دانشمندان علل سیروز پس از پیوند کبد را آشکار کردند

به گزارش مجله خبری نگار، سیروز همچنین می‌تواند در کبد پیوندی ایجاد شود، که اغلب به دلیل عود بیماری است که در ابتدا باعث پیوند شده بود. در مطالعه‌ای روی ۹۳۷ نفر، سیروز مکرر در ۱۰۷ بیمار تشخیص داده شد. ایزوستیا توضیح می‌دهد که چرا جایگزینی عضو همیشه خطر بیماری را از بین نمی‌برد و نتیجه‌گیری‌های محققان چیست.

چرا سیروز کبدی عود می‌کند؟

در طول پیوند، کبد آسیب‌دیده با یک عضو اهدایی جایگزین می‌شود. با این حال، بیماری که منجر به سیروز شده است، در برخی موارد می‌تواند کبد پیوندی را نیز تحت تأثیر قرار دهد. علاوه بر این، سایر علل آسیب مزمن کبدی ممکن است پس از جراحی ایجاد شوند. در هر دو مورد، تغییرات به تدریج ایجاد می‌شوند، بنابراین ارزیابی وضعیت کبد حتی سال‌ها پس از پیوند مهم است.

برای تعیین فراوانی سیروز راجعه و ارتباط آن، آبیناو رائو و دان راکی ​​از دانشگاه پزشکی کارولینای جنوبی داده‌های بیماران بزرگسالی را که به دلیل سیروز تحت پیوند کلیه قرار گرفته بودند، بررسی کردند. این تجزیه و تحلیل شامل ۹۳۷ بیمار بود که بین سال‌های ۱۹۸۷ تا ۲۰۲۳ پیگیری شده بودند. بیمارانی که در زمان جراحی عفونت فعال هپاتیت C داشتند، از تجزیه و تحلیل اصلی حذف شدند.

سیروز پس از جراحی در ۱۰۷ شرکت‌کننده - ۱۱.۴٪ از کل گروه مطالعه - ایجاد شد. میانگین زمان از پیوند تا تشخیص آن ۷.۸ سال بود. در ۸۹ نفر از این ۱۰۷ بیمار، یا ۸۳.۲٪، علت همان بیماری کبدی بود که قبلاً پیوند را ضروری کرده بود. بنابراین، این مورد سیروز مداوم در عضو جدید نیست، بلکه ایجاد آن به دلیل آسیب مکرر به کبد اهداکننده است.

برای کدام بیماری‌ها خطر بیشتر بود؟

محققان بالاترین میزان سیروز راجعه را در بین بیمارانی که به دلیل هپاتیت خودایمنی و کلانژیت صفراوی اولیه پیوند کبد دریافت کرده بودند، مشاهده کردند. در گروه اول، سیروز در ۱۶ نفر از ۵۵ بیمار یا ۲۹.۱٪، در حالی که در گروه دوم، در ۱۱ نفر از ۵۲ بیمار یا ۲۱.۲٪، ایجاد شد. این ارقام مربوط به بیمارانی با تشخیص اولیه مربوطه است، نه همه شرکت‌کنندگان در مطالعه.

هپاتیت خودایمنی با حمله سیستم ایمنی به سلول‌های کبدی مرتبط است. در کلانژیت صفراوی اولیه، مجاری صفراوی کوچک تحت تأثیر قرار می‌گیرند. پیوند کبد می‌تواند جایگزین اندام آسیب‌دیده توسط این فرآیند‌ها شود، اما احتمال عود بیماری نیاز به نظارت بیشتر دارد.

رائو خاطرنشان کرد: «سیروز پس از پیوند نادر است، اما وقتی رخ می‌دهد، اغلب به دلیل بازگشت بیماری کبدی اولیه است.»

او گفت نتایج بیماران مبتلا به هپاتیت خودایمنی و کلانژیت صفراوی اولیه، نیاز به نظارت مداوم بر عملکرد کبد پس از جراحی را برجسته می‌کند.

همه موارد سیروز پس از پیوند با عود بیماری قبلی توضیح داده نشد. در ۱۸ بیمار یا ۱.۹٪ از کل گروه، این بیماری به دلیل دیگری ایجاد شد. محققان چنین مواردی را سیروز de novo می‌نامند - یعنی سیروزی که در نتیجه یک بیماری جدید در کبد پیوندی ایجاد می‌شود. در میان ۱۰۷ بیمار مبتلا به سیروز پس از پیوند، این موارد ۱۶.۸٪ را تشکیل می‌دادند.

شایع‌ترین علت در این گروه، رد مزمن عضو اهدایی بود که در نه نفر از ۱۸ بیمار تشخیص داده شد. در چهار بیمار دیگر، سیروز با استئاتوهپاتیت متابولیکی مرتبط بود - یک بیماری التهابی کبد که می‌تواند با تجمع چربی و فیبروز همراه باشد. اینها فرآیند‌های متمایزی هستند، بنابراین علت وخامت کبد پس از پیوند فقط از طریق معاینه پزشکی قابل تعیین است.

چگونه سیروز مکرر با بقا مرتبط است؟

بیست سال پس از پیوند، میزان بقا در میان بیمارانی که به سیروز مبتلا شدند، ۵۰.۶ ٪ بود. در میان کسانی که به سیروز مبتلا نشدند، این میزان به ۷۰.۷ ٪ رسید. نویسندگان ارتباط آماری بین سیروز در کبد پیوندی و بقای طولانی مدت کمتر را یافتند. با این حال، یک مطالعه مشاهده‌ای به تنهایی به فرد اجازه نمی‌دهد نتیجه بگیرد که سیروز مکرر کل تفاوت بین گروه‌ها را توضیح می‌دهد.

این مطالعه محدودیت‌های دیگری نیز دارد: داده‌ها از یک مرکز پزشکی واحد جمع‌آوری شده‌اند و دوره پیگیری چندین دهه طول کشیده است. بنابراین، رقم ۱۱.۴٪ نباید به عنوان یک خطر قطعی فردی برای هر فرد پس از پیوند در نظر گرفته شود. نویسندگان معتقدند که مطالعات بیشتر شامل مراکز متعدد برای اعتبارسنجی یافته‌های آنها ضروری است.

نتیجه‌گیری عملی اصلی این مطالعه مربوط به پیگیری طولانی‌مدت است. طبق دستورالعمل‌های انجمن اروپایی مطالعه کبد، وضعیت کبد باید پس از پیوند، با در نظر گرفتن بیماری زمینه‌ای که منجر به جراحی شده است و همچنین هرگونه علت جدید بالقوه آسیب کبدی، تحت نظر قرار گیرد. طرح درمان و ارزیابی در هر مورد توسط تیم درمانی تعیین می‌شود.