یک روانشناس در مورد بهبود روابط با مادر توصیه‌هایی ارائه داد

به گزارش مجله خبری نگار، رابطه با مادر اغلب یکی از مهم‌ترین پیوند‌های عاطفی در زندگی یک فرد است. رنجش‌ها، غفلت‌ها و درک متفاوت از مرز‌ها می‌تواند سال‌ها ادامه یابد، اما می‌توان کیفیت ارتباط را بهبود بخشید. لیدیا کوتوزووا، روانشناس و متخصص روابط، در اول آگوست با ایزوستیا در مورد چگونگی ایجاد گفتگویی آرام‌تر با والدین صحبت کرد.

به گفته این متخصص، مشکلات در روابط با مادران به ندرت به یک درگیری خاص مربوط می‌شود. بحث بر سر توصیه‌های ناخواسته یا اختلاف نظر در مورد مسائل روزمره می‌تواند تجربیات عمیق‌تری را پنهان کند: احساس شنیده نشدن، حمایت نشدن یا محدود شدن استقلال.

این متخصص توضیح داد: «مادر اولین کسی است که کودک از طریق او پذیرش، عشق و امنیت را تجربه می‌کند. تجربیات دوران کودکی بر نحوه ایجاد روابط، واکنش به انتقادات و درک مرز‌های خود به عنوان یک بزرگسال تأثیر می‌گذارد.»

در عین حال، ساختار رابطه والدین و فرزند در بزرگسالی تغییر می‌کند. در حالی که قبلاً مادر تصمیمات اصلی را می‌گرفت و مسئول کودک بود، بعداً کودک زندگی، دیدگاه‌ها و حق انتخاب مسیر خود را توسعه می‌دهد. به گفته این روانشناس، گذار از مدل ارتباطی قبلی به مدل جدید است که اغلب به منبع درگیری تبدیل می‌شود.

روابط مادر و دختر به دلیل شباهت‌های جسمی و روانی‌شان می‌تواند از نظر احساسی بسیار پربار باشد. به گفته این متخصص، در چنین روابطی، درک این نکته مهم است که طرف مقابل واقعاً در تلاش برای دستیابی به چه چیزی است - چه به رسمیت شناخته شدن، شنیده شدن، کاهش تعارض یا بازیابی صمیمیت.

کوتوزووا توصیه می‌کند که مادر را نه تنها به عنوان یک والد، بلکه به عنوان فردی با تاریخچه، ترس‌ها و تجربیات خاص خود در نظر بگیرید. به عنوان مثال، کنترل یا اضطراب بیش از حد ممکن است نه از تمایل به کنترل کودک، بلکه از تجربیات درونی خود والدین ناشی شود.

این روانشناس یکی از گام‌های کلیدی برای بهبود روابط را کنار گذاشتن این انتظار دانست که ابتدا طرف مقابل تغییر خواهد کرد. او توضیح داد که گاهی اوقات، تغییر الگو‌های ارتباطی عادت‌مند نیاز به شروع از اعمال خود فرد دارد: صحبت در مورد احساسات، نه فقط شکایات، و یادگیری تعیین مرز‌ها بدون احساس گناه.

این متخصص همچنین بر روابط بین پسران بالغ و مادرانشان تمرکز کرد. به گفته او، مردان اغلب به دلیل نگرش‌های ریشه‌دار در دوران کودکی، در مورد تجربیات خود به طور آشکار صحبت نمی‌کنند. در چنین مواردی، بازسازی صمیمیت می‌تواند با اقدامات ساده‌ای مانند تماس‌های تلفنی منظم، ابراز علاقه به زندگی مادر و گذراندن وقت با هم آغاز شود.

مشکلاتی نیز می‌تواند در دوران نوجوانی ایجاد شود. کوتوزووا توضیح داد که تمایل کودک به استقلال به معنای کنار گذاشتن عشق یا حمایت والدین نیست. در این دوره، نقش یک بزرگسال حفظ ارتباط و احترام به نیاز نوجوان به فضای شخصی است.

به گفته این روانشناس، بسیاری از بزرگسالان همچنان کینه‌های دوران کودکی خود را نسبت به والدینشان در دل دارند. این کینه‌ها می‌تواند شامل تجربیاتی از کلمات تند، عدم حمایت یا احساس عدم محافظت در لحظات مهم باشد. با این حال، اذعان به این احساسات به معنای سرزنش مداوم مادر نیست. کوتوزووا بر اهمیت تمایز بین گذشته و حال تأکید کرد: گاهی اوقات، واکنش به سخنان والدین نه تنها به وضعیت فعلی، بلکه به تجربیات مشابه دوران کودکی نیز مرتبط است.

این متخصص توصیه می‌کند برای بهبود روابط، رویکردی تدریجی در پیش بگیرید. مهم است که ابتدا احساسات خود را درک کنید، سپس تجربیات قدیمی را از ارتباطات فعلی جدا کنید، مرز‌های روشنی ایجاد کنید و به دنبال راه‌های جدیدی برای تعامل باشید.

به گفته این روانشناس، مرز‌ها به معنای قطع رابطه نیستند. آنها فرصتی برای حفظ ارتباط هستند و در عین حال مشخص می‌کنند که فرد مایل به بحث در مورد چه موضوعاتی است و چه چیزی او را معذب می‌کند.

همچنین مهم است که در نظر داشته باشید که افراد ممکن است روش‌های مختلفی برای ابراز محبت داشته باشند. برای برخی، عشق ممکن است از طریق نصیحت و تلاش برای کمک ابراز شود، در حالی که برای برخی دیگر، ممکن است از طریق حمایت و پذیرش باشد. درک این تفاوت‌ها می‌تواند اختلافات را کاهش دهد.

کوتوزووا گفت: «اگر مکالمات شما با مادرتان دائماً به مشاجره ختم می‌شود، بهتر است لحظه مناسب را برای گفت‌و‌گو انتخاب کنید، به صورت اول شخص صحبت کنید و از زبان اتهام‌آمیز خودداری کنید. عباراتی که در مورد احساسات خودتان هستند معمولاً راحت‌تر از اتهامات علیه شخص دیگری قابل درک هستند.»

این روانشناس خاطرنشان کرد که تلاش برای حل همه مسائل انباشته شده در یک مکالمه توصیه نمی‌شود. بازسازی تدریجی ارتباط از طریق تغییرات کوچک در ارتباط می‌تواند مؤثرتر باشد. او تأکید کرد که بهبود رابطه با مادر همیشه به معنای بازگشت به صمیمیت قبلی نیست. هدف اصلی ایجاد یک قالب ارتباطی است که احترام، مرز‌های شخصی و درک متقابل را تقویت کند.

تاتیانا تسوتکووا، دانشجوی دکترای آموزش و پرورش و نویسنده کتاب‌های «والدین: بازگشت معنا» و «مکاشفه»، در اول آوریل به ایزوستیا گفت که عبارت «نقض منطقه امن» به طور فزاینده‌ای در بین نوجوانان شنیده می‌شود و اغلب به عنوان راهی برای ابراز نارضایتی استفاده می‌شود. به گفته وی، چنین زبانی اغلب از اختلافات خانوادگی ناشی می‌شود، بنابراین باید از طریق گفتگوی آرام و مبتنی بر اعتماد حل شود. این متخصص همچنین خاطرنشان کرد که رویکرد رایج فعلی مبنی بر اجازه دادن به نوجوانان برای انجام تقریباً هر کاری، گمراه‌کننده است.