چه عواملی در اختلال بیش فعالی نقش دارند؟

«هانا گوستافسون»، محقق ارشد و استادیار روانپزشکی در دانشگاه بهداشت و علوم اورگن، گفت: «ما می‌دانیم که ژنتیک در اختلال بیش فعالی نقش دارد، اما آنچه این تحقیق نشان می‌دهد این است که محیط اولیه نیز یک عامل مهم است.»

به گزارش مجله خبری نگار/شفا آنلاین،او در یک بیانیه خبری گفت: «رشد مغز جنین و خطر ابتلا به اختلال بیش فعالی تحت تأثیر محیط قبل از تولد قرار دارد. با این حال، رشد مغز با تولد کودک متوقف نمی‌شود؛ بلکه در طول زندگی ادامه می‌یابد و می‌تواند توسط تجربیات کودکان، روابط خانوادگی و جامعه‌شان شکل بگیرد.»

برای مطالعه جدید، محققان بیش از ۳۰۰ زن باردار و فرزندانشان را پیگیری کردند.

این تیم با استفاده از نمونه‌های خون گرفته شده در سه ماهه دوم، التهاب مادران باردار را اندازه‌گیری کردند. سپس تیم تعاملات بین مادر و کودک را در ۶ ماهگی مشاهده کرد و علائم اختلال بیش فعالی کودکان در ۳ سالگی ارزیابی شد.

نتایج نشان داد که التهاب بیشتر در دوران بارداری با علائم اختلال بیش فعالی در سال‌های اولیه پیش‌دبستانی کودک مرتبط است.

با این حال، علائم اختلال بیش فعالی زمانی که کودکان سطوح پایین‌تر از حد متوسط از والدین حساس را تجربه می‌کردند، بیشتر بروز می‌کرد.

نمونه‌هایی از مراقبت حساس عبارتند از:

صرف چند لحظه از روز برای تعامل فعال با کودک.

پاسخ سریع به کودکان هنگام صحبت کردن.

صحبت کردن با لحنی گرم و آرام و

دست تکان دادن یا لبخند زدن به کودک.

گوستافسون گفت: «این تحقیق نشان می‌دهد که لحظات کوچک تعامل و ارتباط عاطفی با فرزندتان می‌تواند تأثیر قابل توجه و مادام‌العمری ایجاد کند.»

محققان در مرحله بعدی قصد دارند مداخلاتی را برای کاهش التهاب در دوران بارداری، از جمله مصرف مکمل‌های اسید چرب یا استفاده از مراقبه ذهن آگاهی، بررسی کنند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری