یک پزشک توضیح داد که چرا همه انواع انسولین ممکن است برای بیماران دیابتی مناسب نباشد

دکتر تاناناکینا: همه انواع انسولین برای دیابت LADA مناسب نیستند

به گزارش مجله خبری نگار، دیابت LADA (دیابت خودایمنی نهفته در بزرگسالان) یک دیابت خودایمنی با پیشرفت آهسته است که در بزرگسالان بروز می‌کند. ناتالیا تاناناکینا، متخصص غدد درون‌ریز در JSC "Medicine" (کلینیک آکادمیک رویتبرگ) گفت: «درست است که همه انواع انسولین برای بیماران مبتلا به دیابت LADA مناسب نیستند، اما این موضوع به سازگاری شیمیایی مربوط نمی‌شود، بلکه به سازگاری فیزیولوژیکی مربوط می‌شود.»

این پزشک خاطرنشان کرد: «برای بیماران مبتلا به LADA، آنالوگ‌های انسولین طولانی‌اثر مدرن (مانند گلارژین، دتمیر یا دگلودک) در مراحل اولیه ایده‌آل هستند. آنها یک پس‌زمینه صاف ایجاد می‌کنند و بر سلول‌های بتای باقی‌مانده تأثیری نمی‌گذارند. با این حال، انسولین‌های متوسط‌الاثر مشتق‌شده از انسان (مانند انسولین NPH) توصیه نمی‌شوند. آنها اوج اثر مشخصی دارند که می‌تواند باعث هیپوگلیسمی شود و عملکرد طبیعی غده را که برای حفظ عملکرد باقی‌مانده آن حیاتی است، کمتر تقلید می‌کنند. انسولین کوتاه‌اثر هنگام غذا بعداً اضافه می‌شود، زمانی که ترشح خود بدن کاملاً از بین رفته است.»

در LADA، بیماران اغلب ممکن است مانند مبتلایان به دیابت نوع ۲ درمان شوند. با این حال، به گفته‌ی تاناناکینا، پروتکل درمانی استاندارد برای دیابت نوع ۲ برای LADA مناسب نیست.

این پزشک خاطرنشان کرد: «سولفونیل اوره‌ها (درمان قدیمی دیابت نوع ۲) که پانکراس را بیش از حد کار می‌دهند، در دیابت نوع ۲ لوزالمعده (LADA) اکیداً منع مصرف دارند - آنها مرگ سلول‌های بتای باقی‌مانده را تسریع می‌کنند. رویکرد مدرن، شروع زودهنگام درمان با انسولین است. تزریق انسولین پایه (طولانی‌اثر) فشار روی اندام را کاهش می‌دهد، روند خودایمنی را کند می‌کند و اجازه می‌دهد ترشح انسولین باقیمانده برای سال‌های زیادی حفظ شود. عوامل کاهنده قند خون (و نه همه آنها) فقط می‌توانند به عنوان یک اقدام موقت در مراحل اولیه بیماری استفاده شوند.»

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری