دانشمندان تغییراتی را در ویژگی‌های کودکان مبتلا به ADHD و اوتیسم شناسایی کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، در طول ۱۰ سال گذشته، کودکان و نوجوانانی که مبتلا به اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) یا اختلال طیف اوتیسم (ASD) تشخیص داده شده‌اند، از نظر آماری بیشتر شبیه همسالان خود بدون این تشخیص‌ها شده‌اند. ایزوستیا گزارش می‌دهد که چرا کودکانی که این تشخیص‌ها را دارند، تفاوت کمتری با همسالان خود پیدا کرده‌اند و این موضوع برای پزشکی چه معنایی دارد.

کودکانی که تشخیص داده شده‌اند، تفاوت کمتری با همسالان خود پیدا کرده‌اند.

محققان با استفاده از ثبت ملی دانمارک، داده‌های ۲،۱۹۴،۹۵۱ کودک و نوجوان متولد شده بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۲۲ را بررسی کردند. در مجموع ۱۰۰،۳۲۳ نفر قبل از ۱۸ سالگی مبتلا به ADHD یا ASD تشخیص داده شدند. برای تجزیه و تحلیل اصلی، دانشمندان ۷۱۳۱۷ کودک را که بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۲ یکی از این تشخیص‌ها را دریافت کرده بودند، انتخاب کردند و هر یک از آنها را با ده کودک همسن و سال بدون این تشخیص‌ها مطابقت دادند.

این مطالعه در JAMA Psychiatry منتشر شد. محققان ۱۹ ویژگی را که می‌توانست با تشخیص بعدی مرتبط باشد، بررسی کردند. این ویژگی‌ها شامل ویژگی‌های بارداری و زایمان، ویژگی‌های خانوادگی، شاخص‌های اجتماعی-اقتصادی و میزان استفاده از مراقبت‌های بهداشتی بود.

در کودکان مبتلا به ADHD یا ASD، این ویژگی‌ها همچنان با گروه کنترل متفاوت بود. با این حال، بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۲، این تفاوت‌ها به تدریج کاهش یافت: کودکانی که در سنین بالاتر تشخیص داده شدند، از نظر آماری بیشتر شبیه همسالان خود بدون ADHD یا ASD شدند.

چه ویژگی‌هایی قبلاً در کودکانی که تشخیص داده شده بودند، شایع‌تر بود؟

مطالعات قبلی نشان داده‌اند که ADHD و ASD بیشتر در کودکانی که نارس متولد می‌شوند یا وزن کمی در هنگام تولد دارند، تشخیص داده می‌شوند. علاوه بر این، ارتباط آماری با برخی ویژگی‌های اجتماعی-اقتصادی خانواده، به ویژه تحصیلات پایین‌تر والدین و درآمد کمتر خانوار مشاهده شده است.

یکی دیگر از ویژگی‌ها، وجود اختلالات روانی در والدین بود. کودکانی که بعداً مبتلا به ADHD یا ASD تشخیص داده شدند، حتی قبل از تشخیص، بیشتر احتمال داشت که به دنبال کمک پزشکی باشند.

با این حال، ما به طور خاص در مورد روابط آماری صحبت می‌کنیم. وجود یکی از عوامل ذکر شده به خودی خود به این معنی نیست که یک کودک لزوماً به ADHD یا ASD مبتلا خواهد شد و عدم وجود این ویژگی‌ها احتمال تشخیص را رد نمی‌کند.

چرا اختلافات بین گروه‌ها ضعیف‌تر شده است؟

نویسندگان این مطالعه عامل خاصی را که منجر به تغییر در ویژگی‌های کودکان مبتلا شده است، مشخص نکردند. با این حال، محققان به چندین توضیح احتمالی اشاره می‌کنند.

در طول دهه گذشته، آگاهی از ADHD و ASD افزایش یافته است. علاوه بر این، مؤسسات پزشکی و آموزشی ممکن است در شناسایی این ویژگی‌ها مؤثرتر شده باشند و دسترسی به آزمایش‌های تشخیصی ممکن است گسترش یافته باشد. عامل دیگر ممکن است تغییر درک از این باشد که کدام تظاهرات عصبی-رشدی به طور قابل توجهی بر زندگی روزمره تأثیر می‌گذارند و نیاز به ارزیابی بالینی دارند.

بنابراین، افزایش تشخیص‌ها ممکن است نه تنها به تغییرات در شیوع خود بیماری‌ها مربوط باشد، بلکه ممکن است تحت تأثیر تغییراتی باشد که در آن کودکان مورد توجه متخصصان قرار می‌گیرند و می‌توانند تحت آزمایش قرار گیرند.

نتایج ما به ما کمک می‌کند تا درک بهتری از دلیل افزایش قابل توجه تشخیص ADHD و اوتیسم در سال‌های اخیر داشته باشیم. این نتایج نشان نمی‌دهد که این بیماری‌ها بیش از حد تشخیص داده شده‌اند یا شدت آنها کاهش یافته است. در عوض، نشان می‌دهند که جمعیتی که این تشخیص‌ها را دریافت می‌کنند در طول زمان تغییر کرده است و این موضوع باید هنگام تفسیر روند‌های فعلی در نظر گرفته شود.

با این حال، این مطالعه به ما اجازه نمی‌دهد سهم هر یک از این عوامل را تعیین کنیم. نویسندگان تأکید می‌کنند که کار آنها تغییر در ترکیب گروه تشخیص داده شده را نشان می‌دهد، اما علت دقیق این فرآیند را مشخص نمی‌کند.

یکی از بارزترین نمونه‌ها، وزن کم هنگام تولد است. در سال‌های ۲۰۱۲-۲۰۱۳، نوزادان با وزن کم هنگام تولد ۵۴٪ بیشتر از نوزادان با وزن طبیعی هنگام تولد، احتمال ابتلا به ADHD یا ASD داشتند. نسبت شانس ۱.۵۴ بود. تا سال‌های ۲۰۲۰-۲۰۲۲، این نسبت به ۱.۱۷ کاهش یافته است. بنابراین، ارتباط آماری به طور قابل توجهی ضعیف‌تر شده است: نوزادان با وزن کم هنگام تولد در مقایسه با گروه کنترل، ۱۷٪ بیشتر احتمال تشخیص در پایان دوره داشتند.

همچنین تغییراتی در سایر ویژگی‌های مرتبط با وضعیت اجتماعی-اقتصادی و دوره پری‌ناتال مشاهده شد. با این حال، تضعیف ارتباطات برای ADHD قوی‌تر از ASD بود. به عنوان مثال، ارتباط با درآمد خانوار به طور متوسط ​​سالانه ۶.۵ ٪ برای ADHD و ۰.۷ ٪ برای ASD کاهش یافت. تغییرات بارزتری نیز در بین کودکانی که بین ۱۰ تا ۱۷ سال تشخیص داده شدند، مشاهده شد.

نتایج چه چیزی را در مورد افزایش تشخیص‌ها نشان می‌دهد؟

یافته‌ها نشان می‌دهند که افزایش تشخیص ADHD و ASD را نمی‌توان به طور خودکار با افزایش مشابه در شیوع خود این بیماری‌ها برابر دانست. اگر ویژگی‌های کودکانی که تشخیص داده می‌شوند در طول زمان تغییر کند و بیشتر شبیه به ویژگی‌های جمعیت عمومی شود، آمار ممکن است تحت تأثیر تغییرات در شیوه‌های تشخیصی و قابلیت‌های سیستم مراقبت‌های بهداشتی قرار گیرد.

با این حال، این مطالعه نشان نمی‌دهد که ADHD یا ASD شدت کمتری پیدا کرده‌اند یا اینکه تشخیص‌های فعلی نتیجه تشخیص بیش از حد هستند. نویسندگان تأکید می‌کنند که داده‌های آنها را نمی‌توان برای نتیجه‌گیری در مورد شدت فردی اختلالات استفاده کرد.

این مطالعه همچنین بر اساس داده‌های دانمارکی انجام شده است، بنابراین هنوز مشخص نیست که آیا تغییرات مشابهی در کشور‌های دیگر با سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی، آموزشی و تشخیصی متفاوت مشاهده خواهد شد یا خیر. این امر مستلزم تحقیقات بیشتر در سایر جمعیت‌ها است.

بنابراین، نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که هنگام ارزیابی افزایش طولانی‌مدت در تشخیص ADHD و ASD، تغییرات در ترکیب گروه تشخیص داده شده را در نظر بگیرند. این به ما امکان می‌دهد تا پویایی تشخیصی را نه تنها از طریق این سوال که خود این شرایط چقدر رایج هستند، بلکه از طریق تغییرات در تشخیص آنها نیز در نظر بگیریم.