انتقاد هم‌میهن به روایت‌هایی که نام قاتل سانسور می‌کنند: بعضی طوری میناب را روایت می‌کنند که انگار شهاب سنگ خورده

در گزارش‌هایی که بعضی از اهالی رسانه در رسانه‌های رسمی و شبکه‌های اجتماعی منتشر کردند، فجایع دهشتناک میناب، لامرد، قشم و ... چنان روایت شدند که اگر مثلاً کل آرشیو بشر نابود شود و صد سال دیگر کسی بی‌خبر از همه‌جا گزارش‌های آنها را ببیند یا بخواند، آخر سر نمی‌فهمد بچه‌های میناب از سیل مرده‌اند، آتشفشان فوران کرده یا به تیر غیب دچار شده‌اند.

به گزارش مجله خبری نگار، روزنامه هم‌میهن نوشت:

گزارش قشم را بخواند، نمی‌فهمد آخر آمریکا بمب یک‌تنی را بر خانه یک راننده تاکسی و خانواده‌اش رها کرده است یا شهاب‌سنگی به آن منطقه خورده است. می‌گویند که خب همه می‌دانند اینجا را اسرائیل زده است یا آمریکا؛ این سخن، اول از همه، به لحاظ گزارشگری غلط است.

هر روایت و گزارشی باید خودبسنده باشد؛ یعنی خواننده بی‌خبر از همه‌جا هم با خواندن همان متن، کل داستان را متوجه شود. فارغ از این ایراد فرمی، سؤال اساسی در برابر چنین استدلالی این است که هر روز خدا تا شبش هزاران تن در این کشور می‌میرند. کودکی با بیماری می‌میرد و پیرمردی در تصادف رانندگی جان می‌دهد. چرا همه آنها روایت نمی‌شوند؟ جواب مشخص است؛ در بعضی مرگ‌ها، عامل و مسئول مرگ اهمیت دارد. روایت‌گر در روایت چنین مرگی فقط به دنبال ذکر مصیبت نیست؛ او می‌خواهد ذکر واقعه کند تا بتواند به سهم خودش در این وضعیت کنشگری داشته باشد...

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری