آسیب‌های دوران کودکی، عضلات را در بزرگسالی ضعیف می‌کند

به گزارش مجله خبری نگار، این مطالعه که در وب‌سایت ScienceTech Daily منتشر شده است، نشان داد که عملکرد عضلات اسکلتی در بزرگسالان مسن‌تر با بررسی وقایع نامطلوب دوران کودکی مرتبط است. این مطالعه نشان داد افرادی که در دوران کودکی سختی‌های بیشتری را تجربه کرده‌اند و یک یا چند رویداد نامطلوب را گزارش کرده‌اند، در مراحل بعدی زندگی متابولیسم عضلانی ضعیف‌تری داشته‌اند.

کیت دوچونی، محقق موسسه تحقیقات اجتماعی دانشگاه میشیگان، و همکارانش از نمونه‌های بافت عضلانی شرکت‌کنندگان در مطالعه عضله، تحرک و پیری استفاده کردند. این مطالعه شامل ۸۷۹ شرکت‌کننده بالای ۷۰ سال بود که نمونه‌های عضله و چربی و همچنین سایر نمونه‌های بیولوژیکی را اهدا کردند. شرکت‌کنندگان همچنین پرسشنامه‌ها و ارزیابی‌های جسمی و شناختی متنوعی را در کنار سایر آزمایش‌ها دریافت کردند. محققان

از داده‌های پرسشنامه‌هایی استفاده کردند که شامل طیف وسیعی از سؤالات مانند موارد زیر بود: آیا یکی از اعضای نزدیک خانواده به نحوی که شما را نگران کرده باشد، از مواد مخدر یا الکل استفاده کرده است؟ آیا یک بزرگسال یا والدین در خانه شما به طور کلامی شما را مورد آزار و اذیت قرار داده است؟ آیا در خانه توسط والدین یا بزرگسالی مورد آزار جسمی قرار گرفته‌اید؟ آیا در خانواده خود احساس دوست داشته شدن، مهم بودن یا خاص بودن می‌کردید؟ آیا یکی از والدین شما بخشی از زندگی‌تان غایب بوده است؟

دوچون دریافت که حدود ۴۵٪ از نمونه‌ها گزارش داده‌اند که یک یا چند رویداد نامطلوب دوران کودکی را تجربه کرده‌اند و هم مردان و هم زنانی که رویداد‌های نامطلوب دوران کودکی را گزارش کرده‌اند، تولید ATP کمتری داشته‌اند یا اصلاً تولید نکرده‌اند - یعنی به اندازه افرادی که چنین رویداد‌های نامطلوب دوران کودکی را تجربه نکرده‌اند، ATP تولید نکرده‌اند.

علاوه بر این، محققان بیوپسی‌های عضلانی از شرکت‌کنندگان را بررسی کردند، دسته‌های فیبر‌هایی را که عضلات را تشکیل می‌دهند، تشریح کردند و آنها را با استفاده از اسپیرومتری میتوکندری با وضوح بالا تجزیه و تحلیل کردند. این تکنیک به محققان اجازه داد تا میزان مصرف اکسیژن در دسته فیبر عضلانی را بررسی کنند و خوانش دقیقی از عملکرد میتوکندری عضلات ایجاد کنند.

محققان می‌گویند اثرات رویداد‌های نامطلوب دوران کودکی حتی پس از کنترل سایر عواملی که می‌توانند بر عملکرد عضلات تأثیر بگذارند، مانند سن، جنس، سطح تحصیلات، تحصیلات والدین، شاخص توده بدنی، تعداد علائم افسردگی، وضعیت سیگار کشیدن و فعالیت بدنی، همچنان قابل توجه باقی مانده است.

این مطالعه همچنین نشان داد که این اقدامات با توانایی شناختی و زوال عقل مرتبط هستند. اما این اولین باری است که به انواع چیز‌هایی که می‌توانند منجر به تفاوت‌هایی در عملکرد میتوکندری شوند و می‌دانیم که می‌توانند منجر به تفاوت‌هایی در نتایج پیری سالم در میان بزرگسالان مسن‌تر شوند، نگاهی انداخته‌ایم.