یک بیماری شایع که ممکن است نشان دهنده سادیسم و ​​​​روانپریشی در زنان باشد

به گزارش مجله خبری نگار، این مطالعه ارتباط نگران‌کننده‌ای را بین این اختلال هورمونی و ظهور آنچه که به عنوان «ویژگی‌های شخصیتی تاریک» شناخته می‌شود، آشکار کرد که شامل رفتار‌های روان‌پریشانه، سادیستی و ماکیاولیستی (حیله‌گری فریبکارانه) می‌شود.

این یافته‌ها از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند، زیرا این اختلال هورمونی زنان را تا ده برابر بیشتر از مردان تحت تأثیر قرار می‌دهد.

محققان کالج آکادمیک اشکلون در اسرائیل مطالعه‌ای را انجام دادند که شامل ۱۵۴ شرکت‌کننده بزرگسال بود که به سه گروه تقسیم شده بودند: ۴۹ نفر مبتلا به پرکاری تیروئید، ۵۲ نفر مبتلا به کم‌کاری تیروئید و ۵۳ نفر با عملکرد طبیعی تیروئید به عنوان گروه کنترل.

همه شرکت‌کنندگان از طریق پرسشنامه‌های تخصصی تحت ارزیابی روانشناختی قرار گرفتند که میزان موافقت آنها را با اظهاراتی مانند «من استعداد منحصر به فردی در متقاعد کردن دیگران دارم»، «بعضی افراد سزاوار رنج کشیدن هستند» و «من واقعاً از فیلم‌ها و بازی‌های ویدیویی خشونت‌آمیز لذت می‌برم» می‌سنجید، که برای آشکار کردن گرایش‌های شخصیتی تاریک طراحی شده بودند.

یافته‌ها، که در مجله‌ی Current Psychology منتشر شده است، تفاوت معناداری را نشان داد: گروه مبتلا به پرکاری تیروئید در معیار‌های آسیب‌شناسی روانی، به‌ویژه در تکانشگری و بی‌رحمی عاطفی، امتیاز به‌طور قابل‌توجهی بالاتری کسب کردند. آنها همچنین در سادیسم (کسب لذت از آسیب رساندن یا کنترل دیگران) و ماکیاولیسم (تمایل به دستکاری و رفتار خودخواهانه) سرآمد بودند.

محققان این پدیده را از طریق دو مکانیسم مکمل توضیح می‌دهند:

۱. مکانیسم فیزیولوژیکی: سطح بالای هورمون‌های تیروئید (T۳ و T۴) سرعت سوخت و ساز بدن را تسریع کرده و فعالیت سیستم عصبی مرکزی را افزایش می‌دهد و حالت «بیش‌فعالی» را ایجاد می‌کند که از نظر علمی با افزایش پرخاشگری، تکانشگری و بی‌ثباتی عاطفی مرتبط است.

۲. مکانیسم روانی: بیماران بیش فعال از علائم مزمنی مانند اضطراب شدید، تحریک پذیری و نوسانات خلقی رنج می‌برند که ممکن است توانایی آنها را برای همدلی تضعیف کرده و رفتار خصمانه و تکانشی را در برخورد با دیگران افزایش دهد.

این مطالعه دریچه‌ای به سوی یک رویکرد درمانی جامع می‌گشاید، و محققان اظهار می‌کنند که «ادغام مراقبت‌های روانشناختی در برنامه درمانی اختلالات تیروئید می‌تواند نتایج را به طور قابل توجهی بهبود بخشد.» این بدان معناست که در کنار دارو یا جراحی برای تنظیم سطح هورمون، حمایت روانشناختی و ارزیابی فردی ممکن است عوامل حیاتی در بهبودی کلی بیمار و بهبود کیفیت زندگی و روابط اجتماعی باشند.

این مطالعه بر اهمیت دیدگاه جامع در پزشکی تأکید می‌کند، جایی که سلامت جسمی را نمی‌توان از سلامت روان جدا کرد و خواستار آگاهی بیشتر از اثرات اختلالات هورمونی است که ممکن است شامل شخصیت و رفتار فرد نیز بشود.

منبع: دیلی میل