آیا افزایش وزن بر توانایی‌های شناختی تأثیر می‌گذارد؟

به گزارش مجله خبری نگار، در طول ۵۰ سال گذشته، مطالعات متعدد رابطه معکوسی بین شاخص توده بدنی بالا و هوش نشان داده‌اند، که نشان می‌دهد افراد چاق معمولاً سطح بهره هوشی پایین‌تری دارند، یا اینکه شیوع چاقی در بین افرادی که بهره هوشی پایین‌تری دارند، بیشتر است. با افزایش چشمگیر شیوع چاقی، که به آن «اپیدمی چاقی» می‌گویند، محققان این سوال را مطرح کرده‌اند که آیا این رابطه در طول زمان تغییر کرده است یا خیر.

مطالعات قبلی دانمارکی که روی سربازان تازه استخدام شده متولد قبل از سال ۱۹۶۰ انجام شده بود، رابطه‌ای بین شاخص توده بدنی و هوش نشان داد، به طوری که هوش در افرادی که شاخص توده بدنی بالایی داشتند، کمتر بود. یک مطالعه همچنین اشاره کرد که این الگو با وجود افزایش شیوع چاقی، در طول زمان پایدار مانده است.

محققان خاطرنشان کردند که این نتایج ممکن است به این معنی باشد که رابطه معکوس بین شاخص توده بدنی و هوش از نظر تاریخی در بین گروه کوچکی از افراد با نوع خاصی از چاقی بارزتر بوده است؛ با این حال، این رابطه در دهه‌های اخیر تغییر قابل توجهی نکرده است.

در این مطالعه، محققان ارزیابی کردند که آیا افزایش شیوع چاقی و اضافه وزن بر رابطه بین شاخص توده بدنی و هوش در دو گروه از مردان دانمارکی تأثیر گذاشته است یا خیر.

گروه اول شامل افرادی بود که بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۵۹ متولد شده بودند، در حالی که گروه دوم شامل افرادی بود که بین سال‌های ۱۹۸۳ تا ۲۰۰۱ متولد شده بودند. همه شرکت‌کنندگان در سن ۱۸ سالگی به عنوان بخشی از استخدام نظامی خود و قبل از رسیدن به سن ۲۷ سالگی، تحت معاینات شناختی و جسمی قرار گرفتند.

وزن و قد اندازه‌گیری شد و شاخص توده بدنی برای هر شرکت‌کننده محاسبه شد. هوش نیز با استفاده از آزمون Børge Priens Prøve ارزیابی شد، یک آزمون شناختی استاندارد که از سال ۱۹۵۷ بدون تغییر باقی مانده است و شامل چهار بخش است: ماتریس‌های حروف، که توانایی شناسایی الگو‌ها و ارتباط بین حروف را اندازه‌گیری می‌کند؛ سری اعداد، که توانایی استنباط اعداد گمشده در یک توالی عددی را می‌آزماید؛ اشکال هندسی، که توانایی درک اشکال هندسی و درک روابط بین آنها را می‌آزماید؛ و قیاس‌های کلامی، که توانایی درک روابط کلامی بین کلمات را می‌سنجد.

پاسخ‌های صحیح به عنوان نمره آزمون هوش (ITS) گردآوری شدند. گروه اول شامل داده‌های بیش از ۷۲۸۰۰۰ شرکت‌کننده بود، در حالی که گروه دوم شامل بیش از ۵۱۴۰۰۰ شرکت‌کننده بود.

نتایج نشان داد که گروه دوم در مقایسه با گروه اول (۰.۸%)، نرخ چاقی بالاتری (۶.۷%) داشتند و نرخ اضافه وزن نیز در گروه دوم (۲۱.۳%) در مقایسه با گروه اول (۷.۹%) بالاتر بود.

اگرچه میانگین نمره آزمون ضریب هوشی در گروه دوم (۴۱.۱) در مقایسه با گروه اول (۳۹.۴) کمی بالاتر بود، اما توزیع کلی هوش بین دو گروه متفاوت بود.

نتایج نشان داد که شیوع چاقی در بین افرادی که در آزمون هوش نمره بالایی کسب کردند، کمتر بود، در حالی که در بین افرادی که نمره پایینی کسب کردند، بیشتر بود. با این حال، علیرغم این توزیع متفاوت چاقی در سطوح هوشی، رابطه معکوس بین چاقی و هوش بین دو گروه ثابت ماند (یعنی افراد چاق تمایل به داشتن نمرات هوش پایین‌تر دارند و برعکس).

این مطالعه همچنین تأیید کرد که افرادی که شاخص توده بدنی پایینی دارند (یعنی نزدیک به ۲۰ کیلوگرم بر متر مربع) بالاترین نمرات را در آزمون هوش کسب می‌کنند و با افزایش شاخص توده بدنی (یعنی اضافه وزن یا چاقی)، نمرات هوش به تدریج کاهش می‌یابد.

با این حال، پس از رسیدن به شاخص توده بدنی تقریباً ۳۸ کیلوگرم بر متر مربع، کاهش نمرات هوش متوقف شد و به یک سطح ثابت رسید، که در آن نمرات هوش با افزایش شاخص توده بدنی پس از این نقطه تغییر قابل توجهی نکرد.

این مطالعه نشان داد که افراد کم‌وزن نسبت به افراد با وزن طبیعی، نمرات بهره هوشی کمی پایین‌تری دارند و نمرات بهره هوشی در بین افرادی که شاخص توده بدنی نزدیک به ۲۰ کیلوگرم بر متر مربع دارند، بالاترین است و در بین افراد کم‌وزن، کاهش اندکی مشاهده می‌شود، که این امر، فرضیاتی را که همیشه لاغری را با هوش بالاتر مرتبط می‌دانند، به چالش می‌کشد.

محققان بر اهمیت درک این رابطه برای کمک به تدوین استراتژی‌های بهداشت عمومی برای مبارزه با چاقی و بهبود عملکرد‌های شناختی تأکید کردند.