دانشمندان کشف کرده‌اند که انسان‌ها از چه زمانی شروع به ابتلا به بیماری‌های ناشی از حیوانات کرده‌اند

انسان‌ها از ۶۵۰۰ سال پیش به طور گسترده به بیماری‌های ناشی از حیوانات مبتلا شدند

به گزارش مجله خبری نگار،به گفته محققان دانشگاه کپنهاگ و دانشگاه کمبریج، بیماری‌های مشترک انسان و دام - عفونت‌هایی که از حیوانات به انسان منتقل می‌شوند - حداقل ۶۵۰۰ سال پیش شروع به ورود به جمعیت‌های انسانی کردند. نتایج این مطالعه در مجله Nature منتشر شده است.

دانشمندان برای ردیابی تاریخچه تعاملات انسان با عوامل بیماری‌زا، DNA ۱۳۰۰ انسان ماقبل تاریخ را که بقایای آنها در سراسر اوراسیا یافت شده بود، تجزیه و تحلیل کردند. قدمت نمونه‌ها از ۲۰۰۰ تا ۳۷۰۰۰ سال پیش متغیر بود. این تیم ابتدا DNA را از دندان‌ها و استخوان‌های انسان‌های باستانی استخراج کرد و سپس داده‌ها را با ماده ژنتیکی ۲۱۴ عامل بیماری‌زای شناخته شده انسانی مقایسه کرد.

به گفته محققان، افزایش شدید شیوع بیماری‌های مشترک بین انسان و دام تقریباً ۶۵۰۰ سال پیش، در بحبوحه گذار به سبک زندگی بی‌تحرک، کشاورزی و دامداری رخ داده است. در این دوره بود که انسان‌ها با حیوانات اهلی ارتباط نزدیک‌تری برقرار کردند و شرایطی برای انتقال عوامل بیماری‌زا از حیوانات به انسان ایجاد شد. در همان زمان، مهاجرت‌های بزرگی از دامداران از استپ پونتیک به اروپای غربی رخ داد که احتمالاً شیوع عفونت‌ها را تسهیل کرد.

همانطور که پروفسور اسک ویلرسلف، سرپرست این مطالعه، خاطرنشان می‌کند، گذار به سبک زندگی کشاورزی نقطه‌ای را مشخص کرد که در آن انسان‌ها مرتباً با بیماری‌های ناشی از حیوانات مواجه شدند. برخی از این عفونت‌ها نه تنها باعث شیوع بیماری‌ها شدند، بلکه ممکن است بر اندازه جمعیت، الگو‌های مهاجرت و حتی سازگاری ژنتیکی جوامع باستانی نیز تأثیر گذاشته باشند.

یکی از اکتشافات بزرگ، کشف قدیمی‌ترین رد ژنتیکی باکتری یرسینیا پستیس، عامل طاعون قرون وسطایی، در نمونه‌ها بود. قدمت آن تقریباً به ۵۵۰۰ سال پیش برمی‌گردد. محققان همچنین ردپا‌های اولیه سایر عفونت‌های شناخته شده را شناسایی کردند: مالاریا (تخمین زده می‌شود رد ژنتیکی تقریباً ۴۲۰۰ سال قدمت داشته باشد)، جذام (۱۴۰۰ سال قدمت)، ویروس هپاتیت B (۹۸۰۰ سال قدمت) و دیفتری (تقریباً ۱۱۱۰۰ سال قدمت).

نویسندگان تأکید می‌کنند که درک تکامل بیماری نه تنها به بازسازی تاریخچه اپیدمیولوژیک انسان کمک می‌کند، بلکه مکانیسم‌های ظهور و جهش پاتوژن را نیز بهتر درک می‌کند. این دانش می‌تواند پایه و اساس توسعه واکسن‌ها و استراتژی‌های مؤثرتر برای مبارزه با تهدیدات نوظهور در آینده را تشکیل دهد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری