بحران لجستیک؛ وقتی استراتژی ایران، ناوگان آمریکا را گرسنه کرد

به گزارش مجله خبری نگار، در حالی که همچنان پس لرزه‌های فلاکت حدود پنج هزار ملوان ناو آبراهام لینکلن احساس می‌شود، روزنامه نیویورک‌تایمز گزارش داده که ۲۰ هزار ملوان دیگر آمریکایی حاضر در حدود ۲۰ ناو این کشور، شرایطی مشابهی را تجربه می‌کنند.

پس از شروع جنگ تحمیلی رمضان، نیرو‌های مسلح کشورمان در یک استراتژی هدفمند، رادار‌ها و مراکز لجستیک و پشتیبانی نیرو‌های آمریکایی را هدف قرار دادند. یک استراتژی دوراندیشانه و البته با دقت که اکنون اثرات آن در فرسایش سربازان آمریکایی مشاهده می‌شود.

نیویورک تایمز به تازگی گزارشی از شرایط سخت تقریبا ۲۰ هزار سرباز آمریکایی منتشر کرده است که به گفته این روزنامه «هر هفته به بیش از ۴۲۰ هزار وعده غذایی و حدود هشت میلیون گالن سوخت نیاز دارند.» یک لجستیک سنگین، پرهزینه و زمان‌بر که با هدف قرار گرفتن پایگاه‌های آمریکا در منطقه، به ارتش این کشور تحمیل شده است.

۲۲۰۰ مایل برای یک لقمه نان

پس از آنکه کوس رسوایی ناو آبراهام لینکلن آمریکا در سراسر جهان پیچید، بسیاری از رسانه‌ها و کارشناسان آمریکایی، اصلی‌ترین دلیل چنین وضعیتی را استراتژی ایران در هدف قرار دادن منابع لجستیکی آمریکا در منطقه، نظیر مقر ناوگان پنجم این کشور در بحرین معرفی کردند.

در همین خصوص، دریادار مایک مولن، بالاترین مقام ارتش آمریکا در زمان اوباما گفته بود: «ایران با هدف درهم کوبیدن پایگاه‌های آمریکا در بحرین، کویت و قطر، راه‌های پهلوگیری و پشتیبانی این ناو را بسته است.»

همچنین خبرنگار میدانی سی‌ان‌ان از قول سربازان حاضر در لینکلن نوشته بود: «ملوانان گفتند که برای مدتی پس از حملات ایران به پایگاه پنجم نیروی دریایی آمریکا، وعده‌های غذایی‌شان به ماهی تن مخلوط با نودل یا سوسیس سرخ‌شده تقلیل یافته بود.»

با شروع جنگ تحمیلی رمضان، نیرو‌های مسلح در کنار هدف قرار دادن قابلیت‌های هجومی متجاوزان، سعی کرد تا چشمان و راه تنفس آنها را نیز قطع کند. در این استراتژی، ایران هم برای پایگاه‌های آمریکایی و هم برای ناو‌های روی آب، یک استراتژی هوشمندانه درنظر گرفته است؛ بستن راه‌های تغذیه و پشتیبانی برای خشکاندن ریشه هر دو.

یک استراتژی هوشمندانه و پرحوصله

از سال‌های گذشته، اخراج آمریکا از منطقه و برچیدن پایگاه‌های این کشور از خلیج فارس، از اهداف راهبردی ایران است که خصوصا در جنگ تحمیلی رمضان و درگیری‌های پس از آن با جدیت بیشتری دنبال شد.

روزنامه آمریکایی وال استریت ژورنال در گزارشی اعلام کرد که ایران متعهد شده تا در چارچوب توافقی برای بازگشایی تنگه هرمز، مانع عبور ناو‌های جنگی نیروی دریایی آمریکا از این آبراهه شود.

هرچند نمی‌توان ادعای این رسانه آمریکایی را تایید کرد، اما این گزارش بیان می‌دارد که ایران بر آن است تا راه تغذیه پایگاه‌های آمریکایی در کشور‌های حاشیه خیلج فارس را ببندد و در کنار این استراتژی، با موشک باران پایگاه‌های آمریکایی، راه پشتیبانی و پهلوگیری ناو‌های دشمن را نیز سد کرده است.

در خلال جنگ تحمیلی ۴۰ روزه، نیرو‌های مسلح کشورمان بار‌ها استراتژی خشکاندن منابع لجستیکی دشمن را با حوصله و دقت در دستور کار قرار دادند و حتی پس از آتش بس و در عملیات نصر و دیگر درگیری‌های صورت گرفته نیز همچنان مراکز لجستیکی دشمن از اهداف اصلی بود.

به عنوان مثال، در عملیات نصریک، سپاه و ارتش در یک حرکت هدفمند و در کنار هدف قرار دادن مراکز فرماندهی، پایگاه‌های هوایی و سامانه‌های پدافندی دشمن، زیرساخت‌های لجستیکی و اهداف دریایی ارتش آمریکا را در کشور‌هایی نظیر کویت درهم کوبیدند تا اکنون اثرات آن را اینگونه در گرسنگی هزاران سرباز آمریکایی ببینیم.

۲۰ هزار سرباز چشم به راه

با تخریب بسیاری از زیرساخت‌های حیاتی ایالات متحده در منطقه، اکنون نیروی دریایی آمریکا با هزاران سرباز و ملوان ساکن در ناو‌های متعدد این کشور، یک عملیات پرهزینه و زمان بر تامین هفته‌ای ۴۲۰ هزار وعده غذایی از صد‌ها کیلومتر آن سوتر را در دستور کار دارد.

آن طور که نیویورک تایمز نوشته است: «کشتی‌های تأمین‌کننده مواد غذایی اکنون ناچارند حدود ۲۲۰۰ مایل (۳۵۰۰ کیلومتر) تا دیه‌گو گارسیا یا حتی دورتر تا سنگاپور بروند و سپس به ناوگان بازگردند.» مساله‌ای که باعث شده غذای ملوان‌ها دیرتر و البته کمتر از حد معمول جیره دریافت کنند.

هرچند که ژنرال بازنشسته آمریکایی مایک مولن پیشتر افشا کرده بود ایران حتی تاسیسات آمریکایی در دیه گو گارسیا را نیز مورد حمله قرار داده، اما اگر فرض بگیریم نیاز‌های اولیه ناو‌های آمریکایی از این جزیره دورافتاده نیز تامین گردد، صحبت روی طی کردن صد‌ها و البته هزاران کیلومتر مسافت آبی است.

با طولانی شدن جنگ در خلیج فارس و تنگه هرمز، از آنجا که ناو‌های جنگی آمریکا چند صد کیلومتر دورتر از تنگه هرمز در وضعیت محاصره ایران آرایش گرفته‌اند، مشخص نیست سرنشینان این ناو‌ها تا چه زمانی باید چشم به راه آذوقه به دریا خیره شوند.