دانشمندان لوریس‌های سمی را در اندونزی کشف کرده‌اند که تصور می‌شد منقرض شده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، برخی از حیوانات نادر، با وجود ادامه زندگی در زیستگاه طبیعی خود، عملاً برای دهه‌ها توسط دانشمندان کشف نشده‌اند. گاهی اوقات، وجود آنها نه توسط اکتشافات، بلکه توسط افرادی که حیوانات وحشی را نجات داده و آنها را به طبیعت باز می‌گردانند، تأیید می‌شود. این همان اتفاقی است که برای لوری‌های کند بانکوک افتاد - نخستی‌سانان کوچک شب‌زی که مدت‌ها تصور می‌شد منقرض شده‌اند. ایزوستیا در مورد چگونگی تأیید بقای این حیوانات توسط محققان و دلیل در معرض خطر قرار گرفتن آنها گزارش می‌دهد.

لوریس‌ها به زندگی در جزیره بانگکا ادامه دادند

مطالعه‌ای توسط محققانی از اندونزی، آلمان و اتریش در مجله Spixiana منتشر شد. لوریس آهسته بانگا (Nycticebus bancanus) در جزیره بانگا در اندونزی زندگی می‌کند و در فهرست قرمز گونه‌های در معرض خطر IUCN با برچسب "احتمالاً منقرض شده" به عنوان "به شدت در معرض خطر" فهرست شده است. آخرین سال مشاهده سال ۱۹۳۷ ذکر شده است، اما نویسندگان این نشریه جدید خاطرنشان می‌کنند که تاریخ دقیق آخرین رکورد تاریخی همچنان نامشخص است.

از سال ۲۰۱۵، مرکز نجات حیات وحش محلی آلوبی، لوریس‌های یافت شده در سراسر جزیره را جمع‌آوری کرده است. تا آگوست ۲۰۲۵، متخصصان بیش از ۹۰ عدد از این لوریس‌ها را نجات داده بودند که ۸۶ عدد از آنها متعاقباً در طبیعت رها شدند. این داده‌ها تأیید محکمی بر منقرض نشدن این گونه ارائه داد.

اگرچه انسان‌ها همچنان با لوریس‌ها مواجه می‌شدند، اما اطلاعات مربوط به آنها برای مدت طولانی پراکنده باقی ماند. نویسندگان این مقاله علمی داده‌های مرکز نجات را جمع‌آوری و سیستماتیک کردند تا نشان دهند که این نخستی‌سانان هنوز در جزیره وجود دارند و احتمالاً بیشتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد، در این جزیره پراکنده هستند.

اطلاعات دقیقی در مورد دلایل نجات ۴۳ لوریس که این مرکز از سال ۲۰۲۱ پذیرفته است، جمع‌آوری شد. شانزده حیوان پس از ورود به خانه‌ها یا باغ‌ها کشف شدند. هفت حیوان دچار سوختگی شدند، احتمالاً به دلیل تماس با سیم‌های برق، و شش حیوان در جاده‌ها پیدا شدند. پنج حیوان از تجارت غیرقانونی حیات وحش یا اسارت نجات یافتند و سه حیوان در مزارع پیدا شدند. یک لوریس در حصار گیر کرد و دیگری مورد حمله سگ قرار گرفت. شرایط نجات چهار حیوان هنوز ناشناخته است.

بسیاری از نخستی‌سانان زخمی شدند. حداقل سه نفر جان باختند. در برخی موارد، لوریس‌ها قبل از تحویل به متخصصان، برای چند روز، هفته یا حتی ماه توسط مردم نگهداری می‌شدند. بنابراین، محققان نمی‌توانند این احتمال را رد کنند که برخی از حیواناتی که رسماً به عنوان نجات‌یافته تحت شرایط دیگر ثبت شده‌اند، در واقع قبلاً به عنوان حیوان خانگی نگهداری می‌شدند.

پس از بازیابی، ۸۶ لوریس در هفت مکان در جزیره رها شدند. کارکنان آلوبی مکان‌هایی را انتخاب کردند که به نظر آنها، شرایط زیستگاهی مناسبی باقی مانده بود و حداقل نوعی حفاظت قانونی یا عملی وجود داشت. با این حال، دانشمندان هنوز اطلاعاتی در مورد تعداد حیواناتی که پس از رهاسازی زنده مانده‌اند، ندارند. صرف بازگشت به جنگل، تضمینی برای بازیابی موفقیت‌آمیز جمعیت نیست.

چرا لوریس‌های کند سمی تلقی می‌شوند؟

لوریس‌های کندروی بنگکا متعلق به جنس Nycticebus هستند - نخستی‌سانان کوچک شب‌زی بومی جنوب و جنوب شرقی آسیا. آنها به آرامی در میان درختان حرکت می‌کنند، چشمان بزرگی دارند و با سبک زندگی شبانه سازگار شده‌اند. یکی از ویژگی‌های متمایز این حیوانات توانایی آنها در تولید زهر است که آنها را در میان نخستی‌سانان شناخته شده منحصر‌به‌فرد می‌کند.

آنها غددی در قسمت داخلی آرنج خود دارند که ترشح خاصی دارند. وقتی لوریس‌ها این ناحیه را لیس می‌زنند، ترشح با بزاق مخلوط می‌شود. حیوانات می‌توانند از این مخلوط برای دفاع از خود هنگام گاز گرفتن استفاده کنند. گاز گرفتن آهسته لوریس می‌تواند باعث درد شدید و سایر واکنش‌های جدی شود، بنابراین این نخستی‌سانان حیوانات خانگی بی‌ضرری محسوب نمی‌شوند.

محققان هویت حیوانات نجات‌یافته را بر اساس ویژگی‌های ظاهری، از جمله رنگ خز، و شرایط کشف آنها، به عنوان متعلق به گونه‌ی بانکا ارزیابی کردند. ساختار فک بالا نیز شواهد بیشتری ارائه داد: لوریس‌های کند بانکا دارای دو دندان پیشین بالایی هستند، ویژگی‌ای که مشخصه برخی دیگر از گونه‌های بورنئویی نیز هست. این ویژگی احتمال اینکه این حیوانات از جزایر همسایه سوماترا یا جاوه وارد شده باشند را کمتر می‌کند، جایی که لوریس‌های کند معمولاً چهار دندان پیشین بالایی دارند.

یکی از مشکلات اصلی که لوریس‌های کندرو بانگکا با آن مواجه هستند، از بین رفتن زیستگاه است. قرن‌هاست که در جزیره بانگکا استخراج قلع انجام می‌شود و جنگل‌ها برای کاشت نخل روغنی، زمین‌های کشاورزی و سکونتگاه‌ها از بین رفته‌اند. طبق تحقیقات، منطقه زیستگاه جنگلی این گونه بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۲، ۶۲ درصد کاهش یافته است.

زیرساخت‌ها نیز تهدیدی محسوب می‌شوند. لوریس‌های کندرو می‌توانند در نزدیکی خانه‌ها و جاده‌ها پرسه بزنند، با ماشین‌ها تصادف کنند یا با خطوط برق تماس پیدا کنند. علاوه بر این، لوریس‌های کندرو با وجود اقدامات حفاظتی مداوم، به طور غیرقانونی به عنوان حیوان خانگی در اندونزی فروخته می‌شوند. با این حال، محققان هشدار می‌دهند که داده‌های مراکز نجات امکان تعیین دقیق اندازه کلی جمعیت یا تأثیر هر تهدید را فراهم نمی‌کند.

نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که یک برنامه حفاظتی برای این گونه در طبیعت ایجاد شود، نظارت پس از رهاسازی افزایش یابد و پرورش در اسارت برای مطالعه زیست‌شناسی و رفتار آنها سازماندهی شود. بررسی‌های هدفمند جزایر بانگکا، بلیتونگ و بورنئو نیز مورد نیاز است، همچنین مطالعات ژنتیکی برای روشن شدن وضعیت طبقه‌بندی این گونه انجام شود.

تأیید وجود لوریس کند بانکوک به این معنی است که این گونه هنوز قابل نجات است. با این حال، دانشمندان تأکید می‌کنند که در حالی که اندازه و وضعیت جمعیت‌های انفرادی ناشناخته است و سرنوشت حیوانات رها شده به طور سیستماتیک رصد نمی‌شود، صحبت در مورد بازیابی جمعیت هنوز زود است. محققان توصیه می‌کنند وضعیت این گونه در فهرست قرمز، به ویژه تعیین گونه در معرض خطر انقراض، مورد بازنگری قرار گیرد، اما تهدید انقراض همچنان جدی است.