دانشمندان دریافته‌اند که سولفید هیدروژن در درمان آسیب‌های مغزی ناشی از ضربه مفید بوده است

دانشگاه ایالتی نووگورود پیشنهاد داده است که آسیب‌های مغزی ناشی از ضربه با گازی که بوی تخم‌مرغ گندیده می‌دهد، درمان شوند.

به گزارش مجله خبری نگار، متخصصان دانشگاه ایالتی نووگورود، به عنوان بخشی از تیمی از دانشمندان روسی، کشف کرده‌اند که سولفید هیدروژن توانایی محافظت از سلول‌های عصبی را دارد. آنها همچنین روشی را برای رساندن ایمن و مؤثر سولفید هیدروژن پیشنهاد کرده‌اند. دانشگاه ایالتی نووگورود به Gazeta گفت که این امر راه را برای درمان‌های مؤثر برای آسیب‌های مغزی و آسیب‌های نخاعی باز می‌کند.

آسیب‌های مغزی تروماتیک، مانند آسیب‌های ناشی از ضربه، فشردگی یا کمبود اکسیژن، به آسیب اولیه محدود نمی‌شوند. پس از آنها موج ثانویه‌ای از تخریب رخ می‌دهد: التهاب گسترده، استرس اکسیداتیو و مرگ برنامه‌ریزی‌شده نورونی. درمان مدرن اغلب در برابر این فرآیند‌ها ناتوان است و به جای متوقف کردن تخریب واقعی، بر تسکین علائم و توانبخشی تمرکز دارد.

یکی از غیرمنتظره‌ترین کاندیدا‌ها برای مسدود کردن این واکنش زنجیره‌ای، سولفید هیدروژن بود که در غلظت‌های بالا سمی است. با این حال، در مقادیر کم، سولفید هیدروژن یک مولکول سیگنالینگ حیاتی - یک انتقال‌دهنده گازی - است. در یک مغز سالم، جریان خون را تنظیم می‌کند، از سلول‌ها محافظت می‌کند و در انتقال تکانه‌های عصبی نقش دارد. در طول آسیب، سطح طبیعی آن کاهش می‌یابد و آسیب را بدتر می‌کند.

راه حل منطقی، افزودن سولفید هیدروژن از خارج از بدن است. اما این کار آسانی نیست. این گاز را نمی‌توان به شکل خالص خود در بدن استفاده کرد - کشنده است. دانشمندان بررسی جامعی از ۱۰۶ مقاله علمی منتشر شده در چند سال گذشته انجام دادند. آنها موفق‌ترین رویکرد را شناسایی کردند: استفاده از نانوسیستم‌های هیبریدی.

واسیلی چولکوف، مدیر موسسه پزشکی، توضیح داد: «آن‌ها حاوی سولفید هیدروژن یا اهداکنندگان آن هستند. به عنوان مثال، نانوذرات می‌توانند طوری طراحی شوند که به طور خاص در ناحیه ملتهب مغز با سد خونی-مغزی آسیب‌دیده تجمع یابند. یک هیدروژل کاشته شده در محل آسیب نخاعی می‌تواند به تدریج سولفید هیدروژن را برای هفته‌ها آزاد کند و همزمان به عنوان داربستی برای رشد نورون‌ها و رگ‌های خونی جدید عمل کند. برخی از سیستم‌ها دارای خواص «هوشمند» هستند: آنها فقط در محیط خاص محل آسیب فعال می‌شوند - به عنوان مثال، با افزایش اسیدیته یا فراوانی گونه‌های فعال اکسیژن.»

به گفته دانشمندان، اولین دارو‌ها می‌توانند ظرف ۵ تا ۱۰ سال آینده عرضه شوند. برای بیماران، این می‌تواند به معنای ظهور درمانی باشد که نه تنها علائم نوروتروما را مدیریت می‌کند، بلکه از بافت عصبی محافظت و آن را بازیابی می‌کند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری