دانشمندان از ارتباط بین محل زندگی و سلامت پس از سرطان خبر داده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، دسترسی به پزشکان، گزینه‌های غذایی سالم و مکان‌های امن برای پیاده‌روی با سلامت بلندمدت بازماندگان بزرگسال سرطان دوران کودکی مرتبط است. محققان بیمارستان کودکان سنت جود در ایالات متحده دریافتند که ساکنان مناطق محروم از نظر اجتماعی و زیرساختی، بیشتر احتمال دارد که شرایط بدتری را در ارتباط با بیماری‌های مزمن تجربه کنند. ایزوستیا اهمیت در نظر گرفتن محیط روزانه فرد پس از درمان و فرصت‌هایی را که محققان برای حمایت از بیماران شناسایی کرده‌اند، بررسی می‌کند.

پس از درمان، مشاهده ادامه دارد

تکمیل درمان ضد سرطان همیشه به معنای پایان سابقه پزشکی بیمار نیست. بازماندگان سرطان دوران کودکی باید اثرات بالقوه طولانی مدت درمان و در طول زمان، خطر ابتلا به سایر بیماری‌های مزمن را در نظر بگیرند. از جمله مسائلی که نویسندگان مطالعه جدید بر آنها تأکید کرده‌اند، دیابت و بیماری‌های قلبی است.

محققان تأکید می‌کنند که سابقه درمان سرطان یک فرد همچنان یک عامل کلیدی در تعیین احتمال مشکلات سلامتی بعدی است. با این حال، آنها به آنچه در خارج از کلینیک اتفاق می‌افتد علاقه‌مند بودند: اینکه افراد سال‌ها پس از درمان چگونه زندگی می‌کنند و دسترسی آنها به منابع برای حفظ سلامتشان.

توصیه‌هایی برای ورزش بیشتر، نظارت بر رژیم غذایی و مراجعه منظم به پزشک با این فرض ارائه می‌شوند که بیمار توانایی انجام این کار‌ها را دارد. در عمل، پیروی از این توصیه‌ها ممکن است مستلزم یک سفر طولانی، هزینه‌های اضافی یا یافتن مکانی باشد که بتوانید با خیال راحت پیاده‌روی کنید.

یک مطالعه جدید دقیقاً این شکاف بین توصیه‌های پزشکی و شرایط زندگی روزمره را بررسی می‌کند. محققان بررسی کردند که آیا ویژگی‌های محله با تغییرات در بیماری‌های مزمن در بزرگسالانی که از سرطان دوران کودکی جان سالم به در برده‌اند، مرتبط است یا خیر.

دانشمندان چه چیزی را مطالعه کردند؟

این تجزیه و تحلیل شامل ۲۵۰۸ شرکت‌کننده در مطالعه‌ی هم‌گروهی مادام‌العمر سنت جود آمریکا بود. محققان ویژگی‌های محله‌های آنها را با نتایج معاینات بالینی مکرر مقایسه کردند. این رویکرد به آنها اجازه داد تا تغییرات در سلامت را در طول زمان ارزیابی کنند، نه فقط وضعیت فرد در یک ویزیت.

برنامه سنت جود LIFE از سال ۲۰۰۷ در حال اجرا است. در این مطالعه جدید، محققان شرایط اجتماعی و فیزیکی محیط، از جمله وضعیت اقتصادی منطقه، دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی و غذا و سهولت پیاده‌روی را بررسی کردند.

در اینجا، منظور از «محدودیت» ترکیبی از شرایطی است که می‌تواند مراقبت‌های بهداشتی را پیچیده کند. این فقط مربوط به درآمد ساکنان نیست. موقعیت مکانی خدمات ضروری، دسترسی به آنها و دسترسی به منابع روزمره نیز مهم است.

نویسندگان توجه ویژه‌ای به چندبیماری بودن - وجود همزمان چندین بیماری مزمن در یک فرد - داشتند. برای بیمارانی که تحت درمان سرطان هستند، این رویکرد امکان بررسی بار کلی بیماری‌ها را به جای تمرکز صرف بر یک تشخیص واحد فراهم می‌کند.

چرا توصیه به «بیشتر پیاده‌روی کردن» کافی نیست؟

زندگی در مناطقی با بیشترین آسیب‌پذیری اجتماعی یا محیطی، در مقایسه با مناطق برخوردار، با افزایش تقریباً دو برابری بار کلی بیماری‌های مزمن همراه بود.

این مقایسه‌ای بین گروه‌ها است، نه یک پیش‌آگهی فردی. این بدان معنا نیست که هر ساکن چنین منطقه‌ای لزوماً به یک بیماری خاص مبتلا خواهد شد. با این حال، این انجمن عواملی را برجسته کرده است که باید هنگام سازماندهی نظارت طولانی‌مدت در نظر گرفته شوند.

یکی از عواملی که در نظر گرفته می‌شود، قابلیت پیاده‌روی در محله است. اگر فعالیت بدنی صرفاً به عنوان یک تصمیم شخصی در نظر گرفته شود، اهمیت آن به راحتی دست کم گرفته می‌شود: یک فرد یا برای حرکت وقت می‌گذارد یا نه.

در واقع، پیاده‌روی با توانایی ترک خانه و انتخاب یک مسیر مناسب آغاز می‌شود. توصیه‌های مربوط به پیاده‌روی زمانی که مکان‌های لازم در نزدیکی و با خیال راحت قابل دسترسی باشند، راحت‌تر در برنامه روزانه شما گنجانده می‌شوند. وقتی این شرایط برآورده نشوند، پیروی از توصیه‌ها به یک کار جداگانه تبدیل می‌شود.

در گزارش نویسندگان، قابلیت پیاده‌روی پایین در محله با نرخ بالاتر بیماری‌های متابولیک مرتبط بود. با این حال، این مطالعه ثابت نمی‌کند که عدم پیاده‌روی به طور خاص تفاوت‌های مشاهده شده را توضیح می‌دهد: ویژگی‌های محله ممکن است با سایر عوامل سبک زندگی ترکیب شود.

غذا و پزشک نزدیک خانه

مسئله مشابهی در مورد توصیه‌های غذایی مطرح می‌شود. دانستن اینکه کدام غذا‌ها را انتخاب کنید و توانایی خرید منظم آنها دو چیز متفاوت است. محققان دسترسی به غذا را از جمله ویژگی‌هایی دانسته‌اند که باید هنگام ارزیابی سلامت افراد پس از سرطان دوران کودکی در نظر گرفته شود.

این امر همچنین محتوای مکالمه بین پزشک و بیمار را تغییر می‌دهد. بحث در مورد رژیم غذایی ممکن است نیاز به شفاف‌سازی مسائل بسیار کاربردی داشته باشد: اینکه بیمار به کدام فروشگاه‌ها دسترسی دارد، چگونه به آنجا می‌رود و هنگام خرید مواد غذایی با چه مشکلاتی مواجه می‌شود.

عامل دیگر دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی نزدیک به محل سکونت است. نویسندگان، مراقبت‌های اولیه را به عنوان بخش مهمی از حمایت از بیماران مناطق محروم برجسته می‌کنند.

ملیسا هادسون، متخصص بخش انکولوژی بیمارستان سنت جود و یکی از نویسندگان این مطالعه، خاطرنشان کرد که تلاش‌ها برای بهبود نتایج بلندمدت در درمان سرطان دوران کودکی، دهه‌هاست که بر کاهش اثرات درمان متمرکز بوده است. او معتقد است که یافته‌های جدید همچنین بر لزوم در نظر گرفتن دسترسی به تغذیه، مکان‌های امن برای پیاده‌روی و نظارت پزشکی تأکید می‌کند.

با این رویکرد، مشکلات مربوط به رعایت پروتکل‌های درمانی به فرصتی برای درک شرایط بیمار تبدیل می‌شود. به عنوان مثال، ویزیت‌های نامنظم ممکن است به دلیل رفت و آمد دشوار باشد، در حالی که فعالیت ناکافی ممکن است به دلیل فقدان شرایط مناسب باشد. اینها موقعیت‌های بالقوه‌ای هستند که به توضیح پیامد‌های عملی کار کمک می‌کنند، اما دلایل رفتار هر شرکت‌کننده که توسط مطالعه مشخص شده است، نیستند.

اعداد پرخطر به چه معناست؟

نویسندگان هنگام تجزیه و تحلیل بیماری‌های فردی، ارتباطات قوی‌تری نسبت به ارزیابی بار کلی بیماری‌های مزمن یافتند. با این حال، چنین نتایجی نیاز به تفسیر دقیق دارند.

تفاوت نسبی بین گروه‌ها نشان نمی‌دهد که این بیماری در هر گروه چقدر مکرر رخ داده است. ارزیابی اهمیت عملی آن نیاز به نرخ اولیه‌ی وقوع، دقت محاسبات آماری و درک عوامل اضافی مورد بررسی محققان دارد.

بنابراین، ضرایب بزرگ نباید به عنوان این گزاره تفسیر شوند که یک نقص خاص محیط زیست شهری به خودی خود باعث یک بیماری خاص می‌شود. آنها در درجه اول به شناسایی مناطقی برای بررسی بیشتر کمک می‌کنند.

به همان اندازه مهم، این مطالعه بر بزرگسالانی که از سرطان دوران کودکی جان سالم به در برده‌اند تمرکز دارد. یافته‌های آن را نمی‌توان به طور خودکار به همه ساکنان مناطق محروم تعمیم داد. این مطالعه همچنین نشان نمی‌دهد که شرایط محلی علت تشخیص اولیه سرطان بوده است.

چه چیزی را می‌توان پس از دهه‌ها تغییر داد؟

نویسندگان این یافته‌ها را مبنایی برای توسعه و آزمایش حمایت‌های مبتنی بر جامعه می‌دانند. این سؤال همچنان باقی است که کدام اقدامات مؤثرتر خواهند بود و چگونه می‌توان آنها را در دسترس قرار داد.

ارزیابی دقیق‌تر چالش‌های روزانه بیمار، مانند توانایی او در مراجعه به پزشک، خرید مواد غذایی ضروری و حفظ فعالیت بدنی، می‌تواند یک رویکرد عملی باشد. این اطلاعات می‌تواند به تنظیم حمایت‌ها با توجه به شرایط زندگی فرد کمک کند. با این حال، اثربخشی برنامه‌های خاص هنوز مشخص نشده است.

با این حال، بهبود محیط زیست نیاز به زمان، منابع و تلاش‌های هماهنگ دارد. نمی‌توان ثابت کرد که یک تغییر زیرساختی واحد به طور خودکار منجر به کاهش میزان بیماری شود.

یی-چان هوانگ، محقق بخش اپیدمیولوژی و کنترل سرطان در بیمارستان سنت جود، گفت: «ما نمی‌توانیم درمان‌های سرطانی را که بیماران دهه‌ها پیش دریافت می‌کردند، تغییر دهیم.»

در عین حال، به گفته وی، در حال حاضر امکان توسعه و آزمایش اقدامات حمایتی در مناطقی که بیماران زندگی می‌کنند، وجود دارد.