انقلابی در درمان دیابت: یک نوآوری پزشکی که انسولین را بدون تزریق ارائه می‌دهد

پس از آنکه محققان موفق به توسعه یک فرمول موضعی شدند که می‌تواند بدون نیاز به تزریق، به طور مؤثر از پوست عبور کند، یک درمان جدید نزدیک به ایجاد انقلابی در نحوه دریافت انسولین توسط بیماران دیابتی است.

به گزارش مجله خبری نگار، تیمی از دانشگاه ژجیانگ در چین، از طریق آزمایش‌هایی روی موش‌ها، بچه خوک‌ها و مدل‌های پوست انسان کشت‌شده در آزمایشگاه، نشان داده‌اند که ترکیبی از انسولین و یک پلیمر انتقال‌دهنده بار به نام پلی [۲- (N-oxide-N,N-dimethylamino) ethyl methacrylate]یا OP، می‌تواند به سد سخت پوست که معمولاً از عبور مولکول‌های بزرگ و آبدوست مانند انسولین جلوگیری می‌کند، نفوذ کند.

نحوه عملکرد پلیمر:

روی سطح پوست که کمی اسیدی است، پلیمر بار مثبت حمل می‌کند و باعث می‌شود چربی‌ها و روغن‌های روی پوست به هم بچسبند و در نتیجه پایداری ترکیب روی سطح تضمین شود.
با حرکت به لایه‌های عمیق‌تر که اسیدیته تمایل به خنثی شدن دارد، پلیمر بار مثبت خود را از دست می‌دهد، چسبندگی آن به چربی‌ها کاهش می‌یابد و قادر به لغزش بین سلول‌های پوست می‌شود و به لایه‌های داخلی می‌رسد و انسولین را در بدن آزاد می‌کند.

وقتی این هورمون به انسولین متصل می‌شود تا کمپلکس OP-I را تشکیل دهد، سیستم قادر می‌شود هورمون را به طور مؤثر به بدن برساند.

در طول آزمایش‌ها، این ترکیب با موفقیت سطح گلوکز را در موش‌ها در عرض یک ساعت به حالت عادی بازگرداند و اثر خود را به مدت ۱۲ ساعت حفظ کرد، با اثربخشی مشابه تزریق. آزمایش‌ها روی خوکچه‌ها نتایج مشابهی به همراه داشت، سطح گلوکز در عرض دو ساعت کاهش یافت و به مدت ۱۲ ساعت نیز پایدار ماند.

این ترکیب پس از ورود به بدن، در بافت‌های تنظیم‌کننده گلوکز - مانند کبد، چربی و ماهیچه - متمرکز می‌شود تا انسولین را به داخل سلول‌ها آزاد کند، مسیر‌های آن را فعال کرده و جذب گلوکز را تسهیل کند. علاوه بر این، آزمایش‌ها هیچ نشانه‌ای از التهاب یا عوارض جانبی قابل توجهی را ثبت نکرده‌اند که نشان‌دهنده مشخصات ایمنی اولیه آن است.

محققان معتقدند که این تکنیک می‌تواند راه را برای انتقال انواع دیگر مولکول‌های زیستی بزرگ از طریق پوست، از جمله پروتئین‌ها، پپتید‌ها و اسید‌های نوکلئیک، هموار کند که می‌تواند افق‌های درمان‌های غیرتهاجمی (روش‌های درمانی که نیازی به نفوذ به بدن با سوزن یا جراحی ندارند) را در آینده گسترش دهد.

این مطالعه در مجله نیچر منتشر شد.

منبع: ساینس آلرت

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری