یک روش ساده برای کاهش سرعت از دست دادن حافظه مرتبط با سن شناسایی شده است

به گزارش مجله خبری نگار، فعالیت بدنی منظم می‌تواند با حفظ سلامت ساختاری مغز، زوال حافظه کوتاه‌مدت مرتبط با سن را کند کند. این نتیجه توسط دانشمندان پس از تجزیه و تحلیل داده‌های نزدیک به ۲۰، ۰۰۰ فرد میانسال و مسن به دست آمده است. این مطالعه در مجله اروپایی علوم اعصاب (EJN) منتشر شده است.

با افزایش سن، خطر اختلال شناختی و زوال عقل به شدت افزایش می‌یابد و از دست دادن حافظه اغلب افراد را از استقلال محروم کرده و کیفیت زندگی را مختل می‌کند. با این حال، عدم ورزش یکی از معدود عوامل خطری است که می‌توان آن را اصلاح کرد. مطالعات قبلی نشان داده‌اند که افراد فعال از نظر جسمی، به طور متوسط، عملکرد شناختی بهتری را حفظ می‌کنند، اما مکانیسم‌های بیولوژیکی پشت این اثر هنوز مشخص نیست.

در یک مطالعه جدید، دانشمندان بر ارتباط بین حرکت، ساختار مغز و انواع خاص حافظه تمرکز کردند. برخلاف بسیاری از مطالعات قبلی، آنها به جای نظرسنجی از داده‌های عینی استفاده کردند: شرکت‌کنندگان به مدت هفت روز شتاب‌سنج‌هایی را به مچ دست خود بستند که به آنها امکان می‌داد سطح فعالیت بدنی خود را به طور دقیق ثبت کنند.

این تجزیه و تحلیل شامل ۱۹۷۲۱ نفر در سنین ۴۵ تا ۸۲ سال بود. حافظه با استفاده از آزمون‌های کامپیوتری، از جمله یک آزمون یادآوری توالی عددی - معیاری برای حافظه کاری کوتاه مدت - ارزیابی شد. یک زیرگروه تقریباً ۱۵۰۰۰ نفره از شرکت‌کنندگان نیز داده‌های MRI مغز را در دسترس داشتند.

نتایج نشان داد که سطوح بالاتر فعالیت بدنی با عملکرد بهتر در آزمون حافظه عددی مرتبط است: افراد فعال قادر به بازتولید توالی‌های طولانی‌تری از اعداد بودند. این ارتباط حتی پس از در نظر گرفتن سن، تحصیلات و سبک زندگی نیز ادامه داشت. برای انواع دیگر حافظه، مانند حافظه بصری یا آینده‌نگر، این اثر ضعیف‌تر یا غایب بود.

داده‌های MRI به روشن شدن یک مکانیسم احتمالی کمک کرد. شرکت‌کنندگانی که از نظر فیزیکی فعال بودند، حجم کل مغز بزرگتری داشتند و همچنین ماده خاکستری و سفید بیشتری داشتند. آنها همچنین دارای تراکم بیش از حد ماده سفید کمتری بودند - آسیب‌های ریز مرتبط با بیماری عروق کوچک و زوال شناختی.

تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که وضعیت ساختاری مغز تا حدی مزایای حرکت برای حافظه را توضیح می‌دهد. سهم ماده سفید به ویژه قابل توجه بود: کاهش آسیب عروقی به مغز تقریباً ۳۰ ٪ از تأثیر مثبت فعالیت بدنی بر حافظه کوتاه مدت را توضیح می‌دهد. این نشان می‌دهد که حرکت می‌تواند با حفظ رگ‌های خونی سالم و ارتباط بین قسمت‌های مختلف مغز، از عملکرد شناختی محافظت کند.

جالب توجه است که اگرچه فعالیت بدنی با افزایش حجم هیپوکامپ - یک ساختار کلیدی حافظه - مرتبط بود، اما بهبود عملکرد در آزمون عددی را توضیح نداد. نویسندگان معتقدند که این امر به این دلیل است که حافظه کاری کوتاه مدت در درجه اول به شبکه‌های عصبی پیشانی-آهیانه‌ای متکی است، نه هیپوکامپ، که برای یادآوری وقایع مهم‌تر است.