از سوسک‌ها تا باکتری‌های کونان: ارگانیسم‌های مقاوم در برابر تشعشعات هسته‌ای

از دهه ۱۹۵۰، دانشمندان در حال مطالعه توانایی موجودات زنده در مقاومت در برابر تابش بوده‌اند و نشان داده شده است که بدن انسان نمی‌تواند در معرض دوز بیش از ۱۰۰۰ راد (واحد اندازه‌گیری تابش جذب شده) زنده بماند.

به گزارش مجله خبری نگار، علیرغم باور عمومی مبنی بر اینکه سوسک‌ها قادر به زنده ماندن در یک فاجعه هسته‌ای هستند، در واقع آنها از انسان‌ها مقاوم‌تر هستند، اما وقتی در معرض دوز تنها ۶۴۰۰ راد قرار می‌گیرند، می‌میرند که حدود ۶ تا ۱۵ برابر بیشتر از ظرفیت یک انسان است و این در مقایسه با قابلیت‌های برخی دیگر از حشرات، درصد زیادی نیست.

برای مثال:

مگس میوه می‌تواند تقریباً ۶۴۰۰۰ راد را تحمل کند.

در حالی که زنبور انگلی از آن پیشی می‌گیرد، که می‌تواند دوز تا ۱۸۰،۰۰۰ راد را تحمل کند.

این یعنی سوسک در میان حشرات نسبتاً ضعیف است، و آن ابرقهرمانی که به تصویر کشیده شده نیست.

در سال ۲۰۱۲، برنامه‌ی «افسانه‌ها را برملا کرد» آمریکایی این نظریه را عملاً آزمایش کرد. سوسک‌ها وقتی در معرض تشعشعات قرار می‌گرفتند، بیشتر از انسان‌ها عمر می‌کردند، اما در نهایت همه آنها در دوز‌های بالا مردند.

پروفسور مارک الگار از دانشکده علوم زیستی ملبورن خاطرنشان می‌کند که این آزمایش ناقص بوده است، زیرا توانایی سوسک‌ها در تخم‌گذاری سالم پس از قرار گرفتن در معرض تشعشعات را در نظر نگرفته است. او گفت:

«شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد سوسک‌ها در برابر اشعه گاما مقاوم هستند، اما حشرات دیگر مانند برخی از انواع مورچه‌ها که لانه‌های خود را در اعماق زمین حفر می‌کنند، مقاوم‌تر هستند.»

قهرمان واقعی: باکتری‌های کونان

مقاوم‌ترین ارگانیسم در برابر تشعشع، باکتری دینوکوکوس رادیودورانس، معروف به "کونان " است که می‌تواند در برابر دوز‌های تا ۱۰۰۰۰۰ راد زنده بماند. این باکتری در گوشتی که برای استریلیزاسیون در معرض تشعشع قرار گرفته بود، کشف شد، اما همچنان زنده ماند.

این سطح بسیار فراتر از توانایی‌های سوسک‌ها است.

چرا هیچ‌کس از یک فاجعه هسته‌ای جان سالم به در نمی‌برد؟

پروفسور راف از دانشکده علوم زیستی معتقد است که مشکل نه تنها در تابش مستقیم، بلکه در اثر آبشاری آن بر کل اکوسیستم نیز نهفته است.

او می‌گوید:

«شواهد فاجعه چرنوبیل نشان می‌دهد که همه موجودات زنده - از حشرات و باکتری‌های موجود در خاک گرفته تا قارچ‌ها، پرندگان و پستانداران - متناسب با سطح آلودگی رادیواکتیو، عواقب آن را متحمل می‌شوند.»

با گسترش آلودگی، اثرات جدی از جمله موارد زیر پدیدار می‌شوند: