جهان وارد یک نظم «پساآمریکایی» شده، اما الزاماً وارد یک «نظم چینی» نشده/ آمریکا حتی نتوانسته هرمز را باز کند

قدرت در جهان آینده فقط با GDP، ارتش و تعداد سلاح‌ها سنجیده نمی‌شود؛ بلکه کنترل گلوگاه‌های حیاتی هم معیار قدرت است.

به گزارش مجله خبری نگار، فارن افرز نوشت:

آمریکا دیگر توان تضمین جریان آزاد تجارت در سراسر جهان را ندارد؛ برای مثال آمریکا حتی نتوانست پس از بسته‌شدن تنگه هرمز توسط ایران، این آبراه را باز کند.

هرمز از یک مسیر دریایی به «سلاح ژئوپلیتیکی» تبدیل شده

تغییر معادله هزینه ـ قدرت

ایران نشان داده که چگونه می‌توان با فناوری‌های ارزان‌تر، از جمله پهپاد و موشک، مزیت سامانه‌های نظامی بسیار گران‌قیمت طرف مقابل را خنثی کرد.

جهان دیگر به سمت «نظم چینی» نمی‌رود احتمالاً برای مدتی هیچ نظم واحدی وجود نخواهد داشت

این یعنی کشور‌هایی مثل ایران، ترکیه، هند و برزیل می‌توانند بین قدرت‌های بزرگ موازنه، چانه‌زنی و ائتلاف‌های متغیر ایجاد کنند.

ایران در کنار چین، هند و ترکیه به‌عنوان «کشور هنرمند» مطرح شده

هنرمندها: در جهان بی‌نظم، سریع خودشان را وفق می‌دهند، از امکانات موجود استفاده می‌کنند و ائتلاف‌های منعطف می‌سازند.

دلار هم از این بی‌نظمی مصون نیست

سهم دلار از ذخایر ارزی جهان ممکن است در آینده به زیر ۵۰ درصد برسد؛ زیرا توافق‌های دوجانبه ارزی و روش‌های متنوع قیمت‌گذاری کالا‌ها گسترش پیدا می‌کنند.

در نتیجه هزینه تراکنش‌های جهانی بالا می‌رود و هزینه استقراض آمریکا افزایش پیدا می‌کند.

تحریم و گلوگاه اقتصادی به سلاح تبدیل شده‌اند؛ حتی غذا هم می‌تواند قربانی جنگ گلوگاه‌ها شود

بسته‌شدن هرمز باعث شد نفتکش‌ها مسیر خود را به سمت دماغه امید نیک تغییر دهند.

اگر هرمز، کانال سوئز و تنگه مالاکا هم‌زمان دچار اختلال شوند، دیگر مسیر جایگزین مناسبی وجود نخواهد داشت.

در جهانی با متحدان غیرقابل‌اعتماد و نظم در حال فروپاشی، NPT ممکن است دیگر محدودیت مؤثری ایجاد نکند و کشور‌هایی مانند ایران، عربستان، آلمان، لهستان و کره‌جنوبی طی دو دهه آینده به سمت دستیابی به سلاح هسته‌ای حرکت کنند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری