دانشمندان آسیب‌های دوران کودکی را با مشکلات در بزرگسالی مرتبط دانسته‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، جوانانی که در دوران کودکی چهار یا بیشتر رویداد نامطلوب را تجربه کرده‌اند، بیشتر احتمال دارد که دچار افسردگی، افکار خودکشی، مصرف مواد مخدر و خشونت بین فردی شوند. این نتیجه توسط محققان مرکز علوم بهداشتی دانشگاه تگزاس در هوستون پس از مطالعه داده‌های ۱۸۵۰ جوان با میانگین سنی ۱۹ سال به دست آمده است. ایزوستیا گزارش می‌دهد که کدام تجربیات دوران کودکی بیشترین ارتباط را با مشکلات اوایل بزرگسالی دارند.

هرچه کودک آسیب بیشتری دیده باشد، خطرات در بزرگسالی بیشتر است

محققان ارتباطی بین تعداد رویداد‌های نامطلوب دوران کودکی و رفاه بزرگسالان جوان یافتند. شرکت‌کنندگانی که چهار یا بیشتر از این تجربیات را گزارش کردند، بیشتر از کسانی که هیچ تجربه نامطلوبی در دوران کودکی گزارش نکردند، احتمال ابتلا به افسردگی، افکار خودکشی، مصرف مواد مخدر و خشونت بین فردی را داشتند.

در عین حال، نویسندگان یک الگوی کلی را یادداشت می‌کنند: با افزایش تعداد عوارض جانبی، شاخص‌های سلامت و سایر حوزه‌های زندگی به طور کلی بدتر شدند.

این مطالعه در JAMA Network Open منتشر شده است. نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که تحقیقات آنها به آنها اجازه می‌دهد تا اثرات تجربیات نامطلوب دوران کودکی را نسبتاً نزدیک به زمان وقوع آنها مشاهده کنند. این امر آن را از بسیاری از مطالعات قبلی که اثرات تجربیات دوران کودکی را در بزرگسالان دهه‌ها بعد ارزیابی می‌کردند، متمایز می‌کند.

برای ارزیابی تجربیات شرکت‌کنندگان، محققان از پرسشنامه‌ای استفاده کردند که ۲۱ نوع تجربه نامطلوب دوران کودکی را پوشش می‌داد. این پرسشنامه شامل دسته‌بندی‌های سنتی مربوط به خانواده و شرایط محیطی بود.

گروه اول شامل موارد زیر بود: سوءاستفاده عاطفی، جنسی و جسمی، غفلت عاطفی و جسمی، شاهد خشونت خانگی بودن، سوءمصرف مواد در خانواده، بیماری روانی در اعضای خانواده و زندانی بودن یکی از بستگان. گروه دوم شامل شاهد خشونت، تبعیض، قلدری و احساس ناامنی در محله خود بود.

بنابراین، این مطالعه نه تنها آنچه را که مستقیماً در خانواده اتفاق افتاده است، بلکه تأثیر محیط وسیع‌تری را که فرد در آن بزرگ شده است، نیز در نظر گرفته است. نویسندگان این رویکرد را یکی از راه‌هایی می‌دانند که کارشان را از مطالعاتی که تجربیات نامطلوب دوران کودکی را عمدتاً از طریق شرایط خانوادگی بررسی می‌کنند، متمایز می‌کند.

چهار تجربه به طور ویژه قابل توجه بودند

از بین تمام عوامل مورد مطالعه، قوی‌ترین و ثابت‌ترین ارتباط با پیامد‌های نامطلوب مربوط به سوءاستفاده عاطفی، سوءاستفاده جنسی، تبعیض و شاهد خشونت خانگی بودن بود. اینها دسته‌هایی هستند که محققان بالاتر از سایر انواع ناملایمات دوران کودکی شناسایی کرده‌اند.

جوانانی که رویداد‌های مشابهی را نسبتاً اخیر تجربه کرده‌اند، تفاوت‌های قابل توجهی در سلامت روان، روابط، مصرف مواد و پیامد‌های تحصیلی نشان می‌دهند. یک الگوی واضح پدیدار شد: با افزایش تعداد رویداد‌های نامطلوب دوران کودکی، پیامد‌ها رو به وخامت گذاشت.

نویسندگان چندین حوزه از زندگی جوانان را بررسی کردند. این شامل نه تنها سلامت روان، بلکه روابط، مصرف مواد و نتایج تحصیلی نیز می‌شد. این مطالعه نشان داد که افزایش سطح تجربیات نامطلوب با تفاوت‌هایی در چندین مورد از این حوزه‌ها همراه است.

یافته‌ها به این معنی نیست که هر یک از تجربیات ذکر شده به ناچار منجر به یک اختلال یا مشکل خاص می‌شود. محققان روابط آماری بین تجربیات شرکت‌کنندگان و شاخص‌های بعدی وضعیت و رفتار آنها را مستند کردند.

میانگین سنی شرکت‌کنندگان در این مطالعه ۱۹ سال بود. به گفته جف تمپل، استاد دانشکده علوم رفتاری دانشگاه تگزاس در هوستون و نویسنده اول این مطالعه، این دوره به ویژه برای شکل‌گیری شخصیت، رفتار و مسیر‌های بعدی زندگی اهمیت دارد. گذار از نوجوانی به بزرگسالی با تغییراتی در روابط، آموزش و سایر زمینه‌ها همراه است، بنابراین آنچه در این دوره اتفاق می‌افتد می‌تواند عواقب بلندمدتی داشته باشد.

چندین دوره گذار در زندگی وجود دارد - از نوجوانی به جوانی و سپس از نوجوانی به جوانی - که واقعاً شخصیت ما را از نظر شکل‌گیری هویت و رفتار‌های پرخطر شکل می‌دهند.

به گفته این محقق، اوایل بزرگسالی مرحله بسیار مهمی از رشد را نشان می‌دهد. تجربیات کسب شده در این سال‌ها می‌تواند بر سلامت، روابط و آموزش در مراحل بعدی زندگی تأثیر بگذارد.

آسیب‌های دوران کودکی را می‌توان قبل از بروز مشکلات جدی برطرف کرد

محققان معتقدند که یافته‌ها به دو حوزه تمرکز اشاره دارند: جلوگیری از تجربیات نامطلوب دوران کودکی و کمک به کسانی که قبلاً آنها را تجربه کرده‌اند. نویسندگان همچنین اوایل بزرگسالی را دوره‌ای می‌دانند که در آن مداخله هنوز می‌تواند به جلوگیری از ریشه دواندن پیامد‌های منفی کمک کند.

تمپل خاطرنشان کرد که متخصصان ممکن است نه تنها به خودِ آسیب، بلکه به کل شرایطی که فرد با آن مواجه شده است نیز علاقه‌مند باشند. به طور خاص، این شامل شناسایی جوانانی با تعداد قابل توجهی از تجربیات نامطلوب و ارائه پشتیبانی ویژه در مورد آسیب به آنها می‌شود.

نویسندگان همچنین پیشنهاد می‌کنند که عوامل خطر گسترده‌تری مانند امنیت محله و تبعیض در نظر گرفته شود. آنها استدلال می‌کنند که این رویکرد، امکان در نظر گرفتن تجربیات نامطلوب دوران کودکی را نه تنها به عنوان مجموعه‌ای از رویداد‌های گذشته، بلکه به عنوان عاملی مرتبط با شرایطی که فرد در آن به زندگی خود ادامه می‌دهد، فراهم می‌کند.