دانشمندان از ارتباط بین حذف آمیلوئید و آسیب مغزی کمتر خبر داده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، در مغز یک بیمار مبتلا به آلزایمر، دانشمندان تضاد شدیدی بین نواحی مجاور کشف کردند: در جایی که پلاک‌های آمیلوئید تقریباً پس از درمان به طور کامل ناپدید شده بودند، رسوبات پروتئین تاو پاتولوژیک و علائم آسیب بافتی به طور قابل توجهی کمتری وجود داشت. نتایج این فرضیه را تأیید می‌کند که حذف آمیلوئید ممکن است بر پیشرفت بیشتر بیماری تأثیر بگذارد. ایزوستیا توضیح می‌دهد که چرا یک مورد بالینی توجه محققان را به خود جلب کرده است، چگونه این دو پروتئین به هم مرتبط هستند و هنوز نمی‌توان در مورد اثربخشی درمان به چه نتیجه‌گیری‌هایی رسید.

سطح مغز از چین‌خوردگی‌ها و شیار‌های متناوب تشکیل شده است. چین‌خوردگی‌ها چین‌های برجسته‌ای هستند، در حالی که شیار‌ها فرورفتگی‌های بین آنها هستند. اینها معمولاً به عنوان ویژگی‌های ساختاری در نظر گرفته می‌شوند، اما در این مطالعه، تفاوت‌های بین آنها به نشان دادن نتایج درمانی متفاوت کمک کرد.

نتیجه یک موزاییک منحصر‌به‌فرد بود: در یک مغز واحد، مناطقی با شدت بیماری متفاوت در مجاورت یکدیگر قرار داشتند. این الگو به ما امکان داد تا آنچه را که در مناطقی که آمیلوئید با موفقیت حذف شده بود و در مناطقی که همچنان وجود داشت، اتفاق می‌افتاد، مقایسه کنیم.

بتا آمیلوئید یک قطعه پروتئینی است. در این بیماری، می‌تواند بین سلول‌های عصبی تجمع یابد و پلاک‌هایی را تشکیل دهد. این رسوبات با اختلال در عملکرد مغز مرتبط هستند، اما آنها به تنهایی تمام تغییراتی را که در آن رخ می‌دهد توصیف نمی‌کنند.

محققان مدت‌هاست این فرضیه را بررسی کرده‌اند که تجمع آمیلوئید شرایط را برای توسعه بعدی آسیب‌شناسی تاو ایجاد می‌کند. اگر چنین ارتباطی وجود داشته باشد، حذف پلاک می‌تواند بر سایر مراحل بیماری نیز تأثیر بگذارد.

آزمایش مستقیم این موضوع در بافت انسانی دشوار است. آزمایش‌های زنده اطلاعات مهمی ارائه می‌دهند، اما مطالعات پس از مرگ امکان بررسی بسیار دقیق‌تری از توزیع تغییرات پاتولوژیک را فراهم می‌کنند. چنین مشاهداتی در بیمارانی که درمان ضد آمیلوئید دریافت می‌کنند، در حال حاضر نسبتاً کم است.

داستان یکی از شرکت‌کنندگان در دادگاه

این مرد بین ۵۰ تا ۶۰ سال سن داشت که اختلال شناختی خفیف مرتبط با بیماری آلزایمر در او تشخیص داده شد. این بیماری شرایطی است که در آن مشکلات حافظه و سایر عملکرد‌های شناختی قابل توجه هستند، اما هنوز با زوال عقل کامل مطابقت ندارند.

بیمار در یک کارآزمایی بالینی آدوکانوماب، یک داروی ضد آمیلوئید، شرکت کرد. او طی چهار سال و نیم، ۳۰ دوز از این دارو را دریافت کرد.

تقریباً چهار سال پس از آخرین تزریق، مرد درگذشت. تا آن زمان، بیش از ده سال از ظهور اولین علائم گذشته بود. او تمایل خود را برای اهدای مغز خود برای تحقیقات علمی ابراز کرد و بافت آن به مرکز مطالعات بیماری‌های عصبی دانشگاه پنسیلوانیا ارسال شد.

دانشمندان مکانیسم اختلال در غشا‌های عصبی در گونه APOE۴ را کشف کرده‌اند.

در مقاله JAMA همچنین اشاره شده است که بیمار حامل گونه p.R۴۷H از ژن TREM۲ بوده است که با افزایش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر مرتبط است. برای مقایسه، نویسندگان از داده‌های ۱۴ نفر که این درمان را دریافت نکرده بودند، که از نظر سن یا وجود گونه TREM۲ با آنها مطابقت داشتند، استفاده کردند.

بنابراین، این کار محدود به توصیف بخش‌های بافتی منفرد نبود. با این حال، نتیجه درمان غیرمعمولِ زیربناییِ این تحلیل مربوط به یک فرد است.

آنچه در پارچه‌ها و عکس‌ها دیدیم

مهم‌ترین ویژگی، همپوشانی چندین ویژگی بود. مناطقی که سطح آمیلوئید باقیمانده پایینی داشتند، خوشه‌های تاو پاتولوژیک کمتری داشتند. در مناطق مجاور که پلاک‌ها باقی مانده بودند، پاتولوژی تاو به طور قابل توجهی برجسته‌تر بود. طبق گفته Penn Medicine، این مناطق همچنین تغییرات التهابی و تخریب عصبی برجسته‌تری را نشان دادند.

محققان نتایج را با معاینات انجام شده در طول زندگی بیمار مقایسه کردند. توموگرافی انتشار پوزیترون به آنها امکان ارزیابی توزیع آمیلوئید و تاو را داد، در حالی که تصویربرداری رزونانس مغناطیسی به آنها امکان ارزیابی تغییرات ضخامت قشر مغز در طول زمان را داد.

در مناطقی که آمیلوئید با موفقیت بیشتری حذف شده بود، بافت با سرعت کمتری نازک می‌شد. این موضوع علاقه به این یافته را افزایش داد: این تفاوت‌ها هم بر رسوبات پروتئین و هم بر میزان حفظ بافت مغز تأثیر می‌گذاشت.

ادوارد لی، استاد دانشگاه پنسیلوانیا و یکی از نویسندگان این مطالعه، توضیح داد: «بسیاری از گزارش‌های قبلی یا حذف گسترده آمیلوئید یا حذف محدود آن را نشان داده‌اند.»

در این مورد، هر دو نوع ژن در کنار هم یافت شدند. محققان فرصتی نادر برای مقایسه مناطق مجاور یک مغز پس از سابقه درمان عمومی یکسان داشتند.

چرا مقایسه درون مغزی ارزشمند است؟

مقایسه دو بیمار همیشه انبوهی از سوالات اضافی را مطرح می‌کند. افراد از نظر سن، ژنتیک، بیماری‌های همراه، مرحله بیماری و سایر عوامل با هم متفاوت هستند.

مقایسه‌ی نواحی یک مغز، برخی از این تفاوت‌ها را کاهش می‌دهد: این نواحی متعلق به همان فردی هستند که داروی یکسانی دریافت کرده است. این امر، این مشاهده را به ویژه برای مطالعه‌ی رابطه‌ی بین حذف آمیلوئید و تغییرات بعدی جالب می‌کند.

با این حال، این امر نواحی مجاور مغز را کاملاً یکسان نمی‌کند. آنها ممکن است از نظر ساختار، شدت اولیه آسیب‌شناسی و شرایطی که تحت آن رسوبات پروتئینی حذف می‌شوند، متفاوت باشند. نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که مطالعات بیشتری در مورد دلایل این پاکسازی نابرابر پیچش‌ها و شیار‌ها انجام شود.

دانشمندان مولکولی را کشف کرده‌اند که قادر به محافظت از حافظه در برابر تغییرات مرتبط با سن است.

بنابراین، همبستگی مشاهده‌شده - آمیلوئید کمتر، آسیب‌شناسی تائو کمتر و آتروفی کندتر - فرضیه اثر محافظتی را تأیید می‌کند، اما ثابت نمی‌کند که این تفاوت‌ها صرفاً به دلیل حذف پلاک هستند.

این همچنین مقایسه‌ای از نواحی تصادفی انتخاب شده نیست، که برخی از آنها تحت درمان قرار گرفتند و برخی دیگر نه. کل بیمار تحت درمان قرار گرفت و توزیع اثرات آن ناهموار بود.

آیا ممکن است اثر آن پس از پایان درمان ادامه یابد؟

یکی از جالب‌ترین جزئیات، زمان سپری شده از آخرین دوز است. تقریباً چهار سال پس از اتمام درمان، تفاوت‌هایی مشاهده شد. این نشان می‌دهد که حذف قابل توجه آمیلوئید ممکن است عواقبی فراتر از دوره مصرف دارو داشته باشد. به عنوان مثال، می‌تواند به طور بالقوه شرایطی را که تحت آن تاو پاتولوژیک تجمع می‌یابد، تغییر دهد.

اما چهار سال پس از پایان درمان به این معنی نیست که «دارو به مدت چهار سال از مغز محافظت می‌کند.» این مطالعه مدت زمان جهانی اثر را تعیین نمی‌کند یا نشان نمی‌دهد که در افراد دیگر چقدر دوام خواهد داشت.

نویسندگان همچنین به بازه زمانی ارزیابی دارو اشاره می‌کنند. مراحل اصلی بسیاری از آزمایش‌های بالینی حدود یک سال و نیم طول می‌کشد. برخی از تغییرات مرتبط با تجمع پروتئین تاو و از دست دادن بافت مغز ممکن است نیاز به پیگیری طولانی‌تری داشته باشند.

دانشمندان از نقش احتمالی پپتید P۳ در بیماری آلزایمر خبر داده‌اند.

این استدلالی به نفع مطالعه بیشتر در مورد پیامد‌های بلندمدت است. این به خودی خود ثابت نمی‌کند که مزایای هیچ داروی ضد آمیلوئیدی لزوماً با گذشت زمان افزایش می‌یابد.

چرا محققان درباره مداخله زودهنگام صحبت می‌کنند؟

آمیلوئید می‌تواند مدت‌ها قبل از بروز مشکلات قابل توجه حافظه تجمع یابد. بنابراین، دانشمندان علاقه‌مندند بدانند که آیا می‌توان قبل از گسترش تغییرات پاتولوژیک، مداخله کرد یا خیر.

کریستوفر براون، نویسنده‌ی اول این مطالعه و دانشیار مغز و اعصاب در دانشگاه پنسیلوانیا، گفت: «بیماران می‌توانند سال‌ها قبل از بروز علائم، آمیلوئید را در خود جمع کنند.»

منطق تحقیقات بیشتر روشن است: اگر آمیلوئید در ایجاد آسیب‌شناسی تاو نقش داشته باشد، حذف زودهنگام آن می‌تواند به طور بالقوه آسیب‌های بعدی را محدود کند. بررسی اینکه قبل از تشکیل تعداد قابل توجهی از توده‌های تاو چه اتفاقی می‌افتد، بسیار مهم است.

با این حال، مشاهده‌ی یک بیمار بهترین زمان برای شروع درمان را تعیین نمی‌کند. این مرد هنگام ورود به آزمایش، از قبل دچار اختلال شناختی بود. بنابراین، این مورد به تنهایی اثربخشی درمان را قبل از بروز علائم اثبات نمی‌کند.

امکان چنین کاربردی به طور جداگانه در حال بررسی است. وجود تغییرات آمیلوئیدی بدون شکایت لزوماً به این معنی نیست که فرد باید بر اساس نتایج این مطالعه درمان را آغاز کند.