۲۴ کشته در یک روز خونین، تکه‌های بدن، کودکان، و وداع‌ها... غزه سوگوار پسرانش است و از بازگشت به جهنم می‌ترسد

به گزارش مجله خبری نگار، صبح چهارشنبه، صحنه ترس به خیابان‌ها و بیمارستان‌های نوار غزه بازگشت و این احساس فزاینده را در میان ساکنان تقویت کرد که جنگی که چندان از بین نرفته بود، ممکن است دوباره در راه بازگشت باشد.

ساکنان با حملات خشونت‌آمیز و تیراندازی‌های سنگین از خواب بیدار شدند و تا روشنایی روز، بیمارستان‌ها ۲۴ کشته، عمدتاً زنان و کودکان، را پذیرفته بودند و ترس را در دل‌هایی که هنوز از آتش‌بس بهبود نیافته بودند، کاشتند.

در میان کشته‌شدگان هفت کودک، شش زن و یک امدادگر بودند. برخی به طور کامل و برخی دیگر به صورت تکه تکه شده در جعبه‌های کوچک به بیمارستان رسیدند. در غزه، هر مراسم تشییع جنازه‌ای نامی ندارد و هر مادری با یک جسد کامل وداع نمی‌کند.

این همزمان با دریافت ده‌ها جسد و اعضای بدن انسان از اسرائیل توسط تیم‌های وزارت بهداشت از طریق صلیب سرخ بود که بسیاری از آنها مشخصات مشخصی نداشتند و همین امر شناسایی را به کاری دردناک و طولانی تبدیل می‌کرد و لحظه وداع نهایی را برای خانواده‌هایی که منتظر خبر، تکه‌ای پارچه یا نشانه‌ای از عزیزانشان بودند، به تأخیر می‌انداخت.

در راهرو‌های بیمارستان‌های غزه، گریه دیگر تعجب‌آور نیست. کودکان به لباس مادرانشان چسبیده‌اند، پدران بی‌صدا جلوی کیسه‌های سیاه ایستاده‌اند و امدادگران با چهره‌های رنگ‌پریده به کار خود ادامه می‌دهند، گویی غزه در حال گذراندن یک مراسم تشییع جنازه بی‌پایان است.

ویدیو‌هایی که از آن منطقه پخش می‌شد، نه نبرد و درگیری را نشان می‌داد، بلکه فقط خداحافظی‌ها را نشان می‌داد: تابوت‌های کوچک، دست‌های لرزان و مادرانی که هر بار یک سوال تکراری می‌پرسیدند: «تا کی؟»

با وجود اعلام آتش‌بس ماه‌ها پیش، ساکنان غزه می‌گویند هرگز احساس امنیت نکرده‌اند. بمباران واقعاً متوقف نشده، تیراندازی مکرر است و ترس هم روز و هم شب بر منطقه حاکم است.

ساکنان غزه هشدار می‌دهند که آنچه روز چهارشنبه اتفاق افتاد، یک حادثه گذرا نبود، بلکه هشدار اولیه‌ای بود مبنی بر اینکه جنگ ممکن است بازگردد، در حالی که مردم هنوز در میان آوارها، بدون خانه، بدون برق و بدون آرامش خاطر زندگی می‌کنند.

فراتر از آمار مرگ و میر، مردم غزه یک تراژدی خاموش روزانه را تجربه می‌کنند: کمبود غذا و دارو، بیمارستان‌های پر از جمعیت، چادر‌هایی که هیچ محافظتی در برابر سرما ارائه نمی‌دهند، و کودکانی که به جای داستان، با صدای هواپیما‌ها می‌خوابند.

هر تشدید جدید به معنای به تعویق انداختن زندگی دوباره، به تعویق انداختن بازگشت به مدارس، به تعویق انداختن درمان و حتی به تعویق انداختن عزاداری عادی است.

در غزه، مردم نه تنها از خود بمباران، بلکه از معنای بمباران نیز می‌ترسند. کشته شدن ۲۴ نفر در یک روز، زخم‌هایی را که هنوز التیام نیافته‌اند، دوباره باز می‌کند و خاطره‌ای جمعی را که هنوز خام است، شعله‌ور می‌سازد.

در اینجا، بسیاری احساس می‌کنند که خونریزی روز چهارشنبه ممکن است مقدمه‌ای برای یک جنگ جدید باشد، و این بخش بار دیگر در آستانه جهنمی است که به خوبی آن را می‌شناسد... و از تکرار آن بیم دارد.