دانشمندان ارتباطی بین روان‌درمانی در دوران بارداری و رشد جنین کشف کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، افسردگی در دوران بارداری نه تنها می‌تواند بر سلامت مادر، بلکه بر رشد کودک نیز تأثیر بگذارد. بنابراین، دانشمندان در حال بررسی این موضوع هستند که چگونه حمایت از مادران باردار با رشد بعدی سیستم عصبی نوزاد مرتبط است. یک مطالعه جدید نشان داده است که کودکانی که مادرانشان در دوران بارداری روان‌درمانی دریافت کرده‌اند، تفاوت‌هایی در حجم ساختار مغزی مرتبط با حافظه و پردازش عاطفی دارند. ایزوستیا در مورد تفاوت‌های کشف شده و پیامد‌های آنها گزارش می‌دهد.

چگونگی بررسی تأثیر روان‌درمانی بر کودکان

محققان به رهبری الیسیا دیویس از دانشگاه دنور، داده‌های ۱۰۹ نوزاد را که مادرانشان در یک کارآزمایی بالینی درمان افسردگی در دوران بارداری شرکت کرده بودند، بررسی کردند. نتایج در مجله Nature Communications (NC) منتشر شد.

در مطالعه اولیه، زنان باردار به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. شرکت‌کنندگان در گروه اول تحت روان‌درمانی بین فردی کوتاه‌مدت با هدف بهبود سلامت عاطفی و روابطشان با دیگران قرار گرفتند. گروه دوم مراقبت‌های پزشکی استاندارد و پیشرفته دریافت کردند.

در مطالعه‌ی بعدی، محققان حجم هیپوکامپ و آمیگدال را در نوزادان تقریباً در شش هفتگی ارزیابی کردند. وقتی کودکان شش ماهه بودند، محققان پاسخ‌های عاطفی آنها را نیز ارزیابی کردند. پنجاه و دو کودک در گروه روان‌درمانی و ۵۷ کودک در گروه مراقبت استاندارد قرار گرفتند.

در کودکانی که مادرانشان در دوران بارداری روان‌درمانی دریافت کرده بودند، حجم هیپوکامپ راست از نظر آماری به طور قابل توجهی کمتر از نوزادان گروه مراقبت استاندارد بود. با این حال، محققان هیچ تفاوت معنی‌داری در حجم هیپوکامپ چپ و آمیگدال پیدا نکردند.

هیپوکامپ ساختاری از مغز است که در شکل‌گیری حافظه و پردازش اطلاعات عاطفی نقش دارد. آمیگدال نقش کلیدی در تشخیص نشانه‌های مهم عاطفی، از جمله نشانه‌های مرتبط با ترس، ایفا می‌کند. با این حال، اندازه این ساختار‌ها به تنهایی نشانه خوبی از رشد کودک نیست.

نتایج نشان می‌دهد که گروه‌ها در یک معیار از رشد اولیه مغز متفاوت بودند. با این حال، این مطالعه به ما اجازه نمی‌دهد نتیجه بگیریم که روان‌درمانی مستقیماً باعث این تغییرات شده است یا اینکه حجم هیپوکامپ کوچک‌تر نشان دهنده یک مزیت یا یک عیب است.

ویژگی‌های مغز مرتبط با واکنش‌های عاطفی

وقتی کودکان شش ماهه شدند، دانشمندان میزان احساسات منفی آنها - تمایل آنها به واکنش بیشتر یا شدیدتر به موقعیت‌های ناخوشایند - را ارزیابی کردند. تجزیه و تحلیل نشان داد که حجم کوچکتر هیپوکامپ در تقریباً شش هفتگی با احساسات منفی کمتر در شش ماهگی مرتبط است.

نویسندگان اظهار داشتند که ارتباط شناسایی‌شده می‌تواند با این فرضیه سازگار باشد که برخی از ساختار‌های مغز در شرایط نامطلوب دوران بارداری سریع‌تر بالغ می‌شوند. با این حال، این تنها یک توضیح احتمالی است: این مطالعه مکانیسم خاصی را که زیربنای این تفاوت‌ها است، مشخص نکرده است.

با این حال، محققان ارتباط آماری معنی‌داری بین تغییرات شدت علائم افسردگی مادر در دوران بارداری و حجم هیپوکامپ یا آمیگدال کودک پیدا نکردند. بنابراین، نتایج به ما اجازه نمی‌دهد نتیجه بگیریم که میزان بهبود وضعیت مادر مستقیماً اندازه این ساختار‌های مغزی را در نوزاد تعیین می‌کند.

دانشمندان ارتباطی بین حالات چهره مادران و مشکلات عاطفی کودکان کشف کرده‌اند.

چرا تحقیقات بیشتری لازم است؟

این مطالعه، تحقیقات موجود در مورد اثرات افسردگی در دوران بارداری و راه‌های حمایت از مادران باردار را تکمیل می‌کند. تمایز قائل شدن بین نتایج آزمایش بالینی اصلی و پیگیری کودکان مهم است. در مطالعه اصلی، روان‌درمانی بین فردی به کاهش علائم افسردگی در زنان باردار کمک کرد، در حالی که در مطالعه جدید، محققان ارتباط درمان مادران با ویژگی‌های رشدی نوزاد را ارزیابی کردند.

این مطالعه ثابت نمی‌کند که روان‌درمانی بلوغ مغز را تسریع می‌کند، از اختلالات رشدی جلوگیری می‌کند یا بهبود سلامت عاطفی کودک را تضمین می‌کند. همچنین مشخص نمی‌کند که آیا تفاوت‌های مشاهده شده تا بزرگسالی ادامه می‌یابد یا خیر.

برای تأیید این یافته‌ها، مشاهده بیشتر کودکان ضروری است تا مشخص شود که چگونه ویژگی‌های اولیه هیپوکامپ با رشد عاطفی و شناختی بعدی مرتبط است. نویسندگان همچنین به لزوم بررسی سایر عوامل بالقوه، از جمله استرس، خواب، رفتار و حمایت اجتماعی مادر اشاره می‌کنند.

این یافته‌ها نیاز به درمان افسردگی در دوران بارداری را زیر سوال نمی‌برد. آنها نشان می‌دهند که هنگام مطالعه مراقبت از مادران باردار، ارزیابی نه تنها تأثیر آن بر سلامت زن، بلکه ارتباط احتمالی آن با رشد کودک نیز مهم است.