دانشمندان ارتباط عجیبی بین صدای درونی و ضربان قلب کشف کرده‌اند

روانشناسی: حتی گفتار درونی می‌تواند ضربان قلب را افزایش دهد

به گزارش مجله خبری نگار، یک آزمایش جدید توسط روانشناسان دانشگاه آرهوس در دانمارک ثابت کرده است که گفتار درونی - صحبت کردن با خود در سکوت - می‌تواند باعث تغییراتی در عملکرد قلب شود، حتی زمانی که بدن کاملاً بی‌حرکت باقی می‌ماند. این مطالعه در مجله Psychophysiology منتشر شده است.

دانشمندان مدت‌هاست می‌دانند که گفتار درونی به افراد کمک می‌کند تا تمرکز کنند، تصمیم بگیرند و احساسات خود را مدیریت کنند. با این حال، این سوال که آیا صدای درونی می‌تواند مستقیماً بر فیزیولوژی تأثیر بگذارد، همچنان بی‌پاسخ مانده است.

برای آزمایش این موضوع، تیمی به رهبری میکل والنتاین دو آزمایش را با حضور ۹۰ داوطلب ۱۸ تا ۷۵ ساله انجام داد. هر شرکت‌کننده روی تخت دراز کشید، به دستگاه‌های اندازه‌گیری ضربان قلب متصل شد و یکی از سه کار زیر را انجام داد: تکرار ذهنی عبارات مثبت ("من می‌توانم این کار را انجام دهم"، "من می‌توانم آن را انجام دهم")، عبارات منفی ("من به اندازه کافی خوب نیستم") یا عبارات خنثی - صرفاً شمارش اعداد.

حرکات شرکت‌کنندگان با استفاده از حسگر‌هایی رصد می‌شد تا فعالیت بدنی به عنوان عامل تغییر در ضربان قلب حذف شود.

نتیجه غیرمنتظره بود: خودگویی احساسی - چه مثبت و چه منفی - تقریباً ۱۰ ثانیه پس از شروع "گفتگوی" ذهنی باعث افزایش ضربان قلب شد. میانگین افزایش کمتر از یک ضربان در دقیقه بود، اما این اثر از نظر آماری معنی‌دار بود.

محققان هیچ تفاوتی بین عبارات مثبت و منفی پیدا نکردند - هر دو نوع گفتار درونی به طور مساوی پاسخ فیزیولوژیکی را فعال کردند. این اثر مستقل از سطح افسردگی یا تمایل به نشخوار فکری اضطراب‌آور بود.

میکل والنتین خاطرنشان کرد: «حتی وقتی کلمات را با صدای بلند بیان نمی‌کنیم یا حرکت نمی‌کنیم، مغز و بدن ما به افکار احساسی واکنش نشان می‌دهند. گفتگوی درونی ما به معنای واقعی کلمه در ضربان قلب ما منعکس می‌شود.»

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری