دانشمندان درباره خطر مرگبار مشکلات تغذیه‌ای هشدار می‌دهند

اختلالات خوردن خطر ابتلا به بیماری‌های جدی را افزایش می‌دهد

به گزارش مجله خبری نگار، اختلالات خوردن - بی‌اشتهایی، پرخوری عصبی و پرخوری دوره‌ای - تأثیر طولانی‌مدت و پیچیده‌ای بر سلامت دارند و تقریباً بر تمام سیستم‌های بدن تأثیر می‌گذارند. این موضوع با مطالعه‌ای گسترده توسط یک تیم بین‌المللی از دانشمندان که سلامت نزدیک به نیم میلیون نفر را در انگلستان طی ۲۰ سال تجزیه و تحلیل کردند، تأیید شده است. این مطالعه در مجله BMJ Medicine منتشر شده است.

از زمان همه‌گیری کووید-۱۹، میزان اختلالات خوردن در بریتانیا به طور قابل توجهی افزایش یافته است. در حالی که پیامد‌های روانی و جسمی آنها به خوبی شناخته شده است، خطرات بلندمدت آن همچنان مورد مطالعه قرار نگرفته است.

برای پر کردن این شکاف، محققان پرونده‌های پزشکی ۲۴۷۰۹ فرد مبتلا به اختلالات خوردن در سنین ۱۰ تا ۴۴ سال را تجزیه و تحلیل کردند و آنها را با داده‌های ۴۹۳۰۰۰ فرد با همان جنسیت و سن بدون این تشخیص‌ها مقایسه کردند. بیماران به طور متوسط ۱۰ سال پیگیری شدند. اکثر شرکت‌کنندگان زن بودند و توزیع تشخیص‌ها شامل بی‌اشت‌هایی (۱۴.۵٪)، پرخوری عصبی (۲۰.۵٪)، اختلال پرخوری (۵٪) و اشکال نامشخص (۶۰٪) بود.

در همان سال اول پس از تشخیص، خطر ابتلا به بیماری‌های جدی به طور قابل توجهی افزایش یافت. احتمال نارسایی کلیه شش برابر و بیماری کبد تقریباً هفت برابر بیشتر شد. خطر پوکی استخوان (شش برابر)، نارسایی قلبی (دو برابر) و دیابت (سه برابر) نیز افزایش یافت.

حتی پس از پنج سال، خطرات نارسایی کلیه و کبد ۲.۵ تا ۴ برابر بیشتر از افراد بدون اختلالات خوردن باقی ماند. پس از ۱۰ سال، این مربوط به تقریباً ۱۱۰ مورد اضافی نارسایی کلیه و ۲۶ مورد اضافی نارسایی کبد در هر ۱۰، ۰۰۰ نفر بود.

خطر ابتلا به اختلالات روانی نیز بسیار بالا بود. یک سال پس از تشخیص، احتمال افسردگی هفت برابر بیشتر شد (۵۹۶ مورد اضافی در هر ۱۰۰۰۰ نفر) و خطر خودآزاری بیش از نه برابر بیشتر شد (۳۰۹ مورد اضافی). این خطرات کاهش یافت، اما حتی پس از پنج سال نیز ادامه یافت.

نویسندگان تأکید کردند: «اختلالات خوردن بر اندام‌های متعددی تأثیر می‌گذارند، بنابراین درمان آن نیاز به تلاش‌های یکپارچه متخصصان متعدد دارد. پزشکان مراقبت‌های اولیه باید نقش اصلی را ایفا کنند.»

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری