یک روانشناس درباره نشانه‌های بحران در نوجوانان صحبت کرد

به گزارش مجله خبری نگار،نوجوانی اغلب با تضاد و انزوا مشخص می‌شود و بسیاری از موارد به نوجوانی نسبت داده می‌شود. با این حال، گاهی اوقات در پس تحریک‌پذیری و بی‌ادبی معمول، اضطراب، افسردگی یا شروع رفتار اعتیادآور می‌تواند نهفته باشد. آلنا ساویوک، روانشناس و دانشجوی دکترا، این موضوع را به ایزوستیا گفت.

به گفته او، در دوران نوجوانی، واکنش‌های احساسی از کنترل منطقی پیشی می‌گیرند. نوجوانان انتقاد را شدیدتر تجربه می‌کنند، به محدودیت‌ها واکنش تندتری نشان می‌دهند و موقعیت‌های روزمره را به عنوان یک درام درک می‌کنند.

این متخصص توضیح داد: «این همیشه نشانه‌ی شخصیت بد نیست. سیستم عصبی در حال بازسازی است و بسیاری از واکنش‌ها واقعاً از کنترل خارج می‌شوند. تشخیص بین تغییرات رفتاری طبیعی مرتبط با سن و علائم یک بحران بالقوه مهم است. تغییر ناگهانی و مداوم در رفتار نگران‌کننده است: کودک حتی با عزیزانش ارتباط برقرار نمی‌کند، تقریباً تمام وقت خود را در داخل خانه می‌گذراند، فعالیت‌های معمول خود را رها می‌کند و عملکرد تحصیلی‌اش به شدت کاهش می‌یابد.»

اگر این با خستگی مداوم، بی‌خوابی یا برعکس، خواب بیش از حد و شکایت از بی‌معنی بودن اتفاقات همراه باشد، ساویوک توصیه می‌کند که مشاوره با روانشناس را به تعویق نیندازید.

گروه جداگانه‌ای از نشانه‌ها با رفتار‌های پرخطر و خود تخریبی مرتبط هستند. این نشانه‌ها ممکن است شامل بریدن و سایر نشانه‌های خودآزاری، نقاشی‌ها و متون غم‌انگیز در مورد مرگ، دوره‌هایی از مصرف الکل یا سایر مواد، فرار از خانه و ارتباط با گروه‌های پرخاشگر باشد.

این متخصص خاطرنشان کرد: «در چنین مواردی، دیگر مسئله شخصیت دشوار مطرح نیست، بلکه تلاشی برای مقابله با درد درونی است. نوجوان اغلب مستقیماً درخواست کمک نمی‌کند، اما اعمال او گویای همه چیز است.»

ساویوک تأکید می‌کند که همه انزوا‌ها خطرناک نیستند. بسیاری از نوجوانان کمتر با والدین خود شریک می‌شوند، اما همچنان با همسالان خود تعامل دارند، علاقه به مدرسه و سرگرمی‌ها را حفظ می‌کنند و به تدریج استقلال خود را توسعه می‌دهند. وضعیت عادی وضعیتی است که در آن دوری با انزوای شدید، نوسانات خلقی ناگهانی یا علائم آشکار خودپرخاشگری همراه نباشد.

به گفته او، ترکیبی از چندین علامت ممکن است فرد را به سمت درخواست کمک حرفه‌ای سوق دهد: خلق و خوی پایین مداوم، از دست دادن علاقه به زندگی، خودآزاری، صحبت از مرگ، تغییرات ناگهانی در اشتها و خواب، فرار مکرر از خانه یا سوءمصرف مواد. ساویوک در پایان گفت: «بهتر است که احتیاط کنید تا اینکه متاسف باشید و وضعیت را با یک روانشناس در میان بگذارید تا اینکه مدت زیادی را صرف توضیح همه چیز به عنوان یک سن دشوار کنید و سپس با یک بحران تمام عیار رو‌به‌رو شوید.»

او خاطرنشان کرد که کمک به موقع، در بیشتر موارد، می‌تواند وضعیت را تثبیت کند، حس حمایت نوجوان را بازگرداند و تنش در خانواده را بدون عواقب جدی برای سلامت روان کاهش دهد.

در ۱۶ ژانویه، پورتال خبری Phys در مورد تأثیر تنهایی طولانی مدت بر سلامت گزارش داد. طبق این نشریه، دوری طولانی مدت از روابط عاشقانه در بزرگسالان جوان منجر به کاهش سلامت روان، افزایش تنهایی و کاهش رضایت از زندگی می‌شود.

منبع: iz