کارشناسان توضیح می‌دهند که چرا مهم است برنامه‌هایتان را برای خودتان نگه دارید

نسل قدیمی‌تر مدام به ما یادآوری می‌کند: «سکوت طلاست، اما سخن گفتن نقره است...»، اما کمتر کسی به این نصیحت خردمندانه گوش می‌دهد - و آن هم بیهوده. زندگی نشان می‌دهد که پرحرفی بیش از حد به نفع برنامه‌های ما نیست.

به گزارش مجله خبری نگار، نسل قدیمی‌تر مدام به ما یادآوری می‌کند: «سکوت طلاست، اما سخن گفتن نقره است...»، اما کمتر کسی به این نصیحت خردمندانه گوش می‌دهد - و آن هم بیهوده. زندگی نشان می‌دهد که پرحرفی بیش از حد به نفع برنامه‌های ما نیست.

پیتر گولویتزر، استاد دانشگاه نیویورک، در کتاب خود با عنوان «خودشناسی نمادین» تلاش کرد توضیحی علمی برای این پدیده ارائه دهد. در اوایل سال ۱۹۳۳، دانشمندان کشف کردند که بیان شفاهی برنامه‌ها به مغز سیگنال می‌دهد که آنها قبلاً انجام شده‌اند، حتی اگر برنامه‌ها فقط در حد حرف باقی بمانند. مغز فریب می‌خورد و انگیزه انجام هرگونه اقدامی برای رسیدن به هدف از آن سلب می‌شود.

بسیاری از مردم نه از نتیجه نهایی اعمالشان، بلکه از تشویق‌های اولیه برای برنامه‌هایشان لذت می‌برند. ما اغلب در مورد نحوه اجرای برنامه‌هایمان از دیگران راهنمایی می‌خواهیم و وانمود می‌کنیم که برای نظرات عزیزانمان ارزش قائلیم، اما این چیزی جز غرور پنهان نیست. انرژی‌ای که می‌توانست صرف رسیدن به هدف شود، صرفاً صرف حرف‌های پوچ و توخالی می‌شود. وقتی در مورد برنامه‌هایمان و مراحل اجرای آنها صحبت می‌کنیم، احساسات مثبتی را تجربه می‌کنیم، گویی که از قبل به نتیجه نهایی رسیده‌ایم.

در چندین مطالعه انجام شده توسط این استاد، مشخص شد آن دسته از شرکت‌کنندگانی که برنامه‌های خود را مخفی نگه می‌داشتند، توانستند سریع‌تر از همکاران پرحرف خود به اهداف خود برسند.

پیتر گولویتزر معتقد است که با به اشتراک گذاشتن اهدافمان، آنها را کمتر قابل دستیابی می‌کنیم. او همچنین بر اهمیت تعداد افرادی که از آنها آگاه هستند تأکید می‌کند: هرچه افراد بیشتری برنامه‌های خود را با آنها به اشتراک بگذاریم، شانس ما برای دستیابی به آنها کمتر می‌شود.

دفعه‌ی بعد که آرزویی می‌کنی این را به یاد داشته باش. فقط خودت، آرزویت و سکوت.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری