دانشمندان زندگی تنها را با خطر مرگ مرتبط دانسته‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، زندگی تنها لزوماً به معنای انزوای اجتماعی نیست: یک فرد می‌تواند تنها زندگی کند، اما همچنان به طور منظم با عزیزان، دوستان و همکارانش در تعامل باشد. با این حال، عدم حضور دیگران در خانه می‌تواند بر عادات روزانه، دسترسی به مراقبت و توجه به سلامت شخصی تأثیر بگذارد. یک مطالعه جدید نشان داده است که زندگی تنها با خطر بالاتر مرگ مرتبط است و این ارتباط در بین بزرگسالان زیر ۶۵ سال قوی‌تر از بزرگسالان مسن‌تر است. ایزوستیا بررسی می‌کند که کدام علل مرگ در گروه‌های سنی مختلف شایع‌تر بوده و چرا شرایط زندگی می‌تواند برای سلامت مهم باشد.

این خطر در افراد زیر ۶۵ سال بیشتر بود

دانشمندان انجمن سرطان آمریکا داده‌های ۵۹۸،۰۲۳ نفر از ساکنان ایالات متحده بالای ۱۸ سال را تجزیه و تحلیل کردند. اطلاعات مربوط به سلامت و شرایط زندگی از طریق نظرسنجی‌های ملی از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۸ جمع‌آوری شد و داده‌های مرگ و میر تا سال ۲۰۱۹ پیگیری شد. نتایج مطالعه در مجله بین‌المللی اپیدمیولوژی (IJE) منتشر شد.

محققان میزان مرگ و میر را در بین افرادی که تنها زندگی می‌کردند و افرادی که با دیگران زندگی می‌کردند، مقایسه کردند. در بین شرکت‌کنندگان ۱۸ تا ۶۴ ساله، زندگی تنها با ۲۲ درصد افزایش خطر کلی مرگ همراه بود. در بین افراد بالای ۶۵ سال، این تفاوت ۶ درصد بود.

نویسندگان به‌طور جداگانه ارتباط بین شرایط زندگی و مرگ‌ومیر ناشی از ۱۵ علت را بررسی کردند. به‌طورکلی، مهم‌ترین تفاوت‌ها در بین بزرگسالان زیر ۶۵ سال مشاهده شد: افزایش نرخ مرگ‌ومیر با چندین دسته از بیماری‌ها و علل خارجی مرگ‌ومیر مرتبط بود. با این حال، این نتایج به‌تنهایی به این معنی نیست که زندگی بدون همسایه یا اعضای خانواده مستقیماً منجر به ضعف سلامت می‌شود.

در میان شرکت‌کنندگان ۱۸ تا ۶۴ ساله، مهم‌ترین ارتباط برای مرگ و میر ناشی از خودکشی مشاهده شد: این میزان در مقایسه با افرادی که با دیگران زندگی می‌کردند، ۵۸٪ بیشتر بود. خطر مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی عروقی ۴۱٪، دیابت ۳۴٪ و سرطان روده بزرگ و آسیب‌دیدگی ۲۷ ٪ بیشتر بود. محققان همچنین ۲۳ ٪ تفاوت برای بیماری‌های عروقی مغز و ۱۷ ٪ تفاوت برای تصادفات یافتند.

این تصویر برای افراد بالای ۶۵ سال متفاوت بود. مهم‌ترین ارتباط نیز مربوط به مرگ و میر ناشی از خودکشی بود: این میزان ۱۰۳٪ بیشتر بود. علاوه بر این، زندگی تنها با ۲۸٪ خطر بیشتر مرگ ناشی از فشار خون بالا، ۱۶٪ خطر بیشتر مرگ ناشی از جراحات و ۱۱٪ خطر بیشتر مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی عروقی همراه بود.

بنابراین، سن بر ماهیت ارتباطات یافت شده تأثیر گذاشت. در میان بزرگسالان زیر ۶۵ سال، میزان بالاتر، طیف وسیع‌تری از علل مرگ را تحت تأثیر قرار داد، در حالی که در میان بزرگسالان مسن‌تر، بارزترین تفاوت‌ها در چند دسته خاص مشاهده شد. با این حال، درصد‌های ارائه شده نشان دهنده تفاوت‌های نسبی بین گروه‌ها است، نه احتمال مطلق مرگ برای هر فرد.

چرا شرایط زندگی می‌تواند مهم باشد

هیون‌جئونگ لی، مدیر ارشد علمی انجمن سرطان آمریکا و نویسنده اصلی این مطالعه، تأکید کرد که تنها زندگی کردن لزوماً برای سلامتی مضر نیست.

زندگی تنها لزوماً مضر یا نامطلوب نیست. با این حال، یافته‌های ما نشان می‌دهد که مرگ و میر بیش از حد در بین بزرگسالانی که تنها زندگی می‌کنند، در مقایسه با کسانی که با دیگران زندگی می‌کنند، تا حد زیادی در بین افرادی که از قبل بیماری‌های زمینه‌ای دارند و افرادی که در معرض خطرات سلامتی بالایی هستند، متمرکز است.

محققان همچنین میزان تفاوت در ویژگی‌های اجتماعی-جمعیتی و وضعیت سلامت را که تفاوت در مرگ و میر را توضیح می‌دهد، ارزیابی کردند. برای افراد ۱۸ تا ۶۴ ساله، این عوامل ۵۷.۱٪ از تفاوت‌ها در خطر کلی مرگ بین گروه‌ها را توضیح دادند. در میان شرکت‌کنندگان بالای ۶۵ سال، این رقم به ۸۵.۴٪ رسید.

این مطالعه عوامل سبک زندگی، وضعیت سلامت و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی را در کنار سایر عوامل در نظر گرفته است. نویسندگان خاطرنشان می‌کنند افرادی که تنها زندگی می‌کنند، ممکن است کمتر تحت غربالگری‌های پیشگیرانه قرار بگیرند و به دنبال مراقبت‌های پزشکی باشند و همچنین ممکن است در حفظ عادات مرتبط با سلامت با مشکلاتی مواجه شوند. با این حال، این شرایط برای همه یکسان نیست: این امر تا حد زیادی به محیط اجتماعی و موقعیت فردی فرد بستگی دارد.

طبق داده‌های ذکر شده توسط نویسندگان، نسبت آمریکایی‌هایی که مستقل زندگی می‌کنند در دهه‌های اخیر تقریباً دو برابر شده است. در سال ۱۹۶۷، این رقم ۷.۶٪ بود - تقریباً ۹.۴ میلیون نفر. تا سال ۲۰۲۳، این رقم به ۱۴.۸٪ یا ۳۸.۱ میلیون نفر از ساکنان ایالات متحده رسیده است. محققان معتقدند که یافته‌های آنها به شناسایی گروه‌هایی که ممکن است نیاز به توجه بیشتری داشته باشند، کمک می‌کند.

درک این عوامل به شناسایی افرادی در این گروه کمک می‌کند که ممکن است بیشترین بهره را از حمایت و مداخلات هدفمند ببرند.

نویسندگان همچنین به لزوم تمرکز بر مدیریت بیماری‌های مزمن، پیشگیری از آسیب‌دیدگی، دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی پیشگیرانه و ارزیابی سلامت روان اشاره کردند. با این حال، این مطالعه ثابت نمی‌کند که تنها زندگی کردن علت افزایش مرگ و میر است: این مطالعه مشاهده‌ای بود و تفاوت‌های شناسایی شده تا حد زیادی توسط سایر ویژگی‌های شرکت‌کنندگان توضیح داده شد.

علاوه بر این، این داده‌ها ساکنان ایالات متحده را پوشش می‌دهد، بنابراین نتایج را نمی‌توان به طور خودکار به سایر کشور‌ها با شرایط زندگی، حمایت اجتماعی و سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی متفاوت تعمیم داد. محققان تأکید می‌کنند که محل سکونت فرد در یک خانواده مهم نیست، بلکه ترکیبی از شرایطی است که می‌تواند بر سلامت و دسترسی او به مراقبت تأثیر بگذارد.