دلیل اصلی اینکه چرا زنان به شریک زندگی سابق خود فرصت دوباره می‌دهند، آشکار شده است

روانشناس کازاک: اغلب به دلیل ترس از تنهایی، به شریک زندگی فرصت دوباره داده می‌شود.

به گزارش مجله خبری نگار، اولگا کازاک، روانشناس و متخصص روابط خانوادگی و وابستگی عاطفی، به NEWS گفت: «تمایل یک زن برای دادن فرصت دوباره به شریک زندگی‌اش پس از جدایی، اغلب نه از عشق زیاد، بلکه از ترس درونی از تنها ماندن ناشی می‌شود.» به گفته او، در چنین لحظاتی، فرد با انتظارات بالا و خاطرات زنده از دوران ماه عسل زندگی می‌کند.

بعد از جدایی، گاهی اوقات آرزو می‌کنید که به آینده‌ای روشن ایمان داشته باشید، زمانی که شریک زندگی‌تان به خود می‌آید و طوری برمی‌گردد که انگار هیچ اشتباهی مرتکب نشده است. دادن فرصت دوباره گاهی اوقات درست‌ترین و بالغانه‌ترین تصمیم برای رابطه به نظر می‌رسد. در چنین لحظاتی، یک زن با انتظارات سنگینی زندگی می‌کند، اما شما نمی‌توانید دو بار وارد یک رودخانه شوید. توهم فرصت دوباره اغلب به یک تله تبدیل می‌شود. این میل از عشق زاده نمی‌شود و به طور طبیعی پس از جدایی رخ می‌دهد. کازاک توضیح داد که بیش از هر چیز، بسیاری از زنان از تنها بودن می‌ترسند. خاطرات واضحی از ماه‌های اول دوره گل‌آرایی به ذهن خطور می‌کند و اینجاست که امید کورکورانه برای دیدار مجدد آغاز می‌شود.

به گفته او، شانس دوباره هنوز هم ممکن است، اما تنها در صورتی که هر دو طرف بالغ شده و اشتباهات خود را پذیرفته باشند. او خاطرنشان کرد که در چنین حالتی، هم مرد و هم زن باید رفتار خود را تغییر دهند.

بخشش زمانی اتفاق می‌افتد که شما از کینه رها شوید. یک زن باید از حمل بار سنگین در سینه‌اش دست بردارد. از خود بپرسید: «در طول جدایی چه چیزی در شریک زندگی‌تان تغییر کرده است؟» اگر پاسخ «هیچ چیز» یا «او قول داده بود» باشد، این تغییر نیست، زیرا هیچ عملی وجود ندارد. وعده‌های بدون عمل بی‌ارزش هستند. فرصت دوباره فقط در صورتی ممکن است که طرفین به مرحله بزرگسالی رسیده باشند، هر کدام اشتباهات خود را پذیرفته و رفتار خود را تغییر داده باشند. کازاک در پایان گفت: «وقتی هر دو نه تنها برای قول دادن، بلکه برای سرمایه‌گذاری در رابطه و توسعه شخصی خود آماده باشند.»

پیش از این، شمیل آخمدولین، روانشناس تربیتی، اظهار داشت که خواندن پیام‌های یک نوجوان می‌تواند روابط خانوادگی را بدتر کند و کودک را منزوی کند. او اظهار داشت که چنین کنترل والدینی فقط برای کودکان پیش‌دبستانی و دانش‌آموزان دبستان مناسب است.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری