به گزارش مجله خبری نگار، دانشمندان دانشگاه ایندیانا دریافتهاند که افرادی که در مراحل اولیه روانپریشی هستند، قدرت گرفتن دستشان - توانایی نگه داشتن محکم اشیاء در دست فشرده - کاهش مییابد. نتایج این مطالعه در مجله روانپزشکی آمریکا (AJP) منتشر شده است.
نویسندگان، MRI عملکردی در حالت استراحت و اندازهگیریهای قدرت گرفتن اجسام را در ۵۱ داوطلب سالم و ۸۹ بیمار مبتلا به روانپریشی اولیه تجزیه و تحلیل کردند. روانپریشی یک اختلال روانی شدید است که در آن درک واقعیت مختل میشود. این بیماری میتواند خود را به صورت توهم، هذیان، ناپایداری عاطفی، کاهش علاقه به زندگی روزمره، افزایش اضطراب، اختلالات خواب و اشتها نشان دهد.
این مطالعه نشان داد که کاهش قدرت گرفتن اشیا نه تنها با آمادگی جسمانی، بلکه با تغییرات در ارتباطات عصبی در مغز نیز مرتبط است. بیماران مبتلا به روانپریشی فعالیت ضعیفتری در مدارهای متصل کننده قشر کمربندی قدامی، ناحیه حسی-حرکتی و مخچه نشان دادند. هرچه این اختلالات شدیدتر بودند، کیفیت زندگی پایینتر و خطر پیشرفت بیماری بیشتر بود.
به گفته یکی از نویسندگان این مطالعه، دکتر موسی-تاکس، اختلالات حرکتی ممکن است به عنوان شاخصی از تغییرات عمیق عصبی عمل کنند.
این دانشمند خاطرنشان کرد: «روانپریشی مانند خانهای در حال سوختن است. توهم و هذیان دود هستند، اما این دود نیست که باید درمان شود، بلکه آتش است. اختلالات حرکتی به یافتن محل شروع آتش کمک میکند.»
به گفته دانشمندان، شاخص قدرت گرفتن اشیا میتواند به یک نشانگر زیستی ساده و در دسترس برای اختلالات تبدیل شود و امکان تشخیص آسیبشناسی را در مراحل اولیه فراهم کند. علاوه بر این، روشهای تحریک عصبی، به ویژه تحریک مغناطیسی ترانس کرانیال، به طور بالقوه قادر به بازیابی ارتباطات آسیب دیده بین نواحی کلیدی مغز و در نتیجه بهبود وضعیت بالینی بیماران هستند.