چرا همه من را ساده‌لوح می‌بینند؟ مرزهای روانی‌ات را از کجا شروع کنی؟

احساس نادیده گرفته شدن در خانه و کار، شما را به این پرسش می‌رساند که «چه باید بکنم؟»؛ پاسخ در دو جبهه است: در کار با تغییر سیگنال‌های رفتاری به سمت قاطعیت حرفه‌ای، و در خانواده با رد برچسب‌ها بدون ورود به چرخه دفاع و تأیید.

به گزارش مجله خبری نگار، یکی از افراد خانواده‌ام پشت سرم، مدام می‌گوید من کمبود دارم و به محبت بیش از اندازه نیاز دارم. در محیط کار هم کسی من را جدی نمی‌گیرد و همه به چشم یک فرد ساده‌لوح نگاهم می‌کنند. چه باید بکنم؟

وقتی احساس می‌کنید در محیط کار نادیده گرفته می‌شوید و در خانه مورد قضاوت قرار می‌گیرید، ذهن شما دچار نوعی «تنشِ دوگانه» می‌شود. اما نکته مهم این جاست: احساسِ نادیده گرفته شدن، لزوماً به معنای بی‌ارزش بودن شما نیست.

چگونه مرز‌های روانی خود را بازسازی کنیم؟

۱. در محیط کار| از «مهربانِ بیش‌ازحد» به «متخصصِ قاطع»؛ این که همکاران شما را ساده‌لوح می‌بینند، معمولاً به معنای کم‌هوشی شما نیست، بلکه به معنای «سیگنال‌های رفتاری اشتباه» است. در دنیای حرفه‌ای، مهربانی بی‌قیدوشرط و عدم توانایی در گفتن «نه»، با «سادگی» اشتباه گرفته می‌شود.

مرزبندی با تخصص| سعی کنید تمرکز خود را از «مقبول بودن اجتماعی» به «دقت در خروجی کار» تغییر دهید. رفتار شما مبتنی بر اصول و قوانین باشد، نه بر اساس «بله گفتن» برای حفظ صمیمیت.

زبان بدن و لحن| در جلسات یا گفت وگوها، از جملات کوتاه، قاطع و بدون عذرخواهی‌های بی‌مورد (مثل «ببخشید که مزاحم شدم، اما...») استفاده کنید.

۲. در خانواده| جمله خانواده شما («کمبود دارد و نیاز به محبت دارد») یک برچسب بسیار سنگین است که سعی دارد «نیاز‌های عاطفی» شما را به عنوان یک «نقطه ضعف شخصیتی» بازتعریف کند. این نوع نگاه، نوعی نادیده گرفتن پیچیدگی‌های روانی شماست.

مستقیم کردن پاسخ| وقتی کسی شما را با این عبارات خطاب می‌کند، وارد بحث دفاعی نشوید (چون دفاع کردن، خود را تایید برچسب می‌کند). به جای آن، از تکنیک «بازگشت آینه» استفاده کنید. مثلاً بگویید: «جالب است که این طور فکر می‌کنی، اما من احساس می‌کنم این برچسب‌زنی بیشتر به خودت مربوط است تا به واقعیتِ من.»

منبع: خراسان-فائزه سجادی | روان شناس بالینی

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری