مطالعه: تنهایی احتمال ابتلا به یک بیماری جدی مغزی را افزایش می‌دهد

تنهایی می‌تواند باعث شود بسیاری احساس انزوا کنند، اما یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که ممکن است افراد را در معرض ابتلا به بیماری پارکینسون نیز قرار دهد.

به گزارش مجله خبری نگار، در میان بیش از ۴۹۰،۰۰۰ نفر که در بانک زیستی بریتانیا ثبت نام کرده و تا ۱۵ سال تحت نظر بودند، به نظر می‌رسد تنهایی احتمال تشخیص پارکینسون را ۳۷ درصد افزایش می‌دهد.

آنجلینا سوتین، نویسنده ارشد و استاد گروه علوم رفتاری و پزشکی اجتماعی در کالج پزشکی دانشگاه ایالتی فلوریدا در تالاهاسی، گفت: «ارتباط بین تنهایی و بیماری پارکینسون به دلیل عوامل خطر ژنتیکی، بالینی یا رفتاری مشترک نبود.»

سوتین افزود که اگرچه این مطالعه نمی‌تواند ثابت کند که تنهایی باعث پارکینسون می‌شود، اما ارتباطی را نشان می‌دهد. او تأکید کرد:

«ما نشان داده‌ایم که بین تنهایی و ابتلا به بیماری پارکینسون ارتباطی وجود دارد، نه اینکه تنهایی باعث پارکینسون شود.»

سوتین توضیح داد که تنهایی توسط متخصصان بهداشت و سازمان بهداشت جهانی به عنوان یک نگرانی عمده در مورد سلامت عمومی شناخته شده است. او گفت: «این مطالعه به شواهد رو به رشد پیامد‌های نامطلوب مرتبط با تنهایی، به ویژه بیماری‌های عصبی، می‌افزاید. تنهایی با بیماری آلزایمر و سایر اشکال زوال عقل مرتبط بوده است. تحقیقات فعلی نشان می‌دهد که این بیماری همچنین یک عامل خطر برای بیماری پارکینسون است.»

سوتین اظهار داشت که عوامل متعددی ممکن است در افزایش خطر ابتلا به پارکینسون توسط تنهایی نقش داشته باشند.

او افزود: «ما دریافتیم که مسیر‌های رفتاری و بالینی تنها بخش کوچکی از این ارتباط را تشکیل می‌دهند. این ارتباط ممکن است به دلیل سایر عوامل رفتاری و بالینی باشد که ما در نظر نگرفتیم. همچنین می‌تواند مسیر‌های متابولیکی، التهابی، عصبی و غدد درون‌ریز وجود داشته باشد.»

سوتین ادامه داد: «به نظر می‌رسد تنهایی با کاهش سلامت کلی مغز مرتبط است، شاید از طریق افزایش التهاب یا سایر فرآیند‌های عصبی، و لزوماً با بیماری پارکینسون مرتبط نیست.»

او توضیح داد: «تنهایی ممکن است مغز را بیشتر مستعد ابتلا به تخریب عصبی کند، که برای برخی ممکن است منجر به بیماری آلزایمر و برای برخی دیگر به بیماری پارکینسون شود.»

برعکس، ارتباط اجتماعی ممکن است خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را کاهش دهد. سوتین گفت: «ما این ارتباط را در مطالعه فعلی آزمایش نکردیم، اما بله، تصور می‌شود که ارتباط اجتماعی محافظت‌کننده است. برای بررسی این موضوع تحقیقات بیشتری لازم است.»

یافته‌های این مطالعه در JAMA Neurology منتشر شده است.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری