هایده ادعا کرد ترانه هایش تکه ای از وجود خودش بود

در تاریخ ۹ اسفند ۱۳۴۵، صفحات یک نشریه با تیتری جسورانه و غیرمنتظره تزئین شد؛ گفت‌وگویی با هایده، صدای ماندگار موسیقی ایران.

به گزارش مجله خبری نگار،او که در این مصاحبه با چهره‌ای جدی و نگاهی سرشار از سنگینی حضور دارد، عنوانی را برای خود برمی‌گزیند که تا سال‌ها در ذهن مخاطبانش باقی ماند: «من غمگین‌ترین خواننده دنیا هستم».

این جمله ساده، آغازگر دریچه‌ای به دنیای درونی زنی بود که مردم او را با «شور و پریشانی» می‌شناختند. هایده در این گفت‌و‌گو که در سال‌های اوج فعالیتش انجام شده، پرده از راز همیشگی جذابیت صدایش برمی‌دارد؛ آن‌جا که می‌گوید: «من یک شاعر تراژدی هستم». به باور او، هنر در ترانه‌هایش تنها واج و نُت نیست، بلکه روحی از جنس غم و تجربه زیسته است. او تأکید می‌کند در هر قطعه‌ای که اجرا می‌کند، تکه‌ای از وجود خود را به گوش شنوندگان می‌رساند.

اما آنچه این مصاحبه را از سایر گفت‌و‌گو‌های هنرمندان آن دوره متمایز می‌کند، صراحت بی‌پرده او در بخشی است که با عنوان «درباره عشق به مردان اعتماد نکنید» تیتر شده است. هایده با نگاهی به تجربیات شخصی خود، به صراحت از محبوبیتش در میان مخاطبان مرد سخن می‌گوید، اما هشدار می‌دهد که این محبوبیت نباید به اعتماد کورکورانه منجر شود. او خود را زنی می‌داند که همواره درگیر «احساسات ناراحت‌کننده» و فراز و نشیب‌های عاطفی بوده و این نگاه تلخ به عشق، او را در خلق آثاری ماندگار یاری کرده است.

خواننده

در بخش دیگری از این مصاحبه، هایده از نگاه مخاطبانش به خود می‌گوید. او اعتراف می‌کند که اغلب مردم، او را به دلیل ترانه‌های غم‌انگیزش، زنی شاد و بی‌غم می‌پندارند، اما او همواره به آنها نشان داده که هنر و زندگی‌اش در هم تنیده‌اند. این گفت‌وگوی صریح و بی‌پرده، نه تنها تصویری از هنرمندی اسطوره‌ای، بلکه سندی تاریخی از نگاه یک زن به جامعه و عواطف انسانی در آن دوران است؛ زنی که غم‌هایش را به خوش‌صداترین نغمه‌ها تبدیل کرد.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری