیاسی» و «واقعیت میدانی» که درک درست از آینده درگیری را پیچیده‌تر می‌کند.

در نگاه نخست، تأکید بر پایان نزدیک جنگ می‌تواند نشانه‌ای از موفقیت عملیات نظامی تلقی شود. چنین اظهاراتی معمولاً با هدف ایجاد اطمینان در افکار عمومی داخلی، کاهش نگرانی‌ها و نمایش کنترل اوضاع مطرح می‌شود. با این حال، تجربه درگیری‌های منطقه‌ای نشان داده که این نوع روایت‌ها، لزوماً بازتاب دقیقی از شرایط واقعی نیستند. در بسیاری از موارد، «پایان نزدیک» بیشتر یک ابزار سیاسی و روانی است تا یک برآورد دقیق نظامی.

بر اساس این گزارش، یکی از مهم‌ترین دلایل تردید نسبت به پایان سریع جنگ، بقای زیرساخت‌های کلیدی ایران است. با وجود هفته‌ها حملات سنگین، بسیاری از تأسیسات حیاتی همچنان فعال هستند و توان عملیاتی به‌طور کامل از بین نرفته است. ساختار دفاعی ایران، که طی سال‌ها با در نظر گرفتن سناریو‌های مشابه طراحی شده، بر پراکندگی، انعطاف‌پذیری و تداوم عملکرد در شرایط بحران استوار است. همین ویژگی‌ها باعث شده که حتی حملات گسترده نیز نتواند به فروپاشی کامل توان نظامی منجر شود.

در کنار این موضوع، توان موشکی ایران همچنان به‌عنوان یکی از عناصر کلیدی بازدارندگی مطرح است. گزارش تأکید می‌کند که ایران هنوز به زرادخانه‌ای دسترسی دارد که امکان پاسخ‌گویی به حملات را فراهم می‌کند. این توانایی، نه‌تنها توازن قوا را حفظ می‌کند، بلکه باعث می‌شود هرگونه تصور از پایان سریع جنگ، با تردید جدی مواجه شود. در واقع، تا زمانی که این ظرفیت‌ها باقی بماند، احتمال تداوم درگیری نیز وجود خواهد داشت.

اما شاید مهم‌ترین نکته‌ای که در این گزارش برجسته شده، تفاوت در رویکرد راهبردی طرفین باشد. در حالی که برخی رهبران غربی به‌دنبال یک نتیجه سریع و قاطع هستند، شواهد نشان می‌دهد که ایران رویکردی کاملاً متفاوت را دنبال می‌کند؛ رویکردی که می‌توان آن را «جنگ ماراتنی» نامید. در این الگو، زمان به یک ابزار راهبردی تبدیل می‌شود و هدف، نه پیروزی سریع، بلکه فرسایش تدریجی طرف مقابل است. این استراتژی، به‌ویژه در جنگ‌های نامتقارن، می‌تواند بسیار مؤثر باشد، زیرا هزینه‌های بلندمدت را بر طرف مقابل تحمیل می‌کند.

یکی دیگر از ابعاد مهم این درگیری، نقش بازیگران منطقه‌ای است. برخلاف تصور یک جنگ محدود، واقعیت این است که شبکه‌ای از گروه‌ها و نیرو‌های همسو با ایران در نقاط مختلف خاورمیانه حضور دارند. این بازیگران می‌توانند در صورت تشدید تنش‌ها، وارد میدان شوند و دامنه درگیری را گسترش دهند. چنین سناریویی، نه‌تنها پیچیدگی جنگ را افزایش می‌دهد، بلکه پیش‌بینی پایان آن را نیز دشوارتر می‌کند. در واقع، هرگونه گسترش جغرافیایی درگیری، می‌تواند آن را از یک بحران محدود به یک چالش منطقه‌ای گسترده تبدیل کند.

گزارش همچنین به این نکته اشاره می‌کند که حملات سنگین لزوماً به نتیجه قاطع منجر نمی‌شوند. تجربه‌های گذشته نشان داده که درگیری‌های مدرن، به‌ویژه در محیط‌های پیچیده، به‌ندرت با یک ضربه تعیین‌کننده پایان می‌یابند. در عوض، آنچه بیشتر مشاهده می‌شود، روندی تدریجی و پرنوسان است که در آن، هر دو طرف تلاش می‌کنند موقعیت خود را حفظ کرده و هزینه‌های طرف مقابل را افزایش دهند.

در این میان، نقش رسانه‌ها نیز قابل توجه است. روایت‌هایی که از پایان نزدیک جنگ سخن می‌گویند، می‌توانند بخشی از یک راهبرد مدیریت ادراک باشند. در چنین شرایطی، تصویرسازی از موفقیت و کنترل اوضاع، به‌اندازه خود عملیات نظامی اهمیت پیدا می‌کند. اما این تصویرسازی، اگر با واقعیت‌های میدانی همخوانی نداشته باشد، می‌تواند به کاهش اعتماد عمومی و افزایش ابهام منجر شود.

با در نظر گرفتن تمامی این عوامل، می‌توان گفت که چشم‌انداز جنگ، بسیار پیچیده‌تر از آن چیزی است که در برخی اظهارات سیاسی مطرح می‌شود. اگرچه ممکن است در مقاطعی، شدت درگیری کاهش یابد یا حتی آتش‌بس‌های موقت شکل بگیرد، اما این به‌معنای پایان واقعی جنگ نخواهد بود. در مقابل، سناریوی محتمل‌تر، ادامه یک درگیری فرسایشی است که در آن، زمان و تاب‌آوری به عوامل تعیین‌کننده تبدیل می‌شوند.

در نهایت، گزارش ایندیپندنت به این جمع‌بندی می‌رسد که خوش‌بینی نسبت به پایان سریع جنگ، باید با احتیاط جدی مورد بررسی قرار گیرد. واقعیت‌های میدانی نشان می‌دهد که ایران همچنان ظرفیت ادامه درگیری را دارد و استراتژی آن نیز بر تداوم و فرسایش استوار است.

در چنین شرایطی، آنچه به‌عنوان «پایان نزدیک» مطرح می‌شود، ممکن است در عمل، تنها بخشی از یک روند طولانی و پیچیده باشد؛ روندی که هنوز مسیر نهایی آن مشخص نیست.