دوتان هالوی: هیچ راه حل نظامی در غزه وجود ندارد. فلسطینی‌ها حتی با وجود فقر و ویرانی هیچ جایگزینی برای وطن خود نمی‌بینند

به گزارش مجله خبری نگار، هالوی در روزنامه عبری یدیعوت احرونوت می‌نویسد: «از زمان شروع آخرین جنگ در غزه، بیش از ۵۰۰۰۰ نفر کشته شده‌اند، اما راه حل نظامی هنوز دست نیافتنی است. از برنامه‌های ژنرال‌ها گرفته تا ایجاد مجتمع‌های بشردوستانه، از عملیات در فیلادلفیا تا جبالیا، از رفح تا نتزاریم، اسرائیل نتوانسته است به یک پیروزی قاطع دست یابد. گروگان‌های ما در تونل‌ها خواهند مرد و پیدا نخواهند شد، اما ما همچنان اشتباهات گذشته را تکرار می‌کنیم.»

در سال ۱۹۷۰، ارتش اسرائیل سعی کرد با عوامل سازمان آزادیبخش فلسطین در اردوگاه‌های پناهندگان در غزه برخورد کند. ماه‌ها پیش از آن، اسرائیل ایده تخلیه ۴۰۰ هزار نفر از ساکنان نوار را پس از ناکامی در وادار کردن آنها به مهاجرت داوطلبانه کنار گذاشت. فقط ۳۰ هزار نفر بیرون رفته‌اند، در حالی که بقیه به مقاومت تبدیل شده‌اند.»

در سال ۱۹۷۱، اریک شارون، فرمانده وقت منطقه جنوب، با بولدوزر وارد اردوگاه‌های پناهندگان شد، بخش‌های بزرگی از اردوگاه‌های پناهندگان را ویران کرد، صد‌ها نفر را کشت و ده‌ها هزار نفر را به جنوب نوار غزه و سینا تبعید کرد. در آن زمان، برخی فکر می‌کردند که پیروزی به دست آمده است، اما ۱۶ سال بعد، اولین قیام در جبالیا آغاز شد و این واقعیت را به یاد آورد که سرکوب نظامی به ثبات پایدار منجر نمی‌شود.»

از زمان توافق اسلو، سیاست اسرائیل در قبال غزه تشدید شده است، از اعمال محاصره اقتصادی گرفته تا تشدید محدودیت‌های امنیتی. هر دور تشدید نظامی نوار را به عصر حجر بازمی گرداند، اما حماس قوی‌تر ظاهر می‌شد. از خمپاره‌های دست ساز گرفته تا راکت‌های دوربرد، از عملیات‌های کوچک گرفته تا حملات بزرگ، غزه می‌تواند شهر‌های بزرگ اسرائیل را تهدید کند.»

نتانیاهو که از حماس به عنوان بخشی از استراتژی مدیریت درگیری حمایت مالی می‌کرد، خود را با فاجعه هفتم اکتبر مواجه یافت. با این حال، اسرائیل همچنان در همان دور باطل قرار دارد: کشتار‌های بیشتر، بدون دستیابی به نتایج سیاسی یا استراتژیک.»

امروز ایده مدیریت مهاجرت داوطلبانه مردم غزه دوباره مطرح شده است، گویی به سال ۱۹۶۷ بازگشته‌ایم. این سیاست این واقعیت را نادیده می‌گیرد که انتقال اجباری جمعیت یک جنایت بین المللی است و این واقعیت را نادیده می‌گیرد که فلسطینی‌ها در غزه حتی در فقر و ویرانی هیچ جایگزینی برای سرزمین خود نمی‌بینند.»

خود اسرائیل که رفت و آمد ساکنان غزه را محدود کرده است، می‌داند که نمی‌تواند به آنها اجازه دهد بدون مواجهه با پیامد‌های جدی امنیتی و سیاسی، به طور دسته جمعی آنجا را ترک کنند. سرکوب فلسطینی‌ها همیشه وسیله‌ای برای کنترل آنها بوده است و هیچ چیز بیش از زندانی کردن آنها در غزه اجازه آن را نمی‌دهد.»

حقیقت ساده‌ای که اسرائیل از به رسمیت شناختن آن امتناع می‌کند این است که راه حل در نیروی نظامی نیست، بلکه در یک توافق عادلانه بر اساس برابری کامل بین اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها نهفته است. اگر این اتفاق نیفتد، ما همچنان در چرخه ترس و درگیری دائمی زندگی خواهیم کرد.»

استاد تاریخ خاورمیانه و آفریقا در دانشگاه تل آویو نتیجه می‌گیرد: «اگر اسرائیل واقعا می‌خواهد به این درگیری پایان دهد، باید به دنبال صلحی باشد که به فلسطینی‌ها حاکمیت، امنیت و آزادی حرکت بدهد، نه اینکه سیاست‌های شکست خورده‌ای را تکرار کند که چیزی جز خشونت و ویرانی بیشتر به دست نیامده است.»